Man overboord!

Niet schrikken van de titel hoor. Wij hanteren de lugubere stelling ‘overboord is dood’ dus we blijven netjes binnenboord. Maar om het zekere voor het onzekere te nemen, nam ik deel aan de cursusdag ‘Man overboord’ van de Toerzeilers in samenwerking met Notwin, de reddingsbrigade van Hoorn. Wat een fantastische mensen zijn dat! 

Zonder boot en zonder Hans, de een vanwege een ontbrekende mast en de ander vanwege dringende mastklussen, en naar later zou blijken zonder nog wat essentiële elementen, begon ik de dag bij het Visserseiland. Deze ochtend leerde ik alles over onderkoeling en hoe daarbij te handelen, en uiteraard over veiligheid aan boord. Na de lunch (dankzij Oom, mijn schoonmoeder, want dit was één van de dingen die ik vergeten was) kreeg ik een zeeziektetabletje van medecursist Linda (yep, ook vergeten). Ik regelde een zwemvest via organisator Theo (ehm… vergeten). Het was gelukkig mooi weer aan het worden, want aan een zeilpak had ik niet gedacht. (Het volgende blog is weer een klusblog en daarna begrijpen jullie vast wel dat ik hier en daar wat chaotischer ben dan anders.)

Alle opstappers werden verdeeld over de aanwezige zeiljachten. Ik mocht aan boord bij Barbara en Guus, dochter en vader, op een prachtig schip. Met twee andere opstappers en vier mensen van Notwin was het gezellig druk aan boord. Ik was gespannen, want het is inmiddels een jaar geleden dat ik een paar uur gezeild heb op onze Linde en daarvoor was het ook weer een jaar geleden. De spanning bleek niet nodig. De instructeurs en drenkelingen waren heel aardig en rustig. Pien moedigde aan vooral te oefenen, maar het hoefde niet (een ander opstapper wilde alleen kijken). Nadat Barbara en haar vader samen met ons geoefend had (we waren allemaal inzetbaar om te wijzen, de joon en de sling te gooien of de drenkeling aan boord te helpen) en ik met Pien had gepraat over onze wereldreis, stelde ze voor dat ik nu zou oefenen. Ik verzamelde moed en nam de stappen door in mijn hoofd: Claire laat ik wijzen, Erik gooit de joon en sling, Barbara houdt mij in de gaten want het is haar boot, Guus kan helpen de drenkeling aan boord te krijgen. “Met wie ga je op reis?”, vraagt Pien. “Met Hans”, zeg ik. “Nou, Hans gaat nu overboord” (Sanne springt in het water), “en jij gaat het alleen doen want je bent alleen met Hans.” Die zag ik niet aankomen! Maar ja, Hans lag inmiddels in het water, dus ik sprong naar achteren, gooide de joon in het water en plukte de sling uit zijn tas. Even stoeien met de lijn en daar dreef hij al. Terug naar de helmstok (wij hebben een stuurwiel dus het was even wennen) en een rondje om Sanne/ Hans varen. De sling bleef netjes achter me aan drijven en vormde een rondje om Sanne, die na een poosje de sling kon pakken en om haar middel binden. Nu kon ik haar binnenhalen. Phew, gelukt!

Hans was gelukkig nog bij bewustzijn. We hebben ook geoefend om een bewusteloze drenkeling aan boord te krijgen. Dit was een stuk ingewikkelder. Je kunt niet zelf van boord om de drenkeling te pakken (als je met zijn tweeën bent in ieder geval), dus je moet vanaf je schip met behulp van een lijn de gewonde binnenboord halen. We oefenden om dit te doen door gebruik te maken van de grootschoot en de giek. Het was zwaar en moeilijk. Je krijgt een touw niet zo makkelijk onder een drijvende persoon door, en dan ook nog goed onder de oksels. Jens lag geduldig in het water te wachten op redding…. Het is min of meer gelukt, met veel handen, maar mijn conclusie was dat het me niet gaat lukken om Hans op die manier uit het water te krijgen. We blijven dus aan boord!

Hieronder een fotoverslagje. Heel veel dank aan Pien, Jens, Joep en Sanne van Notwin en aan Barbara voor het opstappen op haar zeiljacht!

Joep wacht op redding.

Joep klimt aan boord.

Er zijn veel handen nodig om Jens uit het water te krijgen….

Het lukt een stukje. Knap werk, maar nog veel te leren!

 

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.