Spelen

Verwachtingsvol kijken Agathe en Amélie ons aan na hun vraag of één van ons met hen wil spelen. Hans hoeft er niet over na te denken. Spelen is leuk, spelen met kleine zeilbootjes is het allerleukst! “Mag ik???”, vraagt hij blij. Tuurlijk. Ga jij maar lekker spelen!
We zijn 17 augustus aangekomen in Miquelon. Na precies twee maanden verlaten we Canada en klaren in in Frankrijk. Frankrijk? Ja, Frankrijk. Er liggen twee Franse eilandjes voor de kust van Newfoundland. Een overblijfsel van het koloniale verleden.

Na maanden van cheddar, lang houdbaar brood en alcoholvrij bier kunnen we hier los op de Franse kaasjes, stokbrood en wijn. Alcohol is duur in Canada. Vroeger werd er lustig gesmokkeld vanaf Saint-Pierre en Miquelon. Tegenwoordig is dit onmogelijk; elk bootje wordt door de kustwacht in de gaten gehouden. Wij gedragen ons netjes en kopen de toegestane hoeveelheid wijn en rum. Achteraf hadden we kunnen inslaan wat we willen, we zijn niet gecontroleerd aan boord. Maar laat ik nu eerst eens schrijven over onze Franse week.

In Miquelon ontmoeten we Agathe, de Franse schipper van de Julo, en haar opstapper Amélie. Ze liggen achter ons aan de kade.

Linde met Julo achter zich.

Een dag later voegt de bemanning van de Grace zich bij ons en we borrelen met Miquelons bier.

Tijdens onze borrel worden we gefilmd voor het plaatselijke journaal. Op Saint-Pierre en Miquelon wil men graag meer toerisme en daarvoor zou het fijn zijn als er meer plek voor zeilboten is in de haven. Als we ook in Saint-Pierre gefilmd worden, voelen we ons lokale beroemdheden. Maar ik loop weer op het verhaal vooruit.

We kopen bij het toeristeninformatiecentrum een wandelgids en gaan er op uit. Eerst op de fiets naar het startpunt van de wandelroute, en daarna soppend het land door. In Newfoundland was de grond zompig, maar hier kunnen ze er ook wat van!

Het geeft niet dat we natte voeten krijgen, want het is ook hier weer onvoorstelbaar mooi. Ik weet het, dat zeg ik overal, maar het is nu eenmaal zo. Kijk maar.

 

Hoewel we nog lang niet uitgewandeld en uitgekeken zijn in Miquelon, vertrekken we bij het eerste weervenster naar Saint-Pierre. We hebben haast. Begin september vliegen we naar Nederland, en we zijn nog zo’n 350 mijl verwijderd van Halifax.

Saint-Pierre is een veel kleiner eiland dan Miquelon, maar de stad Saint-Pierre is veel groter dan het plaatsje Miquelon. We zijn natuurlijk niets meer gewend na Newfoundland. Het totale aantal inwoners op de eilanden is 6350, dus zo heel erg groot is de hoofdstad niet…

Miquelon

Saint-Pierre.

In een grote stad is altijd wat te beleven, en zo ook hier. Ieder jaar vinden “Les Jeux Nautiques” plaats. Je kunt meedoen als je een team van vijf personen samenstelt, en zo kwamen Agathe en Amélie ons vragen wie het vijfde teamlid wilde zijn. Dave en Helen van de Grace zijn beiden zeer sportief en hadden zich al bij de dames gevoegd. Hans wist niet waar hij ja tegen zei. Hij dacht bij nautische spelen aan zeilen, roeien en zwemmen. En dan nu het verhaal wat het verblijf op Saint-Pierre en Miquelon onvergetelijk maakte!

In zwembroek en met de snorkel en flippers in zijn tas, je weet maar nooit of dat nodig is, stapt Hans in de auto van iemand die ons naar de locatie van Les Jeux Nautiques brengt. Het terrein is gezellig versierd en langzamerhand druppelen de teams binnen. Iedereen hijst zich in een wetsuit en dan klinkt het startsein. De eerste opdracht is een estafette. Om de beurt zwemmen de teamleden naar het einde van de steiger, waar je tien munten moet opduiken en deze naar een bootje verderop brengen. In ruil voor de munten krijg je een champagnefles en deze breng je naar de emmer van je team.

Op wat confrontaties tussen flippers en hoofden na, iedereen moet op dezelfde plek duiken, gaat het goed en is het allemaal reuze overzichtelijk. Maar dan! De opdrachten worden langer, ingewikkelder en bizarder. Het is niet te beschrijven wat er allemaal in en op het water gebeurt, maar het is hilarisch. Kijk maar mee:

1

Met spartelende Hans achterop het surfboard ligt team Dinghyrockets aan kop! Bij de Optimist moet iedereen zich verkleden als bruid, bruidegom, troubadour, burgemeester en dominee.

In vol ornaat zo snel mogelijk terug naar de kant.

Hans moet Amélie, met glaasjes op een blaadje – ze moeten vol blijven – richting eiland duwen.

Iedereen moet dus tegelijkertijd naar dat kleine eilandje om een toren te bouwen van de glaasjes.

Daarna met een taart terug naar de kant.

Voor het vervolmaken van de chaos nog even een race met alle mensen in/ op een boot/ board naar keuze om het eiland.

Het is chaos, maar goede chaos.

Naast me staat een man van de organisatie die me hoort praten tegen Hans, en hij vraagt me ineens iets in het Nederlands. Hij blijkt een aantal jaar in Nederland gewoond te hebben en was leraar Frans in Amsterdam. We praten een tijdje en hij krijgt oog voor het internationale team, dat de Franse opdrachten maar moeilijk kan volgen. Nu roept hij af en toe wat in het Nederlands en dat is erg leuk! De cameraploeg die inmiddels is gearriveerd, vindt het internationale team ook interessant en Hans maakt het wederom tot het journaal.

Team Dinghyrockets doet het enorm goed, maar ze eindigen als laatste. Ondanks dat was het een superleuke dag en we zijn zeer enthousiast over dit stukje Frankrijk!

En dan is het tijd om terug te gaan naar Halifax. In Saint-Pierre zijn we herenigd met de Maaike Saadet, maar we gaan ook weer uit elkaar. Zij hoeven pas over een week in Halifax te zijn dus zij nemen een toeristische route, terwijl wij in twee grote stappen terug naar Halifax zeilen. Waarom ik dit vertel? Omdat Djogo in Saint-Pierre overstapt op de Maaike Saadet! We nemen hem niet mee naar Nederland, dus hij gaat uit logeren. Jacco en Jannie zijn dol op Djogo en ze nemen hem graag mee. Over een maand zien we hem weer terug. Dan kunnen we weer met hem knuffelen en spelen!

 

2 thoughts on “Spelen

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.