Ons dorp

We zijn nu al twaalf dagen in Alvor. Zo lang zijn we nog nergens geweest. We lezen op blogs wel eens dat mensen ergens verwaaid liggen. Door te harde wind kun je dan niet uitvaren. Ik weet niet hoe wij het moeten noemen. Verontwaaid? Verstild…? Verwindstild? Wij willen al een week graag door naar de Canarische eilanden, maar dan moeten we veel op de motor varen en dat is geen goed vooruitzicht.

We wachtten dus op wind. Ja, verleden tijd, want vandaag is er wind. Woei! En wat voor wind! We waaien bijna van het dek. Orkaan Ophelia zorgt voor een zomerse dag in Nederland en een herfstachtige dag in Portugal. Na elf dagen volop zon en zwemmen in de zee is voor ons een dagje herfst best oké. Zo’n dag grijpt Hans aan om flink te klussen. Zonder druipend zweet klust het nou eenmaal makkelijker. Het gastentoilet tovert hij om in een garage. We hebben vorige week vouwfietsen gekocht, en die moeten ook weer een plekje op de boot krijgen. Nu is er nog steeds wel wat ruimte te vinden in de punt (de logeerkamer), maar binnenkort krijgen we gasten. En die hebben liever een bed dan een eigen toilet vermoed ik.

Gastentoilet
Garage

Om Hans niet in de weg te zitten, schrijf ik een blogje in de kuip. Mijn haren wapperen in de wind. Voor me liggen vijf Nederlandse boten. Ons dorp.

Het dorp waar ik geboren en getogen ben, is zo klein dat iedereen elkaar kent. Ik vond dat toen niet altijd leuk. Nu vind ik het heel gezellig om deel uit te maken van een kleine gemeenschap. We borrelen, vieren de negende verjaardag van de tweeling, suppen, zwemmen, bouwen zandkastelen, doen spelletjes en maken nog een keertje limoncello tiramisu. Voor de niet zo hippe mensen onder ons: suppen is stand-up-paddling. We mochten een supboard lenen van de kinderen van de Dingo. Dat heeft de ankerplaats geweten. We hebben zo ontzettend hard gelachen!!! Er zijn filmpjes gemaakt, maar die zijn niet door de keuring gekomen voor dit blog. De charme zat in de beleving, niet in de uitvoering. Om toch een indruk te geven van onze ervaring:

Die plons achter Hans, ja, dat ben ik!

Alvor is een klein toeristenplaatsje. Van hieruit kun je naar Lagos en Portimao. Lagos is een mooie plaats met als toeristisch hoogtepunt de Ponta de Piedade: een supermooi stuk kust met goudgele rotsen en grotten waar je met je bijboot in kunt – als je met de boot bent, en niet zoals wij met de bus (een toeristenboot is voor ons geen optie meer…).

Portimao is vooral een paradijs voor de winkelende zeiler. Bouwmarkten, goedkope supermarkten en sportwinkels wisselen elkaar af. Hans mag een dag meerijden met een buurman die een auto heeft gehuurd. We willen nog een keer samen naar Portimao maar vinden de bus niet zo handig. Terwijl we naar huurfietsen kijken, stelt Hans voor om vouwfietsen te kopen. Het zal vaker voorkomen dat winkels net buiten loopafstand zijn en dan is het prettig als je op de fiets kunt stappen. En het is niet alleen heel handig om die fietsen te hebben, maar ook heel leuk om fietsend de omgeving te verkennen! Hoewel ik het ook best spannend vind. Fietspaden zijn er niet.  Het is hier heuvelachtig en klimmen is nooit mijn ding geweest. (Van mijn geboortedorp naar school in Utrecht was 18km fietsen. De afstand was geen probleem. Maar die twee ellendige bruggen, over de Lek en het Merwedekanaal! Na al die jaren denk ik er nog steeds met afgrijzen aan terug.) Dalen vind ik ook eng, want ik vertrouw de remmen op dat vouwfietsje nog niet zo. Maar als ik iets niet doe omdat ik het spannend vind, zal ik nooit iets doen.

Klussen aan de fiets is een leuke afwisseling van klussen op de boot!

En nu wachten we dus op goed weer voor de overtocht. Niet te weinig wind, niet te veel, maar vooral: een weervenster van vijf dagen wind zodat we lekker kunnen zeilen en de motor zoveel mogelijk uit kan blijven (met vier dagen zouden we ook al heel tevreden zijn). Alle zeilers in ons dorp hebben zo hun eigen inzichten en weeranalyses. Elke dag wordt er overleg gepleegd over wie wanneer waar naar toe gaat. Zoals het er nu uitziet, vertrekken wij zaterdag. De optie varen-via-Marokko staat ook nog open. We hebben alleen eigenlijk te weinig tijd om daar echt iets van het land te zien. Begin november komen mijn broer en zijn vriendin naar Tenerife. Het zeilersdorp gaan we binnenkort verlaten. We weten niet of en wanneer we onze buren weer zullen tegenkomen. We weten wel dat we overal ter wereld nieuwe buren zullen vinden. En dan misschien wat internationaler?

One thought on “Ons dorp

  1. Hey Hans en Carla, wat ontzettend leuk om jullie gevonden te hebben op het web! Lang geleden dat we elkaar hebben gezien maar we gaan jullie mooie reis volgen. Heeeeeel veel plezier!
    Groetjes, Edwin en Tanja

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.