Zonsverneveling

Sommige situaties vragen om een nieuw woord. Het is geen moeilijk te begrijpen woord. Zonsopgang, zonsondergang, zonsverduistering, zonsverneveling. Laat ik het verhaal maar gauw starten…

Ik was gebleven bij Saint-Quay-Portrieux, Ska-P voor ingewijden. Na een mooie dag brak de ankerlier doormidden toen Hans ankerde. Dat paste niet in het blog ‘Geluk’ dus dat heb ik maar weggelaten. De volgende dag hees Hans op pure mankracht het anker omhoog en we gingen naar de haven, waar we vier nachten bleven om de lier te repareren en allerlei andere nuttige dingen te doen. Nuttig moet je volgens gebruik met het aangename combineren, dus we pakten een Bretons festival mee. Met een paar vissers hebben we een leuke avond gehad waar we nog een extra dag van moesten bijkomen.

Na al die gezelligheid was het tijd voor een eiland. Ik weet niet hoe het met de vele andere eilanden hier zit, maar zowel Sark als Ile de Brehat (onze nieuwe stek) zijn autovrij. Heerlijk! Af en toe rijdt er een tractor langs, of paard en wagen.

Op Sark voelde ik me een ontdekkingsreiziger. Langs smalle (doch reeds gebaande, maar dat mag de pret noch de fantasie drukken) paden liepen wij van het ene uitkijkpunt naar het andere. Er waren wel een paar mensen, steeds dezelfde eigenlijk, maar op veel plekken waanden we ons alleen op de wereld.

Ile de Brehat is toeristischer. We slaan zoveel mogelijk zijpaden in om niet achter de hordes aan te lopen. Een katje op een hek wil duidelijk aandacht. Die kan ze krijgen. Wij zoeken overal poesjes om even te knuffelen. We missen Gijsje nog steeds.

Nu wordt het tijd om de vaart erin te gaan krijgen. Onze planning is flexibel, dat is gebleken, maar we willen toch echt graag in augustus nog naar Spanje. De Golf van Biskaje kan in september al wat ruig zijn. Op Ile de Brehat bereiden we ons voor op een langere tocht naar Camaret. We gaan weer een nachtje door. De vorige keren is me dit goed bevallen. Ik heb er zin in! Anker los, zeilen hijsen, daar gaan we weer. Hmm, het zeil klappert, er is nauwelijks wind. Op de motor dan maar. Ik stuur Hans om 20.00 uur naar bed want ik wil graag de eerste wacht. Hans had vorige keren prachtige foto’s van de zonsondergang. Ik verheug me er op en zit op de juiste tijd klaar met de camera. Laat maar komen, die prachtige rode tinten, die vurige bal die in het water zakt…. Eh? De zon verdwijnt wel, maar niet achter de horizon. Heb ik dat! Slierten nevel komen zomaar uit het niets voor de zon hangen. Daar is-ie hoor, de zonsverneveling…

Gelukkig zullen er nog genoeg kansen komen. Dit was eigenlijk ook wel bijzonder. Hans komt er zelfs voor uit zijn bed. Nou ja, eigenlijk om op me te foeteren. “Als het mistig is, moet je me roepen!”, zegt hij. “Bij zo weinig zicht moeten we samen op de uitkijk staan.” Ik was me nog van geen gevaar bewust. Naïef wellicht, ik vertrouw op de plotter en kijk veel om me heen. De mist werd dikker en Hans werd drukker. De grabbag (tas met belangrijke spullen die je mee moet nemen als er wat gebeurt) legde hij voor het grijpen, alle lichten op de boot deed hij aan, hij testte zelfs de toeter voor het geval we iemand op onze aanwezigheid moesten attenderen. En nog maakte ik me niet druk. Dat klinkt misschien niet zo raar, maar ik ben echt en totaal niet de dapperste op deze wereld. Op zee komt het beste misschien wel in mij naar boven. Door de mist werd het kouder. Elk uur kwam er een laagje kleding bij, tot een muts, sjaal en handschoenen aan toe. Je zou denken dat het nu niet echt leuk meer was. En dat klopt ook wel. Bibberend in de kuip zitten met weinig zicht, geen sterren en wel regen, is niet zo’n moment van opperst geluk. Maar het heeft ook wel iets. Je korte slaapje is extra fijn, en kijken naar een slapende Hans terwijl ik hem veilig op onze Linde door de nacht loods, is ook fijn. En als ik daar dan over sta te mijmeren, is het plotseling tijd voor dat andere zonnemoment. De zonsopgang! Die is voor mij! En wat is het mooi!!!

Nu kan ik rustig gaan slapen. Hans wisselt me af en ik droom over alle moois dat wij onderweg zien en meemaken, niet wetend wat zich een uur later rondom onze boot zal afspelen. Het is soms even afzien, dat varen (zeilen was het niet dit keer), maar als je rustig afwacht, komt het mooiste zomaar zelf naar je toe. Kijk maar!! (Ja, ik was precies op tijd wakker!)

3 thoughts on “Zonsverneveling

  1. Geweldig. De zon in de zee zien zakken gaat vast nog heel vaak gebeuren. Die dolfijnen 🐋🐋hopelijk ook nog héél vaak. Mooi stukje weer Carla. Fijn dat jullie ons zo mee laten genieten. Voor allebei een big hug van ons. En 😘😘

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.