Toeters en bellen

Zeilen langs de kust van Nova Scotia is een feestje. We verlaten Halifax en zeilen heel rustig van baaitje naar baaitje. Voor het eerst in mijn zeilcarrière gebruiken we de motor niet bij het ankerop gaan en het voor anker gaan. Het is rustig weer, er zijn nauwelijks golven, en andere boten zien we alleen heel ver aan de horizon – één per dag. Geen ankerstress of ik wel genoeg afstand houd tot andere zeiljachten of paniek om te veel of te weinig snelheid – gewoon, zeil laten zakken, dobberen, anker er in gooien en elkaar toelachen. Zo zou het altijd mogen zijn!

Three Fathom Harbour

We liggen de eerste avond in Three Fathom Harbour en de tweede in Tangier Harbour. We hebben geen internet en dat is precies hoe het moet zijn hier. Toegegeven, we hebben wel een abonnementje gekocht maar het werkt niet. Dus niemand kan meteen meegenieten van de mooie plaatjes. Maar voor ons is het goed. We zitten in de kuip met een dikke trui aan, we drinken een borreltje en doen een spelletje. ‘s Avonds kijken we voor het eerst in maanden een film. En wat voor film! Onze vrienden uit Halifax hebben ‘Captain Ron’ op onze harde schijf gezet. Een oude film met een jonge Kurt Russel, best wel slecht en daarom enorm goed.

We krijgen een mailtje van Jacco en Jannie die ons waarschuwen voor de komst van Chris, een tropische storm. Zij zijn al verder en vertellen dat we in de Lake Bras d’Or, waar we doorheen willen zeilen op weg naar Newfoundland, de storm uit kunnen zitten. Het is maandagochtend; de storm is naar verwachting donderdag bij ons in de buurt. We kijken op de kaart, overleggen, berekenen afstanden en besluiten dat we het te vroeg vinden om naar de Bras d’Or te gaan. We vinden het nog te mooi hier en we willen ons niet haasten. We lezen in de Cruising Guide dat Liscomb Harbour een goede ‘hurricane hole’ is. Dit is ongeveer 40 mijl verder. We gooien onze plannen die dag weer eens een paar keer om. Plan 1: wandelen in Tangier en daarna een stukje verder zeilen. We kijken op maps.me voor wandelroutes en zien die niet in Tangier. Verderop, bij Taylors Head, zien we een mooie route. Plan 2: we vertrekken nu, gaan wandelen bij Taylors Head, overnachten daar en gaan morgen door naar Liscomb Harbour. We hijsen de zeilen en gaan op pad. Na twee uurtjes zijn we er al bijna. Maar we gaan zo lekker. Het is mooi weer, er staat een goede wind, we willen eigenlijk niet stoppen. Plan 3: We gaan door tot vlakbij Liscomb. We zoeken een plekje tussen de vele eilandjes, overnachten daar en gaan daarna naar Liscomb tot de storm voorbij is.

Een heerlijke zeildag.

We vinden een ontzettend mooi plekje tussen Turners Island en Dogfish Head. Af en toe zwemt er een zeehondje langs. In de verte ziet Hans een enorme roofvogel op een rots zitten. We pakken de verrekijker en kunnen de vogel goed bekijken als hij zijn vleugels uitslaat. Hij gaat in een boomtop zitten. Zelfs vanaf een flinke afstand kunnen we hem goed zien. Het is een ‘bald eagle’, een zeearend.

Verder is er eigenlijk niet zoveel te zien. Zoals gezegd liggen we tussen eilandjes en op alle eilandjes groeien naaldbomen. Veel bomen zijn kaal, of deels kaal. We zien rotsen en nog meer rotsen. De zee is grauw, de lucht is blauw. Zo heel anders dan de azuurblauwe zee waar we aan gewend zijn geraakt. Maar we vinden het hier mooi. En wat mooi is, dat kun je niet altijd benoemen. Is het de eenzaamheid? Het gevoel alleen op de wereld te zijn? De ongereptheid? Hier geen massatoerisme, geen jetski’s, geen luxe resorts. Het is puur natuur, een beetje rauw, leeg, kil – maar niet met de negatieve bijklank van die drie woorden. Nee, rauw, leeg en kil op de beste en mooiste manier die je kunt bedenken.

De volgende morgen is het mistig. De mist om ons heen versterkt het gevoel van alleen-op-de-wereld zijn. Zelfs de eilandjes zijn niet goed meer te zien.

We hebben een heerlijk dagje op de boot. In deze mist gaan we niet zeilen, en we hebben nog tijd genoeg. Helaas is de mist woensdag niet weg. We willen nu wel echt naar Liscomb. Zeilen in de mist is lastig, maar het alternatief is hier op open water de storm afwachten en dat is ook niet erg aantrekkelijk. Dus we gaan. Ja, we hebben een radar gekocht op Trinidad, en een Ipad op Martinique – om één of andere reden kan deze radar alleen met een Ipad of Iphone gekoppeld worden – maar die Ipad is een grote bron van frustratie. Hij werkt nu dus niet. Met klotsende oksels sta ik achter het stuur. Ik zie echt bijna niets. Hans gaat nog even relaxt pannenkoeken bakken voor de lunch. Oké, ik kan dit heus wel. Het is niet echt een drukke scheepvaartroute ofzo. We hebben een plotter, een dieptemeter en AIS. De mist lijkt nog wel een beetje dikker. “Hans…”. Hij hoort me niet door het gebrul van de motor. Ik zet nog even door. “HAAAAAANS!”. Zijn hoofd verschijnt in de kajuitopening. “Ik vind het niet zo leuk meer…”, zeg ik. “Ik zie bijna niets en dat vind ik best wel eng.”

Hans neemt het over en merkt ook dat het niet fijn is om niets te zien. Hij stuurt me naar de punt met twee opdrachten: “Gebruik je toeter en luister goed naar de bellen.”

De boeien hier in Nova Scotia hebben grote klokken die luid klingelen (door beweging, veroorzaakt door golven).

Belboei.

In de kuip hoor je ze pas laat als de motor aan staat. Vandaar dat ik op de punt moet staan. Hier kan ik ook beter luisteren naar eventuele motoren van andere schepen. Om de paar minuten blaas ik op de toeter om anderen op onze aanwezigheid te attenderen.

Ik begin het leuk en avontuurlijk te vinden. Hans vraagt me om het aan te geven als ik de bel van de boei aan stuurboord hoor. Daarna moet ik goed luisteren en het zeggen als ik denk dat we de boei dwars hebben, want dan moeten we naar bakboord sturen. Vervolgens hoor ik om de twintig seconden een misthoorn. We kunnen hem niet plaatsen (is het een boot?) en dus toeter ik vijf seconden na ieder alarm.

Het blijkt een vuurtoren te zijn. We zijn bij de ingang van de rivier! Als bij toverslag trekt de mist op zodra we op de rivier zijn. We hebben het gehaald!!! Het is nog vijf mijl naar de Liscombe Lodge. De zon schijnt, de hemel is blauw, de bomen zijn groen en wij zijn blij. En veilig!

Geen mist op de rivier (later die avond wel).

Foto vanaf de steiger bij Liscombe Lodge.

Hans op de steiger.

De lodge, verscholen tussen de bosjes.

 

PS Hans heeft de Ipad weer aan de praat gekregen in Liscomb.

4 thoughts on “Toeters en bellen

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.