Limoncello en lange vingers

Tijdens de borrel op de Dingo tovert Dirma ineens een fles limoncello tevoorschijn. Dit ontlokt mij de uitroep: ‘Oooooh, weet je wat lekker is? Limoncello tiramisu!!!’. Helaas is er geen tijd om dat te maken want de Dingo vertrekt de volgende dag naar de Algarve. Wij twijfelen. We kunnen vanaf Lissabon direct naar de Canarische eilanden zeilen of via de Algarve gaan. De enthousiaste verhalen van de Dingo over EINDELIJK een warmere zee maken dat de Agapè en wij tegelijk het anker lichten en naar het zuiden zeilen.

Het is een hobbeldebobbeltochtje over hoge golven (deining) en zeer weinig wind. Na een paar uur zeilen en 22 uur op de motor arriveren we in het Portugese waddengebied bij het plaatsje Alvor. Onder telefonische begeleiding van Dirma bereiken we de ankerplek via een smalle geul tussen zandplaten door. Ik heb inmiddels mijn kasten doorzocht omdat ik zeker wist dat ik ergens nog Franse lange vingers had. Die zijn zachter dan de Nederlandse en niets aan om zo te eten, maar voor tiramisu leken ze me uitermate geschikt. Terwijl Hans de snubber aan de ankerketting bevestigt (tegen het snokken), stuur ik een berichtje in de groepsapp van de Dingo, Agapè, Quiset en de Linde. “Heeft iemand toevallig mascarpone of een citroen op de boot?”. Conny van de Agapè stapt in haar bijboot om een verrimpelde citroen die ze nog ergens had, te brengen. Jippie! Inge van de Quiset appt vanuit de supermarkt dat ze mascarpone zal meenemen. Ik hou van het zeilersleven!! Iedereen is zo gezellig en behulpzaam! En iedereen heeft zin in tiramisu denk ik 🙂 . Hieronder een fotoverslag van deze ochtend in Alvor.

Goedemorgen! Wat een rustige nacht op spiegelglad water. We kijken deze kant uit op de Quiset en Agapè. De Dingo ligt aan achter ons.
Snel de takel bevestigen aan de bijboot,
Het echte takelwerk mag Hans doen.
Op naar de Dingo!
Niemand thuis… het trappetje staat omhoog.
Ik klauter aan boord en vind de limoncello bij de kajuitingang.
Met de limoncello roei ik naar de Quiset.
Hopelijk zijn ze thuis!
Twee bakken! Mmmm.
Quinn mag ook mee! Gezellig!
Waar lag ook alweer de slagroom? In de bak, achter de bank, in de bilge..?
Ja, alle ingrediënten zijn aan boord! Quinn is superlief aan het spelen.
Het is intussen lekker warm en ik klop de slagroom met de garde. Gelukkig hebben we een ventilator in de kombuis…
Quinn kan niet wachten om uit te delen. Hij is al met de tiramisu van de bank gestuiterd. Toch maar even een zakje erom.
Quinn maakt wel even het hekje voor me open. Bijna. En zegt dan: “Ik wou dat ik zo groot als jij was.”
De Agapè is blij! We drijven meteen weer weg door de stroom. Nu mag Quinn zelf roeien. Dan lijkt hij lekker snel…

Inmiddels staat bij iedereen een bakje in de koelkast. Wij duiken zo het water in en mogen suppen met het board van de kinderen van de Dingo, die een dagje uit zijn. Ik denk dat Twan, Senne, Quinn, Valerie en Rosalie wel mee willen spelen. Het leven is goed 🙂 !!!

9 thoughts on “Limoncello en lange vingers

  1. Dag Hans &Carla! Wij kwamen vanmiddag de baai van Alvor binnen en zagen jullie liggen. Nu kan ik niet slapen en dacht ik google ze even haha. Leuk, jullie blog! Ik roei morgen wel even bij jullie langs, als jullie er nog zijn. Groetjes Iris (van de Immaqa)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.