Vertrek uit Canada, deel 1

Canada is getooid in herfstkleuren. Zonnige, warme nazomerdagen wisselen af met regenachtige en koude dagen. Op de koude dagen beginnen we te denken aan de blauwe zee en de heerlijke warmte in de Carieb. Van Sint Maarten naar Canada zeilen is redelijk eenvoudig. Een week naar Bermuda, uitrusten, en dan een week naar Nova Scotia. Terug is dit geen handige route. Het orkaanseizoen in de Carieb loopt officieel tot 1 december. In oktober beginnen de herfststormen in Canada, dus tot december hier blijven is niet verstandig. In Nederland hebben we een visum bemachtigd om naar de Verenigde Staten te kunnen gaan. Zo kunnen we via de oostkust van de VS rustig afzakken naar het zuiden. We kennen mensen in Maine waar we vanaf half oktober welkom zijn. Hans heeft allerlei spullen voor de boot besteld en bij deze mensen thuis laten bezorgen. We maken een plan:

  • 31 augustus Halifax (vanuit St. Peters).
  • 5-26 september Nederland.
  • 5 oktober vertrek uit Halifax.
  • 15 oktober aankomst Rockport, Maine, Verenigde Staten.

Jullie raden het al. Het is vandaag 20 oktober en we zijn nog in Canada. We begonnen best nog wel goed met onze planning! Het vertrek uit Halifax werd door een wat uit de hand gelopen gezellige nacht bij Rhiannon en Sebastiaan van de Dutch uitgesteld tot 7 oktober, maar twee dagen verlaat is -zeker bij ons- geen probleem en heel normaal. Wat er na 7 oktober gebeurde, vertel ik in deel 2 van “Vertrek uit Canada”. Wellicht volgt er ook een deel 3 want de wind is bijzonder ongunstig. Bovendien hebben we het op onze huidige stek weer ontzettend naar onze zin, dus we hebben -wederom- geen haast. Nu eerst onze belevenissen van de afgelopen vijf weken.

Sint Peters

28 augustus arriveren we in Sint Peters, Cape Breton, Nova Scotia. Hier kunnen we inklaren. We maken ons op voor een bezoek aan boord van de douane, maar ze komen niet. We worden telefonisch ingeklaard. Hadden we nu toch maar al die lekkere wijntjes gesmokkeld 🙂 . Het enige wat de douane belangrijk vindt, is dat de aardappels en uien niet van boord komen. We hebben ze weliswaar in Newfoundland – dus Canada – gekocht, maar ze zijn in Saint Pierre en Miquelon/ internationale wateren geweest en dan… ja, wat dan begrijp ik nog steeds niet, maar we nemen ze dus niet mee uit wandelen in Sint Peters. Zelf maken we wel een wandelingetje in het knusse stadje. Intussen appen we met de familie Tremblay, de mensen die we in Halifax hebben leren kennen. Ze zijn op Cape Breton en onderweg naar Halifax, dus ze kunnen wel even via Sint Peters rijden om met ons uit eten te gaan. Afstanden in Canada worden heel anders ervaren dan in Nederland. Ze rijden een paar uur om voor ons. Ik leg uit dat je in Nederland in een paar uur door het hele land rijdt en dat mensen echt niet zomaar even twee uur rijden om met iemand uit eten te gaan – en daarna twee uur terug. We praten bij en spreken af elkaar weer te zien in Halifax.

We willen 1 september in Halifax zijn om het Venetian Light Festival mee te maken. We liggen supergoed op schema en komen de 31e ‘s middags aan.

Rustig tochtje naar Halifax

Venetian Light Festival

We knopen de Linde aan de Dutch, die aan de steiger van het nieuwe huis van de Dutchies in Halifax ligt. We hebben Sebastiaan en Rhiannon in Suriname leren kennen en daar ook weer afscheid van hen genomen. Het is superleuk om hen weer te zien! Na de borrel gaan we voor anker een eindje verderop. We gaan aan de slag met het enorme anker dat we van Jacco en Jannie hebben geleend.

“Ankertje” uitbrengen

We gebruiken een dikkere ankerketting en brengen onze eigen ketting naar de wal. Hij moet gegalvaniseerd worden en dat willen de Tremblays voor ons regelen terwijl wij in Nederland zijn. Ik zeg wel dat WE de ketting naar de wal brengen, en dat was ook het plan, maar Hans is lekker bezig en denkt: dat doe ik wel even alleen. Helaas blijkt de ketting wat aan de zware kant, 70 kg. Hans zwiept de zak met ketting vanuit de bijboot op de (wiebelige) drijfsteiger maar de zak glijdt weg, en dan hangt-ie in het water. Hans heeft hem nog vast met één hand terwijl hij in de bijboot zit en met zijn andere hand op de drijfsteiger steunt. Met één hand krijgt hij de ketting niet omhoog op de steiger dus hij besluit twee handen te gebruiken. Floep! Daar gaat Hans. De ketting is zo zwaar dat het gewicht Hans overboord trekt tussen de bijboot en steiger in. Ketting op de bodem, Hans doorweekt. Gelukkig is het hier maar drie meter diep en met behulp van Dave (van de Grace) en een snorkelset lukt het ze om de ketting op de steiger te krijgen. Phew!

Helaas, geen foto van Hans na deze actie… maar zie Linde eens mooi liggen! (Foto gemaakt door Sebastiaan vanuit de mast van de Maaike Saadet.)

En dan liggen we dus achter ons stevige anker. En het gaat waaien. Hans wordt nerveus. Kunnen we Linde wel zo achterlaten als we naar Nederland gaan? Op de ochtend van vertrek, na een slapeloze nacht, gaat Hans naar de haven om te vragen of er plek is en of we er voor een aangepaste prijs – omdat we er zelf niet zijn en geen gebruik maken van de faciliteiten – mogen liggen. Het lukt! Dus we halen het enorme anker weer op en parkeren de boot bij de Armdale Yacht Club. Op naar een ontspannen vakantie in Nederland!

Het is heerlijk om iedereen weer te zien. We praten, doen spelletjes, knuffelen en praten nog meer. Het is veel te kort. Toch is het na bijna drie weken ook fijn om weer naar huis te gaan. Want ja, Linde is ons huis. En we missen Djogo. Het is superfijn thuiskomen met ook hier weer allemaal lieve vrienden om ons heen.

Djogo heeft gelogeerd op een andere boot en is enorm verwend door Jacco en Jannie. Ook wij worden meteen weer verwelkomd met lekker eten en goede zorgen. Djogo heeft dagelijks een vers visje gekregen dat Jacco voor hem ving. Hans heeft nog nooit iets gevangen met zijn hengel, maar nu moet hij ook aan de slag. Macsen laat wel even zien hoe het moet. Hij gooit de hengel overboord en binnen een minuut heeft hij beet. Wauw! Wat heeft Djogo toch topvriendjes!

De eerste nacht heeft Djogo de hele nacht op mijn hoofd geslapen…

Dan vertrekken Jacco en Jannie uit Halifax. Ze gaan zo snel mogelijk naar de VS. Ze waarschuwen ons nog dat het snel kouder wordt en harder gaat waaien.

Maaike Saadet zeilt langs de Dutch

Wij kunnen ons nog niet losrukken. We hebben nog afspraken en vinden het veel te gezellig hier. Bovendien is het nog prachtig weer, dus waarom zouden we ons haasten? We gaan beren kijken met de Tremblays in New Brunswick (acht uur rijden voor een dagtochtje, heel normaal dus hier).

Beren kijken in New Brunswick

Daarna varen we naar de steiger bij de Dutch voor een afscheidsborrel. Dit wordt een afscheidsweekend met veel spelletjes, een paar drankjes, Max Verstappen midden in de nacht, een zeilwedstrijd en een bezoek aan de beroemde Dill Farm (een uur rijden, maar in de auto spelletjes doen met Emma is zo leuk dat de tijd veel te snel gaat).

Enorme pompoenen kijken

Hier gaan ze dus serieus mee varen!! In de grote groene pompoen zitten Emma en Macsen.

Het wordt steeds lastiger om afscheid te nemen. Bij mij neemt de spanning voor het weer gaan zeilen ook toe. Na meer dan een jaar heb ik nog steeds buikpijn bij vertrek. We moeten het nu niet langer uitstellen. Zondag, eind van de middag, gooien we de trossen los en zwaaien zo lang als we onze vrienden nog zien. En met het verlaten van Halifax op 7 oktober, nu 13 dagen geleden, eindigt deel 1 van ons vertrek uit Canada.

Vertrek uit Halifax…

3 thoughts on “Vertrek uit Canada, deel 1

  1. Fantastisch verhaal en ja die ankerketting , heb een nieuwe met Hans uit de kofferbak van de auto getild en deze later netjes opgeborgen . Geen wonder dat die zo de plomp inging.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.