Vertrek uit Canada, deel 3

Brier Island is een klein eilandje aan de westkust van Nova Scotia. Het ligt in de Bay of Fundy, waar het hele jaar door walvissen zwemmen. In de zomer komen hier grote aantallen toeristen om walvissen te kijken. In de winter gaan de vissers er op uit om kreeften te vangen. Het kreeftenseizoen begint eind november. Wij arriveren precies in de maand dat er weinig te doen is op het eiland, en we worden enthousiast welkom geheten.

Na een lange wandeling over het eiland gaan we buiten in het zonnetje bij de bibliotheek zitten om gebruik te maken van de wifi. We laten familie en vrienden weten waar we zijn en hoe we hier zijn beland. Er stopt een auto voor onze neus en een vriendelijke man stapt uit. “Are you the sailors from Holland?”, vraagt hij. Wij beamen dit. “Ik kom ook uit Nederland.”, zegt de meneer. “Willen jullie misschien even douchen? Oh, jullie kunnen ook wel bij ons eten trouwens. Wij wonen boven de winkel. Kom zo maar langs! Of stap maar in de auto, dan kunnen jullie meteen meerijden.”

Wouter de Vries komt uit Woerden en werd in Australië verliefd op Joyce uit Westport, Brier Island. Ze trouwden, woonden een poosje in Nederland (Joyce spreekt ook Nederlands) en nu wonen ze al dertig jaar in Westport. Ze runnen de general store, de enige winkel op het eiland. Deze hebben ze overgenomen van de ouders van Joyce. Haar ouders zijn 91 en 95 en ze wonen in een geel huisje met uitzicht op het water. Op de gevel zijn een Canadese en Nederlandse vlag geschilderd.

Opa kwam in 1944 naar Nederland om ons te bevrijden, en nam daarna oma uit Nijmegen mee naar Brier Island. Opa kan niet wachten om ons te ontmoeten. Dat er Nederlanders op Brier Island zijn heeft hij natuurlijk allang gehoord. Wouter en Joyce waarschuwen ons: “Jullie moeten vast een spel met ze spelen. Wahoo. Dat is een soort mens-erger-je-niet met spelkaarten.” Ha! Wij zijn dol op spelletjes. En zo zitten we een paar dagen achter elkaar met de allerliefste oude heer en dame spelletjes te doen. Wat is het gezellig op Brier Island!

Wahoo

We zitten veel bij Wouter en Joyce en horen verhalen over de eilanders, over hun geschiedenis, over de winkel (die te koop staat) en over hun zoon, die in Utrecht studeert. We gaan met Joyce naar Digby, de dichtstbijzijnde stad waar alles te koop is. Dit is ongeveer anderhalf uur rijden met tweemaal een stukje op de ferry. Na Brier Island rijd je over Long Island, dan een stuk over een schiereiland en aan het eind daarvan ligt Digby. Joyce rijdt dit stuk elke vrijdag om naar de bank te gaan en inkopen te doen voor de winkel.

Hans en ik fantaseren over het leven op een eiland als dit. De mensen zijn, zoals overal in Canada, heel vriendelijk. De deuren staan open, de auto’s staan klaar om in weg te rijden (en dit mogen we ook gewoon doen), iedereen heeft tijd voor een praatje. De outports in Newfoundland vonden we een beetje te afgelegen, maar anderhalf uur rijden naar een ‘grote’ stad (Digby heeft 2000 inwoners) valt wel mee en het is vier uur rijden naar Halifax. We zijn nieuwsgierig naar hoe het zou zijn om in de winter, wanneer de temperatuur ver onder nul daalt en er metersdikke sneeuw kan liggen, op een eiland te wonen.

Intussen houden we dagelijks het weer in de gaten. Bij het eerste weergat zullen we naar Maine zeilen. We zien regelmatig een klein weervenster, maar daarna gaat het dan weer heel hard waaien (meer dan 30 knopen) dus we kunnen nog niet weg. We eten een paar keer bij Wouter en Joyce, zij eten bij ons, we eten mee met de benefit supper in het dorp en voelen ons helemaal thuis hier. We delen onze fantasie over het overwinteren op het eiland met Wouter. Wouters ogen twinkelen. “Wij hebben nog wel een huisje…”, zegt hij. “Het is een oud huis dat we verhuren aan seizoenswerkers. Het staat nu leeg. Van eind november tot half december is het verhuurd. Maar dan kunnen jullie bij ons logeren. Kom, we gaan even kijken!”.

Zaterdag 20 oktober, we zijn vijf dagen op Brier Island, kijken we rond in het huis aan de Second Street in Westport. Het is oud en vies. Maar ook warm en groot.

We kunnen mensen te logeren vragen. We kunnen hier knus op de bank zitten als het buiten koud en guur is. We kunnen spelletjes doen met opa en oma, kletsen met Wouter en Joyce, Hans kan mee kreeften vangen, ik kan tasjes naaien voor de gift shop (alles vrijwillig, want we mogen op ons toeristenvisum geen working permit aanvragen). We hebben uitzicht op de haven. Oh ja, en de boot dan?

In de winter is het een komen en gaan van vissersboten. In deze kleine haven waar de boten drie rijen achter elkaar, vier dik naast elkaar liggen betekent dat heel vaak je boot verplaatsen. Hier bellen ze elkaar wakker ‘s nachts als er een boot uit vissen wil gaan. Dan moet je dus je bed uit, de kou in, motor starten, boot verplaatsen, motor uit, je bed in. We hebben onze boot in drie dagen twee keer verplaatst en zondag moeten we weer verplaatsen. Nu gaat dat nog min of meer gepland, maar in het kreeftenseizoen zal dat op elk moment van de dag of nacht nodig kunnen zijn. Omdat wij de kleinste boot hebben, moeten we buitenop liggen (anders worden we gekraakt tegen de steiger). Dit is een probleem. We kaarten het aan bij Wouter en een paar vissers en gaan langs bij havenmeester Penny. We krijgen een plek in de hoek achter de rijen boten – hier hoeft niemand er langs! Er is plek omdat de Zodiac van de coastguard binnenkort uit het water gaat.

Linde buitenop vier andere boten.

Linde op haar nieuwe plek in de vissershaven.

Linde heeft een veilige plek voor de winter. Wij hebben een huis waar we mogen wonen in ruil voor een goede opknapbeurt. We kijken elkaar aan. “Gaan we hier deze winter wonen?”.

JA!

6 thoughts on “Vertrek uit Canada, deel 3

  1. Wat een mooie plek hebben jullie gevonden om te overwinteren!

    Het spel Wahoo hebben we ook al eens gespeeld toch? De Zwitserse versie heet Brandy dog 😉

  2. Wat een fantastische mensen hebben jullie weer ontmoet, geweldig om dit allemaal mee te maken achter de keukentafel. Wensen jullie een mooie tijd en veel gezelligheid in Westport

  3. Wat een bijzondere wending weer. Veel plezier met opknappen en ben benieuwd of Hans zijn portie kreeften gaat vangen.
    Groetjes weer van mij en die andere Hans

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.