Suriname

Suriname is prachtig. We liggen op de Surinamerivier, een bruine rivier met aan weerszijden regenwoud.

Niet alleen regenwoud aan weerszijden, maar ook een regenboog van de ene oever tot de andere!

De eerste week liggen we bij Marina Waterland. We zijn nog met zijn drieën en het is fijn om onafhankelijk van elkaar aan land te kunnen gaan. De mensen die bij het resort werken zijn heel vriendelijk en de natuur om ons heen is ongelofelijk mooi. Ik sta ‘s ochtends vroeg op om te wandelen en vogels te kijken. Er zijn ook apen en luiaards, maar die heb ik niet gezien. We zijn ver van de bewoonde wereld. Het is stil. Het enige wat we horen, zijn de geluiden uit de jungle.

Als we na vijf dagen weer met zijn tweeën zijn, genieten we van de stilte en ook samen ontdekken we hoe mooi de dag begint in het bos. Daarna starten de klussen. We klussen in de ochtend.

Slijpen op de steiger.

Stukje varen zonder zeereling.

Van dyneema een reling maken.

Wat is het mooi geel!! Nu nog een gele romp en het is helemaal mijn boot 🙂

Het wordt al snel heel warm. Het zweet gutst van onze lijven. Ik heb dit niet eerder meegemaakt. Zelfs in de sauna zweet ik niet zo. Het is kleine regentijd en heel vochtig. Regelmatig komt er een enorme plensbui over ons heen en zijn we nog steeds nat, maar wel lekker fris. Er zijn geen douches bij Marina Waterland. Ik zet me verrassend snel over mijn preutsheid heen en sta op de steiger onder de tuinslang in mijn ondergoed. Ik zet me wel over meer heen deze reis. Het leven is niet te vergelijken met het leven in Nederland, in een huis van alle gemakken voorzien, met alle ruimte om je heen – letterlijk en figuurlijk. Ik kon van tevoren niet inschatten hoe ik het zou ervaren, het bootleven. Ik ging zonder verwachtingen op reis omdat ik gewoon echt niet wist wat ik moest verwachten, en ook omdat het me beter leek. Ik ben niet avontuurlijk. Ik hou van gemak. Hans maakte zich zorgen of ik het wel leuk zou vinden. Of ik niet gillend naar huis terug zou vliegen en hem alleen zou laten op de boot. Maar, inmiddels zijn we in Suriname en ondanks de vochtige warmte (30+ is het hier), het gebrek aan voorzieningen, de muggen, het beperkte vegetarische eten, de nooit eindigende kluslijst, het steeds alles kwijt zijn aan boord, enzovoort, vind ik het heerlijk… Je verandert dus echt tijdens een wereldreis. We hebben geen afspraken met bezoekers uit Nederland meer waardoor we helemaal los gekomen zijn van onze agenda. Geen plannen, leven bij de dag, in het hier en nu: ik hou ervan.

Suriname dus. Dat is eten bij warungs, djogo’s drinken, boodschappen doen bij de Chinees, maar niet je ijzerwaren want dat is originees spul en dat is geen compliment. We horen over poeierjongens, de ontwaarding van de Surinaamse dollar, het expres laten vervallen van de ooit prachtige panden in Paramaribo. Het zijn monumentale panden, maar een bouwval mag afgebroken worden. We zien Hindoestaanse tempels naast Javaanse moskeeën en weten niet welke we mooier vinden.

We rijden over wegen vol kuilen in een Toyota Starlet van ver uit de vorige eeuw. Kinderen lopen in uniform uit school, langs die wegen vol kuilen met uiteraard diepe plassen vanwege de regen. In Nederland rijd je wel eens per ongeluk door een plas als iemand naast de weg loopt of fietst en dan spat er water op iemands benen. Niet leuk, maar ach. Hier moet je dat echt niet doen want de plassen zijn zo groot en zo diep dat de voetganger dan van top tot teen doorweekt zal zijn 🙂 .

Onze auto, een prachtige groene wagen, beschikt over een soort raamvergrendeling die we niet meteen snapten. Iedereen kan zijn eigen raam openen maar alleen de bestuurder kan alle ramen sluiten. De eerste dag ging er iets niet goed, en wilde het bijrijdersraam niet meer dicht. Dat is best spannend als je langs het regenwoud rijdt (denk struiken met lange bladeren en bomen met zwiepende takken) en door diepe plassen. Uiteindelijk bleek er ergens een schuifje te zitten waarmee je het ramen-dicht-knopje weer kon activeren. Nou, zo avontuurlijk is ons leven dus nu!

Linde ligt intussen bij Domburg voor anker. De moorings en het café worden beheerd door Nettie en Jelle. Zij zijn hier naartoe gezeild en nooit meer weggegaan. Hun boot ligt te koop. Het is erg gezellig in de bar en we komen dan ook bijna niet weg. Zeker niet nu langzamerhand steeds meer boten binnen komen. Het zeilersdorp is inmiddels al groter dan in Alvor en er zijn nog meer kinderen. We hebben met Conny (Agapè) en Rhiannon (Dutch) boodschappen gedaan met onze auto. Bij een groente- en fruitkraam hebben we awara, carambola en suikerriet geproefd. De verkoper was erg enthousiast en stopte het fruit bijna in onze mond. Het was erg grappig. Uiteraard hebben we van alles meegenomen. Wat heel lekker is hier, zijn de kleine banaantjes (bakba).

Carambola’s.

Bakba’s.

Kerstavond hebben we met de bemanning van vier andere boten gegeten en dat was heel gezellig. Tweede Kerstdag bracht ik door in het zwembad met de kinderen van de die ochtend gearriveerde Dingo en de eerder aangekomen Agape. Daarna spelletjes spelen met Emma (11) en Valerie (10). Mijn dag was weer goed 😉 .

Morgen willen we er dan graag weer eens op uit. We gaan wandelen op de Brownsberg en ergens in een hutje overnachten. Degenen die mij goed kennen weten dat ik nu echt mezelf overstijg. Een bos vol slangen en vogelspinnen is geen passende omgeving voor iemand die bij een minihuisspinnetje al gillend op de vlucht slaat. Maar dit was een levensveranderende reis, toch? En als ik op de boot (ons huis) blijf en spelletjes doe met kinderen, dan verandert er niet veel…

(PS Voor de oplettende bloglezer… De fotoblog van de oversteek komt niet. Ik heb te weinig goede foto’s. Helaas!)

7 thoughts on “Suriname

  1. Hallo Carla en Hans, ik wil jullie eerst een spetterend 2018 toewensen.
    Knap van je dat je o.a ineens, ook spinnen leuk gaat vinden 😉😄 ben benieuwd hoelang jullie in Suriname blijven.

    Lieve groetjes,

    Agatha

  2. Erg leuk verhaal weer! De allerbeste wensen voor 2018!! Wat is er met de zeerailing aan de hand?
    Hartelijke groet vanuit een zeer stormachtig (Beaufort 10) Nederland.

    • Hans: Veel geluk in 2018, Rob. De reling was RVS van het roestige soort, je weet wel, met zo’n witte plastic mantel. Die mantel was op veel plekken beschadigd en daar kroop water naar binnen. Daaronder ging het roesten en dan zie je niet hoe ernstig het is. Dus hij is preventief vervangen.

  3. Carla je wilt geen gele boot, want dan wordt het de yellow submarine. Liever op het water dan onder water zou ik zeggen.
    Vertel je nog in een volgend verhaal hoe jullie aan 🐯en waar jullie deze 3de reiziger hebben opgepikt?
    Veel plezier weer en groetjes uit stormachtig Nederland

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.