Plannen!

“Als we nu vertrekken uit Cienfuegos, kunnen we nog een paar weken langs onbewoonde eilandjes zeilen voor we naar Havana gaan. Begin april vertrekken we dan uit Havana richting de VS.” Ons plan staat vast. Deze zomer gaat Hans de Noordwest Passage (Groenland – Alaska) varen op een andere boot, samen met twee vrienden. We stallen onze Linde in de VS en vliegen naar Canada. In Halifax stappen we op de Maaike Saadet en zeilen met Jacco en Jannie naar Groenland. Sebastiaan vliegt naar Ilulissat, waarvandaan Jannie en ik naar Nederland zullen vliegen. Wij vinden de Noordwest Passage iets té avontuurlijk… maar leuk voor de mannen. De tickets zijn geboekt. Djogo mag vanuit de VS al met de Maaike Saadet mee. In Canada brengen we hem naar Jeff op Brier Island, die voor onbepaalde tijd voor hem wil zorgen.

De Noordwest Passage; de Maaike Saadet gaat dan via Alaska naar de westkust van Canada.

We vertrokken in augustus 2017 met een reisplan waar niet veel van terecht is gekomen. Alle plannen en schema’s gingen overboord zodra we Nederland verlieten en in het ritme van het zeilend reizen kwamen. We laten ons leiden door onverwachte ontmoetingen en leuke ideeën van anderen. We hebben geen haast en staan overal voor open. De vraag van Jacco om mee te varen door de Noordwest Passage is een lastige. Hans wil dolgraag, ik durf het niet. Na lang wikken en wegen besluiten we dat Hans gaat. Het is een te mooi aanbod om niet op in te gaan. We zien wel hoe we daarna verder gaan met onze eigen reis. Ik vind het leuk om voor langere tijd naar Nederland te gaan. Na overleg met onze huurmakelaar spreken we af dat zij de huur opzegt voor 1 april, zodat ik vanaf juli in mijn eigen huis kan wonen.

De eerste maandag van maart lichten we het anker in Cienfuegos. We relaxen een paar dagen bij Cayo Sal, waar we na lange tijd weer in van dat mooie blauwe water liggen.

Zo’n uitzicht verveelt mij nooit!

Internet hebben we niet, maar via de SSB haalt Hans een weerbericht op. Er komt storm aan! We kijken in Navionics (app met zeekaarten) waar een goed beschermde ankerplaats is. We vinden een perfect plekje midden in de mangrove. Voor het eerst moeten we lijnen naar de kant uitbrengen om Linde op haar plek te houden. Er is te weinig ruimte om te draaien (normaal draait de boot met de wind en/of stroming mee).

Het doet me hier een beetje denken aan Suriname, maar dat is vooral door de ongelofelijke hoeveelheid muggen. Na lang zoeken vinden we onze Surinaamse roze klamboe waar we de volgende dagen angstvallig onder blijven zitten.

Djogo vindt het nog net zo leuk als in Suriname om zijn nagels in de klamboe te zetten. Gelukkig zijn we handig met naald en draad.

De storm laat nog even op zich wachten en tot die tijd is het windstil. De klamboe werkt goed tegen de muggen maar de no-see-ums (heel kleine beestjes die minstens zo vervelend prikken als muggen) laten zich er niet door tegenhouden. Ze vliegen ook door de horretjes. We maken nieuwe horren van dicht gewoven vitrage en zitten dan binnen (bij 35 graden) tot het begint te waaien… Lekker zweten!

We zeilen verder zodra het rustiger weer is. Op mijn verjaardag komen we aan bij Los Morros in het zuidwesten van Cuba. Los Morros is een bevreemdende plek: een betonnen steiger, een kantoor waarin de douane en een dokter aanwezig zijn om varende bezoekers te kunnen in- of uitklaren, een bar waar de havenmeester drankjes inschenkt en verder niets. Ook geen internet. We hebben genoeg telefoonkaarten en er is een wifipunt, maar onze kaarten werken hier niet. Ik vind het jammer omdat ik me verheugd had op allemaal berichtjes van vrienden en familie. De havenmeester zegt dat we naar het hotel even verderop kunnen lopen. Daar verkopen ze telefoonkaarten die wel in de haven werken. Het is 3,5 km lopen en dat is wel lekker na zoveel dagen op de boot. In het hotel horen we dat de telefoonkaarten zijn uitverkocht. De receptionist wil ons graag helpen en zegt dat hij een vriend gaat bellen die in de stad een kaart kan kopen en dan de codes doorstuurt. Het kan even duren. In het hotel is een barretje waar je ook wat kunt eten. Tussen 12.00-15.00 uur kun je broodjes eten en tussen 19.30-21.00 uur kun je dineren. Wij zijn er om 17.00 uur en vragen of we nu misschien iets kunnen krijgen. Dat kan – maar alleen pizza. Cubaanse logica! Maar de pizza’s zijn heerlijk. Volgens mij komt er helemaal niemand hier, er zijn geen hotelgasten en in de haven zijn wij de enige boot. Hans neemt een biertje en ik kijk verlekkerd naar het cocktailmenu. Als ik de lekkerste heb uitgekozen, zegt de barman dat er geen ijs is en dus kan hij geen cocktail maken. Ik krijg een pakje perensap met een rietje en dat is ook heel feestelijk 🙂 . Het is niet gelukt met de telefooncodes, maar we hebben wel biggetjes gezien!

We gaan na twee nachtjes weer verder. We moeten tegen de wind in om naar het noordoosten te gaan. Rechtstreeks is het 105 mijl naar Cayo Ines de Soto, maar we leggen al kruisend 160 mijl af en doen er ruim 34 uur over. Gelukkig is het een prachtig zeilgebied.

En sommigen slapen gewoon door al dat moois heen 🙂 .

Op 16 maart gooien we het anker in de baai van Cayo Levisa. Op dit eiland bevindt zich een resort waar je – dit is niet vanzelfsprekend in Cuba – aan land mag na controle door de Guarda Frontera. We wachten met ons bijbootje bij de aanlegsteiger van de ferry om de douanebeambte mee naar onze boot te kunnen nemen.

De ferrysteiger met op de achtergrond Linde.
De andere kant op leidt het pad naar het resort.

De douanebeambte draagt een mondkapje en handschoenen. Via de SSB hebben we van een paar mensen wat gehoord over het coronavirus dus het verbaast ons niet. Op de boot kijkt de jonge man schichtig naar de steiger en doet dan zijn mondkapje af. Hij verschuilt zich achter de stuurkolom terwijl hij met ons praat. De communicatie verloopt wat moeizaam en we verontschuldigen ons allebei voor het gebrek aan kennis van de Spaanse of Engelse taal. Uiteindelijk lukt het ons om alle vragen te beantwoorden en we brengen de douanebeambte terug. Hij draagt uiteraard zijn mondkapje weer netjes. Zodra hij op de steiger is, gaat het kapje af. Hij wacht in het resort op de ferry. Wij vinden het reuze grappig dat er kennelijk regels zijn over mondkapjes, maar dat die niet zo zinvol lijken op deze manier. Wij zitten nu ook bij het resort. Er is wifi, en onze kaartjes doen het. We leggen contact met de buitenwereld en kijken verbaasd op van het aantal berichten. Het coronavirus heeft de hele wereld op zijn kop gezet. “Hier staat dat de scholen dicht gaan!” “Moet je kijken naar deze foto’s van de supermarktschappen. Die zijn nog leger dan hier in Cuba!”. Het duurt een paar dagen voor we door hebben hoe groot de impact van het coronavirus is. We horen dat veel landen op slot gaan. We appen met bevriende zeilers die her en der vast komen te zitten. In het resort komen nog dagelijks toeristen aan, ook uit Nederland. We krijgen daardoor het gevoel dat Cuba het probleem niet serieus neemt. We besluiten zelf maar wat meer afstand te houden tot de andere toeristen.

Als je niet tegelijk met de ferry bij de steiger aankomt, kom je niemand tegen op weg naar het resort.

We overleggen wat we zullen doen. De Bahama’s laten nog zeilers toe. Een nieuwe cruising permit kost 300 dollar en boodschappen daar zijn erg duur. De VS laten ook nog mensen toe. De zorg in de VS is onbetaalbaar. We gaan er niet vanuit dat we ziek worden, maar als dat gebeurt en we zorg nodig hebben, zijn we daar snel failliet. Jamaica laat niemand meer toe, evenals een heel aantal andere Caribische eilanden. Het bevalt ons prima in Cuba, en we vinden het niet erg om hier langer te blijven. Onze eerste zorg is het verlengen van onze visa (deze verlopen 20 maart) en vervolgens het aanvullen van onze voedselvoorraad. Sinds het vertrek uit Nederland zijn alle hoeken en gaten van de boot gevuld geweest met blikvoer. Standaard kunnen we zeker zes weken overleven zonder van boord te gaan. Maar ja, het plan was om over een paar weken de boot voor een jaar op de kant te zetten. We hebben ons de afgelopen weken manmoedig door de kidneybonen en doperwten gewerkt en zitten nu op een boot met lege kastjes. We mogen gelukkig tegen betaling mee eten met het buffet op het resort.

We krijgen deze doos vol groente en fruit van de ferrybemanning. Heerlijk!! We ruilen tegen rum, wat zij een goede deal vinden en wij ook!

In Viñales, een prachtig stadje 65 km verderop, kunnen de visa verlengd worden. Hans gaat er alleen naar toe met de ferry en een met toeristen gedeelde taxi. Ik mag niet mee omdat boten in Cuba niet onbeheerd voor anker mogen liggen.

Hans gaat naar de ferry…
…en vaart weer langs met de ferry.
Als je in Cuba een visum wilt verlengen, moet je naar de bank om zegels te kopen. Met die zegels kun je betalen bij het douanekantoor.

Met vijf tassen vol boodschappen keert Hans met de laatste ferry terug. Hij is alle winkels van Viñales langs geweest en heeft onder andere een blik met 1,6 kilo geroosterde paprika, een lange streng knoflookbollen en vier flessen rum gekocht. Daarnaast veel verse groente en blikken tomatenblokjes waarmee we potten pastasaus kunnen maken.

We laten familie en vrienden weten dat we nog een maand in Cuba mogen blijven. Elke dag maken we ‘s ochtends vroeg een lange strandwandeling.

Er spoelen heel veel kwallen aan. Dit zijn Portugese oorlogsschepen. Als je die op zee tegenkomt, zien ze er heel mooi uit. Het lijkt net of ze een roze zeiltje hebben.
Veel kwallen liggen bij de ingang van krabbennestjes. Wat die krabben ermee willen? Geen idee…

Daarna zitten we een uurtje op het resort om te internetten. Het wordt langzamerhand rustiger. Er komen nog nieuwe toeristen aan maar wel steeds minder. Op het nieuws lezen we dat wereldwijd steeds minder gevlogen wordt vanwege het coronavirus. We beginnen ons af te vragen of het resort open blijft. We maken ons zorgen over de gezondheid van de medewerkers die iedereen te woord staan zonder bescherming. Op 23 maart krijgen we het bericht dat het resort inderdaad wordt gesloten en wij mogen ook niet blijven. Jammer! De Guarda Frontera komt weer langs om ons uit te klaren. Dit keer blijft het mondkapje op. Hij zegt dat we naar Marina Hemingway moeten gaan. Deze haven ligt vlakbij Havana en daar willen we graag naar toe.

We vertrekken de 24e. De volgende dag roepen we om 11.15 uur de havenmeester van Marina Hemingway op om (zoals dat hoort) onze komst aan te kondigen. Tot onze grote schrik zegt de havenmeester dat we de haven niet in mogen. Cuba heeft de grenzen gesloten. We leggen uit dat we al zes weken in Cuba zijn en dus binnen de grenzen zijn. Het gesprek verloopt moeizaam en dat ligt niet aan taalproblemen. We zijn duidelijk niet welkom. Alle buitenlandse boten zijn gisteren het land uitgestuurd. Als we toch naar binnen zullen varen, worden we voor twee weken in een hotel geplaatst en daarna moeten we naar Nederland vliegen. Hans praat als brugman om de haven in te mogen voor – op zijn minst – diesel en eten. We weten namelijk niet of we in andere landen terecht kunnen en we hebben niet genoeg aan boord voor de zes weken durende zeiltocht naar Nederland. Om 11.40 uur leggen we de boot aan de steiger van de Guarda Frontera. De havenmeester, dokter, douanebeambte en een medewerker van binnenlandse zaken (die wordt aangeduid als ‘the boss’) wachten ons druk pratend op. We mogen absoluut niet blijven. Wij leggen (met grote verschrikte ogen…) uit dat we niet weg willen gaan zonder te weten waar we heen kunnen. We hebben te weinig diesel, eten en gas om een lange oversteek te maken. De mensen op de steiger gaan dit overleggen in het kantoor. Om 13.40 uur zijn ze nog steeds aan het praten. Af en toe loopt er iemand langs. Diegene doet dan een paar meter voor de boot een mondkapje op en als ze voorbij zijn, gaat deze weer af. Om 16.10 uur loopt ‘the boss’ langs die druk in zijn telefoon praat. Ik vang woorden op als ‘el barco’ (de boot) en ‘comida’ (eten). We zijn heel gespannen. Het huilen staat me nader dan het lachen. We zijn hier nu bijna vijf uur en we hebben geen idee hoe het verder zal gaan. Rond 16.30 uur komen de havenmeester en de baas ons vragen wat voor boodschappen we zouden willen. Alle winkels zijn gesloten, maar de havenmeester wil wel voor ons kijken wat er in de havenwinkel ligt. Hij kijkt er iets vriendelijker bij dan deze morgen. We vertellen dat het ons niet uitmaakt, we zijn blij met alles wat we aan eten kunnen krijgen. Na een poosje komt de man terug en somt op: ‘For food we have wine, rum, juice, crackers and sardines.’ Als het niet zo’n gespannen situatie was, had ik hier zeker om kunnen lachen…. We vragen of we de crackers en sardines kunnen kopen. Intussen horen we ook dat we diesel mogen tanken. Gas kopen in Cuba is een probleem. Er is een tekort aan gas. We wisten dat we dat in Cuba waarschijnlijk niet zouden kunnen krijgen en we hebben genoeg tot we volgens planning in de VS zouden aankomen. Nu we niet weten waar we naartoe kunnen gaan, maken we ons een beetje zorgen om een tekort. We proberen eerlijk gezegd ook alles om ons verblijf in Cuba te rekken. We hopen uit te kunnen zoeken waar we naartoe mogen gaan. De havenmeester komt terug met de boodschappen. Hij heeft in zijn beste Engels ‘galletas’ vertaald met ‘crackers’. Ik ken het woord galletas…

We beginnen aan het zogenaamde koekjesdieet. We hebben een doos vol gekocht.

Bij de tanksteiger vangen we net genoeg wifi om contact met thuis te kunnen leggen.

Het is inmiddels na middernacht in Nederland maar het lukt om direct met mijn broer te kunnen appen. Hans heeft via Skype heel even contact gehad met de Nederlandse ambassadeur in Havana. Helaas was de verbinding heel slecht. We hebben allebei geen internetverbinding meer. De havenmeester en de baas vertellen dat we nu weg moeten. Hans bluft enorm en zegt dat de ambassadeur op weg is naar de haven om ons te helpen. Stikzenuwachtig leggen we de boot aan de ons aangewezen steiger (een plek tussen hekken) en we wachten af wat er gaat gebeuren. We proberen contacten te leggen via de SSB, maar we krijgen ook hiermee geen verbinding. In de tussentijd heeft mijn broer de ambassade ook gebeld. Rond 20.15 uur zien we een groepje mensen aan komen lopen. Het is, naast uiteraard de havenmeester en de baas, de ambassadeur met haar man en dochter!! Ik ben zo opgelucht dat de tranen in mijn ogen springen. Het zijn ontzettend lieve, vriendelijke mensen die ons helemaal gerust stellen. Alexandra zal voor ons uitzoeken waar we naar toe kunnen. Ze is ook druk met een Nederlandse boot in Jamaica en heeft al het een en ander voor deze mensen uitgezocht. Wij weten dat de Amante in Jamaica is en het gaat inderdaad om onze vrienden Peter en Dick. Zij liggen nu drie dagen in Port Antonio en hen werd ook bij aankomst meteen gezegd dat ze moeten vertrekken.

De Bahama’s hebben inmiddels de grenzen gesloten. Alexandra legt ons drie opties voor die ze nog verder uit moet zoeken:

  1. Verenigde Staten.
  2. Curaçao.
  3. Boot achterlaten in Marina Hemingway en naar Nederland vliegen.

De derde optie is voor ons geen optie. Djogo mag niet naar Nederland vliegen omdat Cuba een land is met hoog risico op rabiës. We gaan hem niet achterlaten. Zo op stel en sprong de boot verlaten en met twee tasjes naar Nederland reizen vind ik overigens ook nogal heftig.

Djogo is ook in quarantaine. Dat wil zeggen aangelijnd, want hij mag van ons niet aan land. We willen geen problemen. We mogen zelf niet van boord en kunnen hem dus niet halen als dat nodig is.

De VS of Curaçao dus. Het éne is 300 mijl met stroom en wind mee, het andere 1200 mijl tegen de wind in. Als we mogen kiezen, wordt het de VS. Alexandra gaat voor ons bellen met een contactpersoon bij de Amerikaanse coastguard. Ze belooft morgen terug te komen om te vertellen waar we naar toe mogen. De havenmeester en de baas zijn, mede door het vriendelijke en doortastende optreden van Alexandra, nu heel vriendelijk en behulpzaam. We mogen blijven liggen tot we weten waar we naar toe kunnen. Als we iets nodig hebben, kunnen we hen bereiken via de marifoon. We zijn heel dankbaar en superblij dat de sfeer nu goed is!

Na twee dagen krijgen we het verlossende bericht dat we welkom zijn in de VS. In de tussentijd hebben we niet stilgezeten. Ik heb mondkapjes genaaid en Hans heeft een solarsysteem geknutseld om ons eten te koken als het gas op raakt.

De koekjesdoos komt mooi van pas voor dit geavanceerde solar systeem. Het werkt! Het bakje water werd kokend heet!

We nemen afscheid van Alexandra en Menno nadat ze ons een tas vol groente en fruit gebracht hebben. We hopen dat we over een poos alsnog Havana kunnen bezoeken en dan onder gezelliger omstandigheden met deze lieve mensen kunnen afspreken!

Het Cubaanse boodschappenlijstje. We leren weer wat woordjes bij.

We roepen de havenmeester en de baas op om uit te klaren, maar gek genoeg komt er niemand langs. We gaan dan nog maar een nachtje rustig slapen hier aan de kade. De volgende morgen leggen we Linde voor het douanekantoor.

Na drie dagen vol spanning, paniek en opluchting gooien we de lijnen los en zetten koers naar Florida. Ook dit is nog spannend. De president in de VS kan op elk moment beslissen dat de grenzen dicht gaan, en dan moeten we alsnog naar Nederland varen. Het is maar goed dat onze plannen flexibel zijn. We zien wel waar we uitkomen en genieten nu van deze heerlijke zeiltocht. We gaan met negen knopen dankzij de golfstroom naar het noorden. Waar we uitkomen, lezen jullie volgende keer!

PS De bemanning van de Amante is inmiddels in Nederland maar heeft een spannender traject doorlopen dan wij. Gelukkig zijn het minstens zulke positievelingen als de bemanning van de Linde. Ze zaten 41 dagen op de boot vanwege alle quarantainemaatregelen, hadden een spannende tijd in Jamaica waar zelfs lijnen van boten werden doorgesneden om hen te dwingen te vertrekken, ze hadden een kapot grootzeil op een plek waar geen zeilmakers zijn en maakten een zware tocht tegen wind en stroom in naar Curaçao. Hun plan was via Sint Maarten terug zeilen naar Nederland. Plannen!

2 thoughts on “Plannen!

  1. Poe poe. . . . . .dat is nogal een heisa. Maar gelukkig kunnen jullie er positief onder blijven. Ik zie inmiddels via de satelliet dat jullie in Florida ook aan het verkassen zijn dus ik ben benieuwd naar de volgende avonturen-epos.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.