Linde in Lunenburg

Halverwege juni arriveren we in Lunenburg, Nova Scotia, Canada. We hebben het heel koud gehad onderweg, maar eigenlijk is het best lekker weer hier. We moeten gewoon nog even wennen dat het geen 40 graden meer in de boot is, maar 20 graden (overdag) of 12 graden (‘s nachts). Ik krijg van Jannie sloffen te leen omdat ik zulke koude voeten heb, en een lekker warm tapijtje voor in de kajuit. Heerlijk!

Lunenburg is een pittoresk stadje. Het is een Unesco werelderfgoed, vol mooie houten huizen en met de Blue Nose II in de haven; het beroemde schip dat op het tiencentmuntje en alle nummerborden uit Nova Scotia staat.

Een roze sprookjeshuis!

(Dit plaatje komt van Vesselfinder, in de haven lag ze niet zo mooi onder vol tuig!)

We hebben het weer enorm naar ons zin. De mensen zijn ontzettend vriendelijk. Hans moet uiteraard weer klussen en heeft van alles nodig uit een watersportwinkel. Hij babbelt even met Toby, de havenmeester van Zwicker Warf, en de volgende dag zit hij met Jacco bij Toby in de auto. Tussen Lunenburg Bay en Mahone Bay is de watersportzaak van Patrick, en daar kan Hans van alles kopen. Een paar dagen later gaan we op de fiets naar Patrick (Lunenburg Boatworks). Het is een mooi ritje, grotendeels over een fietspad.

We bestellen onderdelen om het babystag te repareren en hebben dan nog wel zin om een stukje verder te fietsen. Patrick zegt dat Mahone Bay mooi is. Zijn zus heeft daar een restaurant (Rebecca’s restaurant) en zijn vriendin werkt daar in de bediening. We stappen snel weer op ‘t fietsje. Het is ongelofelijk mooi wonen hier. Prachtige gekleurde houten huizen, allemaal vrijstaand en op grote lappen grond. Hier geen hekken om de tuinen en geen bordjes met “No trespassing”, zoals op Bermuda. Volgens mij is iedereen overal welkom. We zetten onze fietsen nergens op slot, ook niet op drukkere plekken. We fantaseren over wonen hier. Ik vermoed dat iedereen zo vriendelijk en relaxt is omdat ze allemaal de ruimte hebben – elkaar letterlijk niet in de weg zitten. Maar het kan ook de cultuur zijn. Of we hebben geluk met wie we tegenkomen 🙂 .

Mahone Bay; het dorp met drie kerken naast elkaar.

Bij Rebecca’s restaurant zien we allerlei lekkers op de kaart. Helaas hebben we alleen cash mee en is het al bijna op vanwege een wat duurder dan begrote stalen plaat die we nodig hebben voor de boot. Jammer!! We drinken wat en fietsen dan terug naar Lunenburg.

Het is zo mooi hier!

We voelen ons al helemaal thuis in Lunenburg. We doen boodschappen afwisselend bij de Independent en de Foodland. Als we met een karretje volgeladen met zakken kattenbakvulling en andere boodschappen langs de weg sjouwen, stopt er een grote wagen met een ouder echtpaar. Ze willen weten waar we naar toe gaan. “The harbor? Get in the car.” Ze brengen ons wel even. De man was engineer op de Blue Nose II. We krijgen hun adres en mogen langskomen wanneer we maar willen.

Op 23 juni hebben we Linde twee jaar en dat gaan we vieren met zijn vieren. Toby zegt dat The Knot het gezelligste café van Lunenburg is, dus daar gaan we naar toe.

Ik heb denk ik nog nooit zo’n mooi cafeetje gezien. Het is er druk, er is live muziek en de biertjes en Baileys smaken goed. Jacco en Jannie zijn ochtendmensen en gaan er na een paar drankjes vandoor, maar wij vermaken ons nog goed en nemen ons huidige leven eens door met elkaar. De conclusie is dat we ontzettende geluksvogels zijn en dat we nog wel jaren zo door willen gaan….

Dan komt het moment van scheiding tussen de Maaike Saadet en de Linde. Zij gaan alvast richting Newfoundland. Wij hebben nog geen babystag dus we blijven nog een poosje. Ik wil ook nog helemaal niet weg. We fietsen nog eens een rondje, bezichtigen hier en daar wat, rijden nog een keer met Toby naar Lunenburg Boatworks en spelen met het hondje van Toby.

Iron Works rumdistilleerderij.

Spelen met Tobys hondje.

Museum: Knaut Rhuland House.

De dinghysteiger bij Zwicker Warf.

Hans heeft inmiddels een nieuw babystag gemaakt van dyneema. Ook de andere klusjes zijn allemaal klaar. We willen nog steeds niet echt weg.

Voor het eerst ging Hans tot bovenin de mast. Held! We hebben allebei hoogtevrees, dus ik ben erg blij dat Hans het doet…

Het nieuwe babystag!

Dan gebeurt er iets waardoor we in één keer helemaal klaar zijn in Lunenburg.

(Mochten jullie dit nog niet weten: ik dramatiseer soms een beetje. Lunenburg is nog steeds een van de fijnste plaatsen waar we geweest zijn. Laat het volgende verhaal je niet afschrikken om er ook naar toe te gaan.)

In de baai zwemmen zeehonden. Superleuk is dat. En verder zijn er kwallen. Honderden kwallen. Ze zwermen om de boot, om de bijboot, om de dinghysteiger, overal. Zwemmen hier is uitgesloten.

Op het blog van de Dutch kun je een heel mooie foto van een kwal zien! Emma (twaalf jaar) heeft hem gemaakt.

Dan gebeurt er iets afschuwelijks. Ik wist niet dat dit mogelijk is. Hans ook niet. Lees niet verder als je een zwakke maag hebt. Kijk ZEKER niet naar het filmpje als je erg gevoelig bent.

Het begint onschuldig. Hans spoelt de afwas af. Plotseling stopt hij. “Kom eens kijken!”, zegt hij na een poosje.

Wat moet ik zien dan??

Dit is het filter van de zoutwaterpomp. Ik wist niet wat ik er aan moest zien. Dan zet Hans de zoutwaterkraan (we spoelen de afwas met zout water) aan. Mijn maag draait zich om als ik rode (bloed?)sliertjes door het filter zie gaan. “WAT IS DAT????????”, gil ik naar Hans. “Ik denk dat we een kwal hebben opgezogen….”, zegt Hans.

Dit moet meteen aangepakt worden. Ik zoek handschoenen voor Hans en leg keukenrollen klaar. Dit wordt een vies klusje. Met een mengeling van interesse en afschuw sta ik klaar met de camera.

Hans is lang bezig om alle slijmdraden overal uit te krijgen. Aan het eind moet de kraan nog doorgespoeld worden. Ik kan vertellen dat het niet fijn is om kwallenslijm uit de kraan te zien druipen. Maar het drama is voorbij. Alles is schoner dan schoon.

Zo moet hij er uit zien!

Die nacht droom ik over kwallen die door de wc komen tijdens het doortrekken (dat is ook zeewater). We moeten hier weg!

Ergens weggaan waar je fijne mensen hebt ontmoet blijft lastig – ook als je dringende redenen hebt om te gaan. Toby is zo aardig en behulpzaam. Ik besluit voor vertrek nog even een cake voor hem te bakken. In alle haast vergeet ik dat we een kat hebben die ALLES eet en open maakt. Dan krijg je dus dit:

Het is niet heel duidelijk op de foto, maar zijn tanden staan langs de volledige bovenrand van de cake…

Gelukkig kan Toby er om lachen en is hij blij met de ongeschonden onderste helft van de cake…

We zijn tien dagen in Lunenburg geweest en we hopen hier in september of oktober terug te komen. Het is heerlijk om je zo thuis te voelen!

3 thoughts on “Linde in Lunenburg

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.