Martinique

We zien nauwelijks iets door de dichte, striemende regen. De harde wind maakt manouvreren lastig. Ik durf de ankerbaai niet in. Ik draai op aanwijzingen van Hans de boot om en oefen het sturen vooruit en achteruit in deze situatie. De windmeter wijst 30 knopen wind aan. Dat klinkt niet zo bijzonder, maar wel als je weet dat onze meter al maanden stuk is en een gemiddelde van 7 knopen aangeeft. Bij uitschieters naar 12 knopen reven we de fok en het grootzeil flink. Niet omdat 12 knopen (windkracht 4) veel is, maar omdat het in werkelijkheid dan veel harder waait. Nu we 30 knopen (windkracht 7) op de meter zien, vraag ik me af of ik dat ook moet zien als in werkelijkheid veel harder… Mijn gedachten worden onderbroken door de marifoon. “Linde, hier de Maaike Saadet. Gaan jullie terug??”. Hans vertelt waarom we voor de ankerbaai omdraaiden en ik verzamel moed. Het zou wel lekker zijn als het anker erin ligt. Het ziet er niet naar uit dat het binnenkort stopt met regenen of waaien, en rondjes draaien voor de ankerbaai is niet echt een leuk tijdverdrijf. Ik stuur tot net voorbij de boeien, leg de boot stil en Hans laat het anker vallen. Dat viel wel mee eigenlijk. We drogen ons af, kletsen via de marifoon met de Maaike Saadet (normaal drinken we een aankomstbiertje op de boot die als laatste aankomt, maar met dit weer ga je niet voor de lol in je bijboot) en dan kunnen we ons ontspannen. Denken we. Maar Linde lijkt opeens dol geworden. We liggen te rollen en te schudden. Alles wat nog los op tafel of aanrecht ligt, valt op de grond. Net als we alles opgeraapt hebben en gaan zitten, herhaalt het gerol en geschud zich. We liggen in Fort de France, waarvandaan elke vijf à tien minuten een ferry vertrekt naar verschillende bestemmingen.


Fort de France is niet onze eerste bestemming van Martinique. We arriveerden een paar dagen eerder in Le Marin. Het verschil tussen Sint Vincent en Martinique is enorm. We zijn ineens terug in de westerse wereld. Er liggen minstens duizend boten in Le Marin. Op de kant zijn watersportwinkels, grote Franse supermarkten en wasserettes. En een bakker met stokbroden en croissantjes. Er is een enorme afvalcontainerhoek. Allemaal heel handig hoor, van dit alles was niets op Sint Vincent. Maar de charme en het gevoel echt helemaal weg te zijn uit Europa, dat vind je niet in de drukke havenplaatsen van Martinique.


Omdat we Le Marin allebei niet zo leuk vinden, gaan we al gauw door naar Fort de France. Daar liggen we in de ankerbaai zo te rollen dat we, voor het eerst in vier maanden, een haven in gaan. Het aanmeren zijn we een beetje verleerd en verloopt niet al te soepel. Niets of niemand loopt schade op, dus behalve wat deukjes in ons zelfvertrouwen komen we daar goed vanaf. En oh! Wat een luxe om weer eens in een haven te liggen! Elke dag douchen, de wasmachine gebruiken, ongelimiteerd water en stroom verbruiken (nou ja, het verbruik moet je betalen, maar het is er gewoon!) en vooral: heel stil liggen…


We gaan niet gewoon voor de luxe de haven in. Er moet geklust worden. We hebben een radar nodig voor Canada, omdat het daar vaak mistig is. We konden er voor een goede prijs een kopen in Trinidad. Hans vond er een tweedehands houder voor aan de mast bij. Nu nog even installeren… Samen met Jacco gaat hij aan de slag.


Daarna moeten we een Ipad gaan kopen, want vreemd genoeg werkt deze radar alleen samen met een Ipad of Iphone. We hebben allerlei tablets, mobieltjes en laptops aan boord maar niets met een I. We besluiten met zijn vieren (Jacco, Jannie en wij) een auto te huren om inkopen te doen en om het eiland te bekijken. Als we een taxi willen bestellen in de haven om naar het vliegveld te gaan (waar de autoverhuurders zijn), blijkt dat veertig euro te kosten. Wauw, dat is best veel geld voor die paar kilometers. Jacco stelt voor bij de plaatselijke apotheek te vragen of ze een taxi willen bellen. Dat is goedkoper dan bij de haven. Wij staan met zijn drieën buiten als Jacco, van nature een charmeur, een praatje maakt met de dame die in de apotheek werkt. Voor we het weten zitten we met zijn allen bij deze vriendelijke mevrouw in de auto. Ze brengt ons wel even…
Dan begint het grote smijten met geld. We zullen het weten dat we in het westen zijn. Overal reclameborden, overal wordt een beroep gedaan om je geld uit te geven. We steken ons in het nieuw in de plaatselijke Decathlon (ja, zo erg willen we nu ook weer niet met geld smijten), we kopen een gouden Ipad (“We hebben alleen nog maar een gouden, meneer. Is dat goed?”. Hans kijkt naar mij en ziet dat het goed is… 🙂 . Een gouden tablet, jihaa!) en daarna halen we acht traytjes bier want dat is in de aanbieding bij de Leaderprice. In de hele Carieb is geen goedkoop bier te krijgen, dus Hans slaat in en thuis zien we wel hoe we het kwijt kunnen. Jacco doet hetzelfde en dan zitten Jannie en ik opgepropt tussen de kleren, snorkelspullen en boodschappen op de achterbank.

Poeh, ik was vergeten hoe vermoeiend het is om continu winkels om je heen te hebben. Dat je steeds uitgelokt wordt door mooie spulletjes. In Sint Vincent was gewoon niets, net als in de Grenadines – althans daar waar wij zijn geweest. Hoog tijd om het stedelijk gebied te verlaten en de natuur op te zoeken!

En dan blijkt Martinique ook weer zo’n prachtig eiland te zijn. Kijk maar mee.

Romantiek op Martinique.

Dit bevalt Hans beter 😉

We weten niet wat eboulement betekent, dus we gaan er gewoon voor.

(Eboulement = aardverschuiving. Goed dat ik dat niet wist…. Ja, danger snapte ik wel hoor, maar ach…)

Het is hier prachtig groen!

En uitdagend. De hele wandeling liepen we over het muurtje met aan de éne kant een ravijn en de andere een kanaaltje. Soms stroomde het kanaaltje over voor een extra avontuurlijk gevoel…

En dan op het muurtje balanceren en lachen… Alles voor de selfie, toch?

(Het is een beetje warm. Hans MOET afkoelen….)

We zijn weer helemaal gelukkig tussen al dat groen. Maar we moeten door! We zijn hier alweer twaalf dagen. De tijd lijkt steeds harder te gaan naarmate het seizoen vordert. We willen nog naar Dominica, Guadeloupe, Montserrat, Sint Eustatius, Saba, en ach, we zouden nog naar zoveel andere eilanden willen! Maar het is 25 april en over een maand moeten we echt onderweg zijn naar Canada. We gaan gauw ankerop! Vanaf Sint Pierre, waar we inmiddels liggen. Nog één filmpje en dan vertrekken we…

 

3 thoughts on “Martinique

  1. Het is hard werken zie ik wel 😜 Hoe ziet de route naar Canada eruit? En wat gaan / willen jullie daar allemaal zien? En daarna??

    • We zijn nu op Bermuda en gaan van hieruit rechtstreeks naar Lunenburg, Nova Scotia, Canada. Vanuit Nova Scotia gaan we naar Newfoundland, in ieder geval de zuidkust. In september gaan we op vakantie naar Nederland en dan in oktober waarschijnlijk weer richting het zuiden. Cuba en Jamaica willen we dan graag bezoeken! En in februari door het Panamakanaal…

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.