Verdriet

De afgelopen maand bleef, naast het klussen, in het teken van afscheid nemen staan. Mensen die niet op ons feestje waren, kwamen later langs. Enkele dierbare vrienden en familie kwamen nog wat vaker langs. Heel gezellig en fijn, want afscheid nemen is niet leuk dus dat konden we mooi nog even uitstellen. Achteraf denken we dat al ons uitstellen niet helemaal toevallig was. 

We voelden het al een beetje aankomen, maar we wilden het niet weten. We probeerden het nog eens en nog eens. Onze Gijsje bleek geen scheepskat. Zeilen of op de motor varen, het was haar om het even – angstig kwijlend kroop ze in een hoekje of ze zat de hele tocht op schoot. Zodra ze wat leek te ontspannen, kregen wij hoop dat ze er aan wende en dat het wel goed zou komen. Na onze laatste tocht, van Lelystad naar Katwoude, wilde Gijsje niet meer aan boord komen. ‘s Nachts gingen we haar zoeken omdat we haar in ons bed misten. Ze liet zich niet overhalen. Daarna ging het weer even goed, tot er in de boot iets bijna op haar viel. Ze schrok vreselijk. Dit was voor haar de druppel. Ze kwam echt niet meer binnen. Na twee dagen met elkaar praten, proberen, overwegen en huilen was de onvermijdelijke beslissing genomen… Gijsje gaat niet mee op reis.

Dit is nu vijf dagen geleden. We hebben Gijsje bij Christiaan gebracht. Hij had vorig jaar aangeboden Gijsje in huis te nemen als het niet goed zou gaan op de boot. Hoewel ik Christiaan nauwelijks kende, had ik meteen vertrouwen in hem als dierenvriend. Dit bleek geheel terecht. Gijsje woont nu met vijf katten, twee honden, een stel kippen en geiten, vijf ezels en een varken bij Christiaan en zijn zoon Gijs 🙂 . Al die dieren vindt Gijsje nog heel spannend en dat vind ik dan weer heel zielig, maar Christiaan geeft haar alle tijd om te wennen. En Gijsje mag heerlijk bij Christiaan of Gijs in bed liggen, daar ben ik blij mee. Het is ‘s nachts een ontzettende knuffel en er is niets fijner dan haar dan bij je hebben. Ik hoop dat ze ook zo dol op Gijsje zullen worden….

Na drie dagen huilen en Gijsje vreselijk missen, begin ik nu aan het idee te wennen dat ze niet mee gaat. We zijn allebei nog wel verdrietig en we vinden het heel jammer dat het zo gegaan is. Haar meenemen zou denk ik toch veel zieliger zijn dan haar bij iemand achterlaten die goed voor haar zal zorgen. Ik vind het wel heel bijzonder dat je zo gek op een beestje kan zijn. Gijsje hoorde echt bij ons. Dit was dan ook het moeilijkste afscheid dat we moesten nemen. Hieronder foto’s van drie jaar leven met Gijsje…

Gijsjes eerste dag bij ons.

Ze houdt net zo van koken als wij.

Knuffelen vindt ze heerlijk. Maar alleen s avonds en s nachts.

Slapen doet ze tussen ons in of bovenop één van ons.

Ze wist altijd wel dat ze ergens buiten wilde wonen…

Gijsje speelt graag een spelletje mee.

Altijd gezelligheid en troost als Hans er niet is…

Voor sommigen een angstaanjagend monster… 🙂

Voor anderen was het een uitdaging.

En voor ons het aller-aller-allerliefste poesje!

Christiaan en Gijs, heel veel plezier en geluk met Gijsje! Deze foto maakte ons heel erg blij…

Gijs en Gijsje, of zoals Christiaan zei: Gijsie en Gijsie…

 

 

 

6 thoughts on “Verdriet

  1. Lieve Gijsje, ik vind het zo leuk bij jou. En Gijsje mag tegen Beau zeggen: wat jammer dat jij nu niet mee op reis kan (ipv Gijsje). Gijsje is echt zo erg verdrietig. Beau toetert op zijn toeter het verdriet van Gijsje weg.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.