Nova Scotia – Newfoundland

“I see you are not red-carpet people. I like normal people. I will show you a good place where you can sit and relax and enjoy free wifi. Do you need anything from the store, like milk? I could bring that from Sherbrook tomorrow. If you want to go to Sherbrook yourself, you can take my car. I am here at ten. There’s a nice museum in Sherbrook.”

Chester, de marina supervisor van Liscombe Lodge, is ook weer zo’n vriendelijke Canadees. Hij werkt al 42 jaar in Liscombe Mills. Hij vindt het heerlijk om tegen ons aan te kletsen en wij vinden het heerlijk om zo vriendelijk ontvangen te worden. We mogen in zijn kantoor douchen. Onze laatste douche in een haven was 22 april in Martinique. Het is nu 11 juli. Jaaaaaa, grenzen vervagen. In Lunenburg hebben we een keer op de Maaike Saadet gedoucht. Dat brengt het gemiddelde toch op bijna één douche per maand.

Hier worden we dus heel erg enthousiast van. Een echte douche. Het leven is zo simpel!

In de zee douchen kan echt niet meer. Het water is 12 graden. In Chesters kantoor hangen overal posters met teksten als “If cold shock doesn’t kill you – time will”. We dragen onze reddingsvesten nu zelfs in de bijboot.

De Liscombe Lodge ligt in een prachtige omgeving. Er zijn een paar wandelroutes uitgezet. We lopen langs het water, door het bos, over heide en langs een visladder.

Een visladder vergemakkelijkt het leven van de zalm, die stroomopwaarts de rivier in zwemt om eitjes te leggen. Een zalm kan tegen een waterval op zwemmen maar er zijn wel grenzen aan de hoogte. Door het steeds lagere aantal zalmen in de rivier wordt geprobeerd het hun makkelijker te maken op de plek te komen waar ze eitjes willen leggen.

De route voert over spannende bruggen en bruggetjes, over boomstammen die in de modder liggen en over keien, gras en mos.

Als we uitgewandeld zijn, is het tijd voor een vervelende klus. Een multiple entrance visum aanvragen voor de VS. We willen in het najaar terug zeilen naar de Carieb. Dat kan weer via Bermuda, maar dan moeten we wachten tot het orkaanseizoen voorbij is (eind november) en dan is het in Canada al best koud. We kunnen ook vanaf oktober rustig aan via de kust van Amerika naar het zuiden afzakken. Mits we een visum hebben. De formulieren zijn ingevuld. Nu moeten we nog op gesprek op de ambassade in Amsterdam. Dat kan hopelijk in september. We kunnen nog geen afspraak maken voor september want de agenda is voor die maand nog niet vrijgegeven. Nu maar hopen dat we na Liscomb op tijd weer ergens internet te kunnen vangen om een afspraak te maken…

Inmiddels is er alweer een week voorbij. We schrikken er dit keer zelf een beetje van! Zo komen we nooit in Newfoundland! We gaan nog maar eens zitten voor de routeplanning. Na lang beraad besluiten we om vanaf hier rechtstreeks naar Port aux Basques te zeilen. Twee nachten doorvaren. We willen erg graag dit enorme eiland, een zeer dunbevolkte provincie van Canada, bezoeken. Als we nu gaan, hebben we ongeveer een maand de tijd om langs de zuidkust te scharrelen.

En zo halen we 17 juli het anker op, zwaaien naar Chester en zetten koers naar zee. De mist verwelkomt ons en gaat met ons mee. Hans heeft de radar/ Ipad weer aan de praat gekregen gelukkig. Het is koud en nat en somber. De tweede nacht heb ik helemaal geen zin in mijn wacht. Met drie truien en twee jassen aan zit ik in de kuip. Ik hoor een fluitgeluidje. Geruis door het water. Gauw kijk ik om. Dolfijnen! Het zijn er enorm veel!!! Er komen hoge golven van achteren en de dolfijnen vinden het leuk om daarin te zwemmen. Op een gegeven moment zwemmen er een stuk of tien dolfijnen naast elkaar in een hoge golf die langs de boot glijdt. Wat mooi! De dolfijnen komen van alle kanten. Ze zijn zwart met een witte buik. Ze gaan van links naar rechts onder de boot door en weer terug, duiken voor de boeg langs of gaan met de golven mee. Als ik na drie kwartier denk dat ze weg zijn en nog een keer achter me kijk, zie ik daar twee enorme grijs met witte dolfijnen boven het water uitspringen. Ze springen recht omhoog, vlak achter de boot. Wat jammer dat ik geen camera bij de hand heb! Maar wat ontzettend leuk en mooi dat ik dit heb gezien. Ineens is wachtlopen niet meer vervelend. Nou ja, een beetje dan want al die regen en mist is niet fijn. Hans gaat tijdens zijn wacht binnen zitten met alle apparaten bij de hand om het scheepsverkeer in de gaten te houden.

Het stroomtekort wordt nijpend. De zonnepanelen leveren niets op nu en de windgenerator doet het niet meer. De koelkast gaat uit en Hans stuurt een aantal uren zelf zodat de stroom vretende stuurautomaat uit kan.

Djogo vindt het wel lekker zo…

En dan hebben we land in zicht! Ja, in zicht, de mist is opgetrokken. De zon schijnt heerlijk! We leggen de boot aan de Public Dock, hangen alle natte spullen te drogen en gaan er gauw op uit. We zijn in Newfoundland!

Land in zicht!

Public Dock, Port Aux Basques.

4 thoughts on “Nova Scotia – Newfoundland

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.