Mevrouw Carla

Tijdens onze expeditie op de Cottica stuitten we op een school in Tamarin. Na de rondleiding beloofden we meneer Ricky om een week later terug te komen tijdens schooltijd.

6 februari 2018.

We liggen op de rivier voor de school. In de verte horen we een buitenboordmotor en stemmetjes. De kinderen komen met de korjaal naar school. Ik zwaai en ga dan snel verder met pannenkoeken bakken, want die willen we uitdelen na de les.

We spreken de schoolleider een dag eerder. We stellen ons voor aan meneer Awana en hij herhaalt de namen. Mijn naam is niet zo moeilijk. Ze kennen het woord Carla. Het betekent kraaltje. Juf Kraaltje? Hier zeggen ze mevrouw en meneer in plaats van juf en meester. Ik vind juf en meester nogal gedateerde benamingen. Mevrouw Carla klinkt wel schattig!

Met meneer Awana heb ik besproken hoe laat we komen, waar de les over gaat en voor wie de les is bedoeld. Groep 6 t/m 8 krijgt een gastles over Nederland, over de seizoenen en over het leven op een boot.
Op de afgesproken tijd kom ik in de klas en hoor dat de hele school komt, behalve de kleuters. 35 leerlingen en zeven leerkrachten. Mijn knieën beginnen te trillen. De oudste (en grote!!) leerlingen zitten al in de klas en kijken naar me. Ze praten Aucaans dus ik weet niet wat ze zeggen. Ik ben mijn hele leven weggelopen voor presentaties. Ik ben een expert in het verzinnen van smoesjes om niet voor een groep te hoeven staan. Ik ben zelfs een keer gestopt met een opleiding omdat er een presentatiemoment kwam. Waarom doe ik dit? Deels uit interesse; ik ben benieuwd hoe het is om op school te zitten op een zo verlaten plek. Deels ook omdat ik vind dat ik geen nee mag zeggen tegen de vraag om iets te vertellen over ons leven. We trekken langs met onze boot en we willen heel graag iets zien van andere culturen. We worden vriendelijk uitgenodigd en rondgeleid. Ik snap de nieuwsgierigheid naar ons leven, dat net zo bijzonder is voor hen als hun leven is voor ons. Ik blijf dus in de klas staan, schuif mijn laptop wat heen en weer, leg de wereldbol (een balletje) op tafel en dan weer in de tas, en dan weer op tafel, en dan weer…. ja, ik ben nerveus.

De kinderen komen binnen. De leraressen bekijken me wat laatdunkend. Oei. Snel kijk ik naar mijn medezeilers, die me bemoedigend toeknikken. Eerst de interesse van de kinderen wekken. Ik laat een filmpje zien van het zeilen op de oceaan; de golven, het schommelen van de boot en de spullen die op het aanrecht heen en weer schuiven. De gezichten van de vrouwen ontdooien en de kinderen lachen. Phew. De les over seizoenen kan beginnen. Al gauw wordt het een chaos vanwege alle vragen tussendoor. Dan gaat het ineens niet meer over de winter, maar over politiek. Hee, daar was ik niet op voorbereid. Een lerares vraagt waarom WIJ als we willen zo aan de slag kunnen als leerkracht in Suriname, terwijl ZIJ in Nederland niet mogen werken omdat hun opleiding niet goed genoeg is. En waarom mogen wij wel zonder visum naar Suriname op vakantie en moeten zij van tevoren een visum aanvragen, met een contactpersoon in Nederland als borg, en kan hen de toegang alsnog worden geweigerd in Nederland??? Ik verontschuldig me dat ik hier niets van weet. Ik probeer meerdere keren de les weer te herpakken, maar de volwassenen zijn vastbesloten om het gesprek over de oneerlijke behandeling van Surinamers door Nederlanders te laten gaan. De kinderen beginnen met elkaar te kletsen. Er ontstaat miscommunicatie tussen de zeilers en de leerkrachten. Ik vind de sfeer vervelend worden. Ik voel me haast schuldig dat ik, Nederlandse leerkracht, hier voor de klas sta – maar ik ben hier op uitnodiging… Gelukkig wordt de miscommunicatie opgelost en wordt er weer gelachen. De hele geschiedenis van Suriname en Nederland blijft een rol spelen in het contact. Begrijpelijk, maar ook jammer.

We praten na met de twee leraren. Ze vertellen over de frustraties van het werken op een school in het binnenland. Er is niets in Tamarin: alleen de school en een paar huizen. De docenten wonen boven de school. Als het regentijd is, is de weg dikwijls onbegaanbaar. Soms kunnen ze drie maanden nergens heen. Dat is wel een heel beperkt leven. Leraren moeten na hun opleiding drie jaar in het binnenland werken. Meneer Ricky zit in zijn tweede jaar. Hij weet nog niet of hij blijft. Kleine klassen zijn veel makkelijker dan groepen van 30-50 kinderen. Maar het is wel erg afgelegen. Meneer Awana heeft het ministerie al een paar keer gevraagd een betere weg aan te leggen. Er is geen geld voor. Hij is nu bezig om zeep te produceren en daarmee een bestaan op te bouwen, zodat hij weg kan uit Tamarin.

Ik zal in Nederland vast niet meer klagen over wat verouderde materialen in de klas, of onvoldoende passende tafels en stoelen. In Tamarin vielen de meubels letterlijk uit elkaar. Er zijn schoolboeken en er was een wereldkaart, maar veel meer was er niet. Een digibord? De laptop was al een attractie. Iets opzoeken op internet? Misschien op de smartphone van de leerkracht. Maar stroom is er niet, dus opladen van je smartphone is lastig. Wat een onvoorstelbaar verschil tussen onderwijs hier en in Nederland. De werkdruk ligt een stuk lager in Tamarin, maar het levensplezier in deze plaats ook. Gelukkig zijn kinderen overal hetzelfde. Er wordt buiten druk gevoetbald als we de school verlaten. Straks gaan zij met de korjaal terug naar huis en wij gaan met de boot verder. We worden nog gewaarschuwd door de schoolleider: de MAS (Maritieme Autoriteit Suriname) heeft gebeld dat er een enorm schip onderweg is van Paramaribo naar Moengo. We moeten dicht langs de kant varen en binnenbochten nemen. Wat een spannende dingen gebeuren hier toch op de rivier!

PS Op verzoek van de schoolleider plaats ik geen foto’s van de leerlingen op de site.

7 thoughts on “Mevrouw Carla

  1. Heb je voor de groep gestaan Carla, een deel van de reis wat je niet had voorzien maar je hebt het wèl gedaan. Goed van je en wat een leuke blog weer!

  2. Weer mooi verhaal, jammer van discussies ten koste van de kinderen en troost je vanmorgen las ik interview met Maarten van Rossum waarin zinsnede: Voor publiek spreken is voor veel mensen erger dan doodgaan, ik moest ook eerst door de zenuwen heen. Goed gedaan daar.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.