Zonsverneveling

Sommige situaties vragen om een nieuw woord. Het is geen moeilijk te begrijpen woord. Zonsopgang, zonsondergang, zonsverduistering, zonsverneveling. Laat ik het verhaal maar gauw starten…

Ik was gebleven bij Saint-Quay-Portrieux, oftewel Ska-P. Na een mooie dag brak de ankerlier doormidden toen Hans ankerde. Dat paste niet in het blog ‘Geluk’ dus dat heb ik maar weggelaten. De volgende dag hijst Hans op pure mankracht het anker omhoog en we gaan naar de haven om de lier te repareren. We moeten wachten op een onderdeel en gaan de omgeving verkennen. Er is een Bretons festival in de buurt! Met een paar vissers hebben we een leuke avond.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is IMG-20170822-WA0016-1024x778.jpg

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is IMG-20170822-WA0015-1024x768.jpg

We zijn nu weer toe aan wat rust en zeilen naar Ile de Brehat – evenals Sark een autovrij eiland. Af en toe rijdt er een tractor langs, of paard en wagen.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is IMG-20170822-WA0022-1024x768.jpg

Op Sark voelde ik me een ontdekkingsreiziger. Langs smalle paden liepen wij van het ene uitkijkpunt naar het andere. Er waren wel een paar mensen, steeds dezelfde eigenlijk, maar op veel plekken waanden we ons alleen op de wereld.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is IMG_20170814_165944-1024x768.jpg

Ile de Brehat is toeristischer. We slaan zoveel mogelijk zijpaden in om niet achter de hordes aan te lopen.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is IMG-20170822-WA0023-1024x768.jpg

Terug op de boot bespreken we dat het tijd wordt om de vaart erin te krijgen. We willen nog in augustus naar Spanje. De Golf van Biskaje kan in september al wat ruig zijn. Op Ile de Brehat bereiden we ons voor op een langere tocht naar Camaret. We gaan weer een nachtje door. De vorige keren is me dit goed bevallen. Ik heb er zin in! Anker los, zeilen hijsen, daar gaan we weer. Hmm, het zeil klappert, er is nauwelijks wind. Op de motor dan maar. Ik stuur Hans om 20.00 uur naar bed want ik wil graag de eerste wacht. Hans had vorige keren prachtige foto’s van de zonsondergang. Ik verheug me er op en zit op de juiste tijd klaar met de camera. Laat maar komen, die prachtige rode tinten, die vurige bal die in het water zakt…. Eh? De zon verdwijnt wel, maar niet achter de horizon. Heb ik dat! Slierten nevel komen zomaar uit het niets voor de zon hangen. Daar is-ie hoor, de zonsverneveling…

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is IMG-20170822-WA0025-1024x768.jpg

Gelukkig zullen er nog genoeg kansen komen. Dit is eigenlijk ook wel bijzonder. Hans komt er zelfs voor uit zijn bed. Nou ja, eigenlijk om op me te foeteren. “Als het mistig is, moet je me roepen!”, zegt hij. “Bij zo weinig zicht moeten we samen op de uitkijk staan.” Ik was me nog van geen gevaar bewust. Naïef wellicht, ik vertrouw op de plotter en kijk veel om me heen. De mist wordt dikker en Hans wordt drukker. De grabbag (tas met belangrijke spullen die je mee moet nemen als er wat gebeurt) legt hij voor het grijpen, alle lichten op de boot doet hij aan, hij test zelfs de toeter voor het geval we iemand op onze aanwezigheid moeten attenderen. En nog maak ik me niet druk. Dat klinkt misschien niet zo raar, maar ik ben echt en totaal niet de dapperste op deze wereld. Op zee komt het beste misschien wel in mij naar boven. Door de mist wordt het kouder. Elk uur komt er een laagje kleding bij, tot een muts, sjaal en handschoenen aan toe. Je zou denken dat het nu niet echt leuk meer is. En dat klopt ook wel. Bibberend in de kuip zitten met weinig zicht, geen sterren en wel regen, is niet zo’n moment van opperst geluk. Maar het heeft ook wel iets. Je korte slaapje is extra fijn, en kijken naar een slapende Hans terwijl ik hem veilig op onze Linde door de nacht loods, is ook fijn. En als ik daar dan over sta te mijmeren, is het plotseling tijd voor dat andere zonnemoment. De zonsopgang! Die is voor mij! En wat is het mooi!!!

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is IMG-20170822-WA0024-1024x768.jpg

Nu kan ik rustig gaan slapen. Hans wisselt me af en ik droom over alle moois dat wij onderweg zien en meemaken, niet wetend wat zich een uur later rondom onze boot zal afspelen. Het is soms even afzien, dat varen (zeilen was het niet dit keer), maar als je rustig afwacht, komt het mooiste zomaar zelf naar je toe. Kijk maar!! (Ja, ik was precies op tijd wakker!)

3 thoughts on “Zonsverneveling

  1. Geweldig. De zon in de zee zien zakken gaat vast nog heel vaak gebeuren. Die dolfijnen ??hopelijk ook nog héél vaak. Mooi stukje weer Carla. Fijn dat jullie ons zo mee laten genieten. Voor allebei een big hug van ons. En ??

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.