Niets is zeker. Vertrek uit Canada, deel 4?

“Er is een brief voor jullie.” Becky staat bij Wouter achter de toonbank en overhandigt ons een envelop. Snel lezen we de officieel ogende brief en we kijken elkaar geschrokken aan. “We moeten weg…”, zeggen we tegen Wouter. “Er is gestemd tijdens de jaarlijkse vergadering van de havenautoriteiten, en ze vinden het niet goed dat onze boot hier blijft liggen.”

In het vorige blog schreef ik dat we een mooi plekje hadden gekregen om onze boot neer te leggen. Havenmeester Penny zei dat ze de overwintering van onze boot in de haven in de vergadering ter sprake zou brengen. Ze voorzag geen problemen. De vissers die wij gesproken hadden vonden het ook prima. Dus wij waren al druk in ons nieuwe huis. Vloerbedekking verwijderen, schoonmaken, we waren lekker bezig.

Maar dan. Er volgt een week vol spanning, drama, achterkamertjespolitiek, een tweede en een derde vergadering, steunbetuigingen, misverstanden en frustraties. Ik wil niet dat iemand het vervelend vindt dat wij hier zijn. De gemeenschap is te klein om ongewenst binnen te dringen. Onze wens is juist om deel uit te maken van het dorp en te ervaren hoe het is om in een koude winter op een eiland te leven – waar je op elkaar bent aangewezen. We blijven iedereen open en vriendelijk tegemoet treden en horen van veel mensen dat het helemaal geen probleem zou zijn als de boot blijft liggen waar ze ligt. Er is echter een jarenlang opgebouwde frustratie over de veel te kleine haven, die bovendien alleen maar open is voor ‘visitors’ omdat ze daartoe verplicht zijn. Andere havens in dit gebied bieden geen plek aan zeiljachten omdat ze daar geen zin in hebben. De havenautoriteiten hebben Westport aangewezen als publieke haven. Ik kan me wel voorstellen dat dit niet gewenst is omdat het veruit de kleinste haven van de omgeving is.

Hier liggen we nog naast vier andere boten.

We kijken in Digby of daar plek is voor Linde. Zeiljachten moeten daar in de winter op de kant gezet worden. Alle zeilers huren en betalen samen een kraan om de jachten achter elkaar uit het water te hijsen. Helaas is de kraan inmiddels weer weg. De drijfsteigers worden in de winter ook uit het water gehaald. Op Long Island zijn jachten niet welkom. De laatste (reële) optie is Methegan. Hemelsbreed ligt dit niet ver van Brier Island, maar het is 124 km rijden. Dat is niet zo fijn als je regelmatig wilt kijken of het goed gaat met Linde. Ook in Methegan moeten jachten op de kant gezet worden. Er is een kraan aanwezig. In Canada is het gebruikelijk dat je je eigen ‘cradle’ laat bouwen. Dit kan zomaar 4000 dollar kosten… Dat zou wel een fikse tegenvaller zijn.

Intussen heeft Wouter gevraagd of er een tweede stemming mag plaatsvinden. De man die het bedrijf representeert van wie de plek is waar Linde ligt, vindt het prima dat wij er liggen. Hij was er echter niet bij de eerste stemronde en daardoor dachten anderen er goed aan te doen om nee te zeggen. In het weekend voorafgaand aan de derde vergadering met de definitieve stemming, raken wij er meer en meer van overtuigd dat ons Canadese leven hier eindigt. We zien dat woensdag een goed weervenster is om naar Maine te zeilen. Nou ja, varen, want het lijkt een windstille dag te worden. Prima! Beter dan 30-35 knopen wind…. We horen meer over de problemen in de haven en we begrijpen dat het niets persoonlijks is, maar dat elke boot méér in de haven ongewenst is.

We twijfelen wat we doen met het huis. We wonen nog op de boot. Het klussen biedt echter afleiding. Het leven op de boot in deze kou is niet erg aantrekkelijk. Wouter en Joyce zijn zo aardig voor ons dat we besluiten om hard door te werken, ook al gaan we er misschien niet zelf wonen. In het weekend gaan we een nachtje in het huis slapen. Wat een ruimte! En we kunnen douchen! Laten we er maar een feestje van maken, zo lang als het duurt!

Dan is het maandag. De dag van de finale stemronde. We zijn ontzettend zenuwachtig. We besluiten een wandeling te gaan maken om de tijd te verdrijven en om nog een keer te zien hoe mooi het hier is.

De zeehonden zwemmen met ons mee. Ze zijn heel nieuwsgierig.

De zee is nogal ruig!! Vandaag vertrekken we in ieder geval niet, wat de uitslag ook is.

Na het eten doen we spelletjes met “opa en oma”, en we denken er maar niet aan dat het misschien voor het laatst is. Rond de tijd waarvan we denken dat de stemming achter de rug is, loopt Hans even naar buiten in de hoop dat hij daar bereik heeft met zijn telefoon. Wouter zou een berichtje sturen als hij de uitslag weet. Helaas… het internetabonnement is op! Jammer, dan horen we het later wel. Eenmaal thuis zet Hans zijn somberste gezicht op als hij zijn berichten heeft gecontroleerd. Nee! Wat jammer! Maar al snel bedenk ik dat het ook leuk is om naar de Carieb te gaan. Dan begint Hans hard te lachen en geeft me een dikke zoen. We mogen blijven!!!!

Tekening gemaakt door Yvan Tremblay.

6 thoughts on “Niets is zeker. Vertrek uit Canada, deel 4?

  1. Hey Carla! Ik heb jullie blog ontdekt. Wat schrijf je leuk. Het is heerlijk om te lezen! En wat beleven jullie een prachtige avonturen… Ik woon voor 3 jaar in The Woodlands (texas) met mn gezin en vind dat al een hele belevenis☺️. Maar het valt in het niet bij jullie spontane en reislustige bestaan. Geniet!!!
    Annemarie Klok

    (PS Ik moest erg lachen om je spinnenverhalen. Herinner me nog erg goed dat we een grote spin door de klas hadden wandelen in het mkd. We deden beiden ons best om niet te gillen voor de kinderen. JIJ was uiteindelijk de meest heldhaftige en ving de spin met een bekertje…😉)

  2. PFFFFFFFFFFF wat een verhaal weer , enne wat een rotjoch die Hans toch :):):). Nou dus lekker in het huis verder klussen en overwinteren maar . Veel liefs van Bart en Ria en doggies.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.