Sprookje in de mist

Er was eens een land vol beren en elanden. Het was een groot land met voor de kust honderden eilandjes. In de zee zwommen sprookjesachtige dieren zoals walvissen en maanvissen. Het land heette Newfoundland.
Ik hou van sprookjes. “Nieuw gevonden land”; de naam alleen al! Het is een wonder dat het land gevonden is, want het grootste deel van ons verblijf langs de zuidkust hebben we de kust nauwelijks gezien. Dikke mist hangt bijna continu om ons heen. Wat we zien, ziet er ongelofelijk mooi uit. De kust is ruig met rotsachtige kliffen en beboste bergen. We parkeren onze Linde onder watervallen die honderden meters naar beneden klateren.

Newfie sprookie 53

We liggen heel alleen in prachtige baaitjes. We schuiven steeds een beetje op naar het oosten, en iedere ankerplek lijkt weer mooier dan de vorige.

Squid Hole, Iles Aux Mortes.

Cinq Cerf Bay

Cinq Cerf Bay

Le Cou Harbor

Le Cou Harbour

Bear Island

Op zee zien we vele maanvissen voorbij zwemmen. Het zijn grote, ovaalvormige vissen met aan alle kanten flapperende vinnen. Je herkent ze meteen en van grote afstand door een regelmatig op en neer bewegende vin. Af en toe zien we fonteintjes in de verte; walvissen! Eén van de fonteintjes komt steeds dichterbij. We zien de rug van de walvis boven water. We hopen altijd dat zo’n walvis een grote sprong maakt. Deze heeft iets anders in gedachten. Ineens zwemt hij recht op ons af! Als ik zie dat hij aan stuurboord op de kuip af zwemt, kruip ik onder de buiskap. Hans lacht zich slap om deze zinloze poging bescherming te zoeken. Hmm, dan maar blijven kijken want hoe vaak zie je een walvis van zo dichtbij? Op een meter of dertig van de Linde af duikt hij met veel vertoon van staart onder water. Hij zwemt onder ons door!!!!!!!

Aan land zien we reusachtige kreeftenpoten en vleesetende planten.

Ons sprookje wordt vervolmaakt door de aanwezigheid van rendieren (caribous) op de eilanden om ons heen. We zien een grote caribou bovenop de berg staan.

Hij staat onbeweeglijk, het gewei hoog boven hem uit. De volgende dag zien we de caribou langs de oever lopen. Tot onze verbazing en vreugde stapt hij ineens in het water en zwemt van het eiland rechts van ons naar het eiland links van ons.

Caribouhoehoe

Een caribou staat vooral veel. Heel stil. Dan graast hij een tijdje, zet misschien een paar stappen en staat weer stil. Dat klinkt saai, maar wij zitten zomaar een uur te kijken. Dat wordt beloond. Vanaf het rechtereiland ziet Hans een vrouwtjescaribou in het water stappen en ook naar het linkereiland zwemmen. Weer zitten we een poos te kijken.

Het sprookje begint op Bambi te lijken (maar dan alleen het vredige begin…) als er een kleintje achter het mannetje en vrouwtje aan komt. Ook dit dappere diertje zwemt naar de overkant.

We liggen inmiddels drie nachten tussen Bear Island en Duck Island. Elke dag denken we te vertrekken, maar dan is er weer geen wind en veel mist en blijven we toch maar liggen. We worden onrustig van het steeds maar binnen in de boot zitten. Ik vind het best spannend om aan land te gaan terwijl er caribous rondlopen. We weten eigenlijk niets van deze dieren. Zijn ze gevaarlijk? Wat moeten we doen als er één ons pad kruist? In ouderwetse sprookjes is geen internet, dus googelen kan niet. De wens om een eindje te lopen en te genieten van de natuur is sterker dan de angst. We kleden ons warm aan, laten de bijboot in het water zakken en varen naar het eiland waar een huis staat in de hoop dat er een steiger is waardoor we makkelijk aan land kunnen klimmen. We zijn nog maar net op pad als ik de caribou zie staan. Hij graast rustig door terwijl wij op een rots klimmen om foto’s te maken. Ineens kijkt hij op en zet een paar stappen onze kant op. “Hans! Wat doen we nu!?! Ik wil weg hier!!”. Waarom beland ik toch steeds weer in zulke bloedstollende situaties? We zijn in Cinq Cerf Bay ook een caribou tegengekomen, op een veel grotere afstand, en we hebben gezien hoe ongelofelijk snel ze kunnen zijn. Hans vindt het allemaal nogal grappig…. Gelukkig dekt hij mij in de rug als we teruglopen (snelwandelen zullen we het maar noemen, want rennen durf ik niet en lopen gaat me te langzaam). De caribou volgt ons traag maar gestaag. Ik haal opgelucht adem als we op de steiger achter het schuurtje staan. Als we wegvaren, zien we de caribou op de kant naar ons kijken. Wat zou het leuk zijn als je met dieren kon praten! Ik ben echt benieuwd wat zo’n caribou nou denkt.

De mist trekt op en wij varen naar Deadman Cove. We kijken naar de watervallen en willen wel eens zien waar al dat water vandaan komt. Zouden we bovenop die klif kunnen komen? We trekken onze bergschoenen aan en gaan het proberen. Het is een steile klim door zompig land en over rotsen.

Deadman Cove

We grijpen doornige struikjes beet om niet achterover te vallen. Af en toe moeten we over een watervalstroompje springen. Soms wordt het zo steil dat ik een stukje terug moet en via een omweg alsnog omhoog kom. Het lukt niet om bij het meer te komen van waaruit de waterval over de klif stroomt, maar we hebben wel een spectaculair uitzicht over de zee. Ver beneden ons zien we de Linde liggen. Linde is ons huis en waar wij wonen is ons thuis. We wonen op dit moment in een sprookje!

Linde onder de waterval van Deadman Cove.

En ze leefden nog lang en gelukkig!

5 thoughts on “Sprookje in de mist

  1. Wat een schitterende reis is dit toch wij volgen jullie en het word steeds mooier
    Wat is de wereld toch wonderbaarlijk mooi
    Groetjes Adrie en Riet

  2. Carla toch, nou heb je de halve oceaan overwonnen en dan die schrik voor die beesten. Beetje plagen😍. Wėėr een heerlijk verslag. Warme groetjes van ons

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.