Mañana, mañana

We zijn alweer een week in Spanje, en zoals dat hoort, passen we ons aan aan de plaatselijke cultuur. Alles wat vandaag kan, kan morgen ook. Er gaat een wereld voor me open. En niet alleen wat betreft het uitstellen van nuttige bezigheden. Nee, ik merk steeds meer de relativiteit van alles. En dat nu al, nog geen maand na vertrek uit Nederland!

Zo is daar het belang van een fris voorkomen. In Nederland best belangrijk. Je gaat onder de douche, wast je haren, trekt schone kleren aan en dan kun je onder de mensen komen. Zo niet hier. Douchen deden we voor het laatst in Saint-Quay-Portrieux, een paar weken geleden. Mijn haar is een soort vettig plukje op mijn hoofd. We hebben het sinds Camariñas over een nachtje in de haven liggen, zodat we van de douche gebruik kunnen maken. Misschien mañana?

Vanmiddag had ik mezelf eindelijk zover dat ik wat ging opruimen in de boot. Afwassen, handwasje, beetje poetsen, dat was het plan. “Klop klop! Jullie wilden alle kinderen aan boord toch?”. De buren van de Dingo, Agape en Quiset hingen met hun bijbootjes aan de Linde. Acht kinderen tussen drie en elf jaar keken omhoog. Ik vind kinderen leuk. Maar aan boord is het nogal een invasie. Gisteren waren er drie en dat vond ik voor de komende tijd wel even genoeg 🙂 . Maar de uitnodiging om mee te gaan wandelen naar het topje van de berg waar we op uitkijken, namen we graag aan! De boot opruimen kan ook mañana.

De bergtop, vanaf onze boot.

Onze boot, vanaf de bergtop.

Elke dag is het natuurlijk een mañana na de dag ervoor. Dus af en toe doen we ook wel wat. Gisteren heb ik Hans’ haren geknipt. Daar hebben we denk ik een week over gebabbeld, maar na zeven keer mañana is het gebeurd. Ik hoor jullie bijna denken. Dus over ZOIETS denk je zeven dagen na?? Wauw, jullie hebben echt niets te doen. Ha! Klopt! Want we stellen alles uit. En dat kan. We zijn hartstikke druk met ons dagelijkse tochtje naar de kant. Daar gaan we naar de pasteleria (voor brood, chocoladecroissantjes en empenada’s), naar de supermercado en naar de ferreteria. De wat? De ferreteria. Op elke straathoek zit er één en Hans is fan van allemaal. Alles wat je maar denkt nodig te hebben aan boord, is er te koop. In ons beste Spaans (en dat is niet best) vragen we naar omvormers, vijlen en antislipmatjes. Zo’n ritje naar de kant is spannender dan je denkt. Elke keer moet je weer in en uit de bijboot klimmen. Ik schreef eerder al dat ik er niet goed in ben. Gisteren was Hans mijn geaarzel zat en zei dat ik gewoon in één keer soepel op de kant moest stappen. Braaf als ik ben, gooide ik al mijn soepelheid in de strijd. En… plat op de buik. Tussen de algen en mossen op de best wel gladde schans. Gelukkig zit de farmacia ook om de hoek. En die kleren wassen… Mañana?

Vroeger kon ik niet uitslapen. Ik was al blij als ik pas om zeven uur wakker was. Zeker toen ik nog werkte, kwam ik dan meteen in actie. Er was altijd wel wat te doen. En nu? Rond een uur of negen word ik wakker. Dan kijk ik om me heen, draai me om en val weer in slaap. Tegen tien uur is het tijd om op te staan. We moedigen elkaar aan voor het ontbijt te zorgen en daarna gaan we zoals gezegd naar de kant. Vaak maken we een flinke wandeling om wat van de omgeving te zien en te compenseren voor al onze luiheid. Als we terugvaren naar de Linde, passeren we andere boten. We dachten iets unieks te doen door rond de wereld te zeilen, maar dat valt wel mee. Overal zie je de rood-wit-blauwe vlaggen wapperen. Een bijbootje achter de boot betekent dat de bewoners thuis zijn. Twee bijbootjes achter een boot betekent dat het borreluur begonnen is. Daar kan altijd nog wel een bootje bij. Je pakt een wijntje en een chipje in en dan klop je op de boot. Thuis ga je op afspraak op visite, hier ben je overal altijd welkom. Want wat je eigenlijk wilde gaan doen, dat kan ook…. juist.

Bij wie zullen we straks eens aankloppen?

Ons vertrek uit Muros hebben we een dag uitgesteld. We zagen de Agape gisteren aankomen. Via social media hebben we met een aantal medezeilers contact, zonder elkaar ooit echt gesproken te hebben. Als we dan bij elkaar in de baai liggen, willen we graag kennismaken. Dat is wel gelukt na onze urenlange tocht naar de top vanmiddag 🙂 . Bij terugkomst hesen we meteen de bijboot uit het water, zodat we morgen écht verder gaan. Vijf hele mijlen gaan we afleggen. We gaan naar Portosin. Een nachtje in de haven voor de douche, wasmachine, stroom en het bijvullen van de watertanks. Vanuit Portosin willen we naar Santiago de Compostela gaan met de bus. En naar Noia, en nog wat mooie plaatsen in de omgeving. Dat willen we hè. Mañana!

5 thoughts on “Mañana, mañana

  1. Blij dat je het schrijven van dit blogje niet uitgesteld hebt tot manãna. Wat een gezellig verhaal weer. Lekker dat jullie zo snel de manãna-cultuur aangenomen hebben. Ga zo door. Veel succes met het gewas morgen en we kijken uit naar je volgend verhaal. Xxx voor allebei.

  2. Wat een feestje om iets van jullie te horen, leuk hoor die gezelligheid.Zo te horen weer enorm leuk! Succes vandaag of morgen of overmorgen….. met je huishoudelijke bezigheden hahaha. Veel plezier samen en lieve groet Leen en Marja xx

  3. Leuk stukje weer Carla, en dat woordje Mañana is voor mij nu ook héél herkenbaar sinds ik niet meer werk.
    Maar jij moet het leren van het goed in en uit klimmen van de bijboot, niet uitstellen😉😃

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.