Zestien zeedagen

26 november 13.00 uur. We gooien de trossen los en worden gefilmd door Max terwijl we het hoekje om varen – de haven van Mindelo uit, op naar Suriname!

We hebben een lange oversteek voor de boeg. Ongeveer 2000 mijl. Hoe lang we daar over gaan doen, weten we niet. We hebben geen snelle boot en denken aan 16-18 dagen. We houden van een spelelement en gokken dagelijks hoe lang we erover zullen doen en hoeveel mijlen we zullen afleggen. Hoe dichter we bij Suriname komen, hoe accurater onze voorspellingen worden uiteraard.

Onze Linde zet haar beste beentje voor. Ze danst over de golven. Die golven zijn behoorlijk hoog. Het ziet er indrukwekkend uit als een golf van enkele meters hoog achter Linde aan komt. Het lijkt spannender dan het is; rustig rollen de golven onder ons door. Als de golven wat meer van opzij komen (en dat is vaak), dan rolt Linde heen en weer. Het leven binnen is een uitdaging. Bij het koken en afwassen kom je handen tekort om alles wat in het rond vliegt, op te vangen. Ik scheld er af en toe op los als er weer een pan of bord van het aanrecht af stuitert. Toch kom ik lachend boven. Ik ben zo ontzettend blij met de zeeziektepleisters (Scopoderm)!!! Voor het eerst kan ik iets doen binnen zonder dat ik daarna een half uur misselijk zit bij te komen buiten. Zeilen is een feestje zo!

Het wachtschema met zijn drieën is relaxt. De eerste wacht is van 20.00-24.00 uur, tweede wacht van 00.00-04.00 uur en de derde wacht van 04.00-08.00 uur. We zijn niet strikt; wisselen kan als dat gewenst is en langer blijven zitten doen we als het goed gaat. Ik houd van de ochtendwacht. De zonsopkomst is een fijn moment. Ik houd er niet van als het heel donker is. Volle maan is heerlijk, want dan heb je goed zicht. Na vier december neemt de maan af en hij komt steeds later op. Als het bewolkt is (geen sterren), is het onvoorstelbaar donker buiten. Bij weinig wind of bij een veranderende wind klapperen de zeilen regelmatig, en daar word ik zenuwachtig van. Ik wil geen schade aan de zeilen. Af en toe maak ik Hans wakker omdat ik het niet vertrouw. Gelukkig vindt Hans het goed als ik hem roep en blijkt het ook altijd nodig om in actie te komen. Reven en de motor aan zorgt ervoor dat de zeilen niet meer klappen.

We zeilen het liefst op de windvaan omdat deze geen stroom vraagt. Vanwege de rommelige golven lukt het de windvaan niet altijd om op koers te blijven. Dan zetten we de stuurautomaat aan. Als de accu’s te ver leeg lopen, moet de koelkast uit om de stuurautomaat aan te kunnen laten. Omdat het regelmatig bewolkt is, leveren de zonnepanelen te weinig stroom. We hebben de eerste week regelmatig de motor een uurtje laten draaien om stroom te genereren. Al gauw hadden we zo’n mooie snelheid dat de motor aandoen raar was. De schroef kon het tempo niet bijhouden. Vanaf toen werd de generator aangezet om de accu’s vol te laden. Dit werkte prima. Aan de zeilen hoefden we niet veel te doen. Op deze route maak je gebruik van de passaatwind. De wind komt van achteren. We zetten het grootzeil aan bakboord en de genua aan stuurboord en zo zeilen we met een gemiddelde van 5.6 knopen naar de overkant. Af en toe moeten we gijpen omdat de wind een beetje verandert en we richting Barbados of Brazilië gaan. Soms moeten we reven of ontreven. De windvaan moet af en toe in een andere versnelling gezet worden of in een andere positie. Maar veel meer is het niet… En ik hoef al helemaal niet veel te doen met twee actieve mannen aan boord! Ik heb meer boeken gelezen dan in de afgelopen twee jaar en ik vind het heerlijk. Wat een leven, dat oceaanzeilen. Ik besef dat wij een ongelofelijk mooie en ontspannen tocht hebben met goede wind en veel zon. We hebben welgeteld zeven minuten regen gehad tot de uiterton voor de kust van Suriname. Voor ons geen squalls, de plotselinge regenbuien uit zwarte wolken met vlagen wind waar ik veel over gelezen heb. Een stelletje geluksvogels zijn we!

Toch kunnen wij ook een duit in het zakje doen als het om spannende verhalen op zee gaat. Als je een brandweerman laat aanmonsteren, moet je zo’n man ook wat te doen geven natuurlijk. Dus halverwege de oversteek riep Hans ineens “Brand!!!!!!!”. Bram sprong in drie tellen van de kuip in de kajuit en pakte de brandblusser. Er kwam rook onder de vloerluiken vandaan. Ik zag ons al in het reddingsvlot zitten. Mijn levendige voorstellingsvermogen had het plaatje al klaar voor me. Dagen op zee met onze grabbags vol koekjes en water. Dan de tocht vervolgen op een tanker die in de buurt was. Hans riep me terug in de werkelijkheid. Hij had de accu’s, die onder de vloer zitten, meteen uitgeschakeld en dus was de stuurautomaat uit. Ik moest sturen en afwachten hoe het beneden zou aflopen. De rook ontstond doordat de minkabel van de zonnepanelen op de pluspool van de accu was gekomen. Door al het rollen en schudden van de boot was de kabel losgetrild. Geen brand gelukkig, maar wel verschroeide kabels die de rook veroorzaakten. Bram nam het sturen van me over, Hans repareerde de boel en na anderhalf uur was alles weer in orde. Honderd tieraps houden vanaf nu alle kabels op hun plek!

En toen waren we aan de overkant. De zestiende dag begon vroeg. We waren om 06.15 uur bij de uiterton. Vanaf daar was het nog 42 mijl naar Marina Waterland. De aanloop naar de Surinamerivier was niet helemaal duidelijk; we wisten niet of de betonning verlicht zou zijn en er liggen veel wrakken voor de kust van Suriname. Hans en Bram hadden afgesproken om vanaf de vroege ochtend samen op wacht te staan. Ik was ook al vroeg wakker, enthousiast bij het idee dat we vandaag voet op Zuid-Amerikaanse bodem zouden zetten. Om 08.30 uur bereikten we de 2000 mijlpaal! We hebben land in zicht en krijgen de eerste plensbui over ons heen. We zijn in Suriname!

Na de splitsing van de Surinamerivier en de Commewijnerivier varen we onder de Wijdenboschbrug door.

Medewerkers van de Maritieme Autoriteit Suriname staan ons op te wachten onder aan een pilaar. Ze stappen in hun boot en meren af langs de Linde. Hans laat onze paspoorten zien en ik leid een vriendelijke man binnen rond. Hij is erg bescheiden en laat het aan mij over om wat kastjes te openen. We hebben niets bij ons om aan te geven, en al snel kunnen we onze weg vervolgen. Over de bruine rivier, met aan weerszijden het groen van het regenwoud, leggen we de laatste 30 mijl af tot Marina Waterland.

Marco en Ernst vangen ons op aan de steiger. En dan, na 362,5 uur op zee, springen we op de steiger! Jippie!

Het is onmogelijk alle indrukken van zestien zeedagen in een blogje te vatten. De vliegende vissen, de vogels op de spinakerboom, het oceaanzwemmen… In een volgend blog zal ik hier een fotoverhaal van maken. Foto’s uploaden is met traag internet een frustrerend klusje, vandaar dat hier niet veel foto’s bij zitten. Als we in Paramaribo zijn, zullen we op zoek gaan naar snel internet om jullie een beeld te kunnen geven van het leven op de oceaan!

We kunnen ook geen filmpjes kijken. Ik weet niet of de vlog van Max al online staat. Je kunt hem vinden op de site van Zeilen Magazine (google op Zeilen Magazine, Max van Keulen, Anne Marie).

11 thoughts on “Zestien zeedagen

  1. Goed gedaan. En ook goed gereageerd op de sluiting bij de accu’s. Fijn dat Carla zoveel baat heeft bij de pleisters en dat Bram er de eerste grote oversteek bij was.
    Prachtig verhaal weer. We zijn trots op jullie.
    Xxx O en O.

    • Hans: Inderdaad een kater, nu eens een keer niet van de drank. Bedankt voor de tip over de niet werkende positie pagina, ik kijk er zelf nooit naar omdat ik meestal wel aardig weet waar we zijn.
      De SSB-kaart laat alleen een positie zien wanneer die niet ouder is dan tien dagen. Dat wist ik nog niet, heb net een update gestuurd en nu is die weer ok.
      De Ais transponder werkt prima, maar Marinetraffic zuigt en laat het niet goed zien. Er bestaat een app met de naam “Findship” en deze werkt wel (zoek op mmsi nummer “244070549”). Helaas kan ik daar geen kaart van integreren in onze site.

  2. Leuk verhaal! Fijn, dat alles goed gaat en dat je nu zo handig bent, Hans 🙂

    Groetjes, Peter en Else van der Linden.

Geef een reactie

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.