Vertrek uit Canada, deel 2

Vanaf Halifax plotten we de route naar Port Mouton, een stukje verderop. We verwachten dat we niet zo snel zullen zijn. Dit is een verkeerde verwachting want we zeilen heerlijk! Er zijn wel vervelende golven, maar de snelheid zit er goed in dus we zeilen door naar Shelburne. Hoepla, zo halen we weer wat tijd in; het is nog zeer goed mogelijk om 15 oktober in Rockport, Maine te zijn.

In Shelburne gaan we meteen op zoek naar een dierenarts. We willen Djogo laten vaccineren voor we naar de VS gaan. Hij heeft een Surinaams (Nederlandstalig) dierenpaspoort, dat overigens op de Maaike Saadet is blijven liggen na het logeren, en we willen een Engels paspoort voor hem om problemen te voorkomen. De dierenarts is druk en heeft pas donderdag plek. Oei. We willen woensdag verder zeilen omdat het weer er dan gunstig uit ziet. We besluiten het toch te doen. Er komt vast nog wel een goed weervenster. (Oh, wat zijn we optimistisch…)

Shelburne

We genieten van een heerlijk zonnige dag waarbij we ons afvragen waarom we eigenlijk naar de Carieb willen. Het is goed uit te houden hier!!

We gaan donderdag wat eerder op pad zodat Djogo nog even in het park kan wandelen voor we naar de dierenarts gaan. Onze held blijft echter liever in zijn mandje. Daar zitten we dan met onze kat tussen ons in op de picknicktafel šŸ™‚ .

NEE. IK GA ER NIET UIT.

Op de terugweg naar de Linde wil hij er wel uit! En kijk toch hoe lief hij weer is!!

Djogo kan niet wachten tot hij weer op de Linde is.

Het volgende filmpje stopt op het moment dat ik bang ben dat hij gaat springen…

Na het bezoek aan de dierenarts is Djogo klaar om te gaan. Wij zijn ook klaar, zeker nu het regent en flink kouder wordt.

Ineens een heel ander plaatje dan gisteren…

Nu dat weergat nog vinden. Zaterdagavond, de 13e, denken we dat het wel zal lukken. Precies volgens planning komen we dan de 15e aan in Rockland (vlakbij Rockport, maar je moet inklaren in Rockland). Wat zijn we toch goed bezig!!!

De te zeilen route is een lastige. We moeten langs Cape Sable. Het stroomt daar flink. We moeten dus goed rekenen hoe laat we moeten vertrekken om met stroom mee langs Cape Sable te zeilen. Het is zeven uur zeilen van Shelburne naar Cape Sable en om zeven uur ‘s ochtends begint de stroom mee te staan, dus we vertrekken om 23.45 uur.

Het is een vreselijke tocht. Echt draaaamaaaa. De golven zijn zo hoog en komen zo hard over, dat door de ventilatieroosters flinke plenzen zeewater de kajuit in spuiten. Dan moet je dus dweilen terwijl de boot op en neer beukt. Djogo is zeeziek. Hij gaat niet vrijwillig naar binnen maar na bijna een etmaal pak ik hem toch maar op om hem op de kattenbak te zetten. Hij doet zijn behoefte, ik pak hem daarna snel weer op en til hem naar buiten – waar hij meteen moet kotsen. Arm beest.

De wind blaast meer uit het westen dan voorspeld. Aangezien tegen de wind in zeilen niet mogelijk is, zeilen we mijlenver naar het zuiden om daarna hopelijk de goede kant op te zeilen na het overstag gaan. Hans beleeft een spannend moment: tijdens zijn nachtwacht komen vijf vissersboten op hem af! Vissers zetten ‘s nachts enorme lampen aan. Ze varen achter de vissen aan, en dat gaat niet in een rechte lijn. Het kan best eng zijn om zo’n boot op je af te zien komen, en vijf boten zijn ook wel vijf keer zo eng!

Als Hans de vissers heeft omzeild (en dat was niet makkelijk), maakt hij mij wakker voor de wisseling van de wacht. Dit is de tweede nacht en we moeten nog 98 mijl (van totaal 198, indien je de kortste route neemt). We zeilen inmiddels naar het noordwesten. Het ziet er niet naar uit dat we Rockland gaan bereiken voor zonsondergang. We plotten een nieuwe route, dit keer naar Bar Harbor. Hier kun je ook inklaren en dan is het daarna niet zo ver meer naar Rockport. Vol goede moed neem ik de wacht over. ‘s Ochtends luisteren we naar het weerbericht. Er wordt een stormwaarschuwing gegeven voor de middag. Storm??? Daar hebben we geen zin in!!! We rekenen nog eens, kijken op de kaart, kijken naar elkaar en besluiten dan dat we zo snel mogelijk willen schuilen. We verleggen de koers naar Westport, Brier Island. Ineens is het nog maar een overzichtelijk stukje zeilen op halve wind. Heerlijk! We leggen de boot in de vissershaven en klimmen over vier andere boten om aan land te komen.

Prima plekje!

Het is heerlijk weer en we besluiten meteen een wandeling over het eiland te maken. Nu we er toch zijn, kunnen we er beter maar van genieten. We vertrekken binnenkort wel uit Canada. Daarover meer in deel 3!

Western Lighthouse

Het is koud!!!

We zien heel veel paddenstoelen.

En we zien veel boeien!

One thought on “Vertrek uit Canada, deel 2

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.