Landleven

Zeilen is een rustige, maar tegelijkertijd intensieve manier van leven. Alles wat je doet, kost tijd. Er is altijd wel een klus te doen of een stuk land te ontdekken. Boodschappen doen of een bezoek aan de wasserette neemt minstens een halve dag in beslag. Regelmatig zijn we een dag of langer aan het zeilen. Het is allemaal reuze relaxed maar op één of andere manier ben je wel altijd bezig. Al is het maar met wandelen of snorkelen!

Inmiddels wonen we vier maanden aan land en we hebben zeeën van tijd. We verkennen het hele eiland (7,5×2,5 km…) met dagelijkse, urenlange wandelingen. De eerste weken in Second Street zijn we druk met het opknappen van het huis. Daarna verhuizen we naar Church Street omdat ‘ons’ huis aan vissers verhuurd is.

Second Street
Church Street

Het nieuwe huis is superdeluxe. Ik ben dan ook de hele dag druk met achter Djogo aanlopen om te voorkomen dat hij ergens zijn nagels in zet. We zijn heel blij als Djogo van Jeff het perfecte cadeau krijgt:

Het is een handenbindertje, maar ook zóóó lief! Ja, allebei 🙂 .

We zijn lid van de plaatselijke bibliotheek en lezen boeken over Nova Scotia en Newfoundland. Buren en vrienden brengen boeken langs om te lezen. Het is heel leuk om te lezen over het leven in afgelegen dorpjes als je er zelf een poosje deel van uitmaakt.

Hans gaat af en toe mee met de vissers en ik heb dan een lange dag (van vijf uur ‘s ochtends tot een uur of zeven ‘s avonds) om me te vermaken. Ik pak mijn oude hobby weer op: tasjes en mandjes naaien. Voor ik het weet heb ik een hele stapel gemaakt. Met Kerst deel ik ze uit.

We verhuizen terug naar Second Street en kunnen ons nu echt settelen. Hier blijven we wonen tot 1 mei.

In ons supergezellige huisje kunnen we nu ook Wahoo spelen. Deze reizigerseditie kregen we van ‘opa en oma’ met kerst!!

En dan is het januari 2019. Het is hartje winter en het is koud. Wandelen doen we niet veel meer. Nou ja, als ‘goed voornemen’ start ik elke dag met een wandeling, maar dat houd ik – zoals dat vaker gebeurt met goede voornemens – maar twee weken vol. Tegen die tijd ben ik uitgegleden op de wegen vol ijs, in een kuit gehapt (niet doorgebeten) door een loslopende herder en half bevroren ondanks het dragen van thermo-ondergoed.

We ontwikkelen vaste routines, zoals dat gaat als je ergens lang verblijft. Om 11 uur komt de postbode met de ferry van Freeport (Long Island) naar Westport (Brier Island). Norma sorteert de post op het postkantoor en vanaf ongeveer 11.30 uur kun je dan de post ophalen (niemand heeft een brievenbus aan huis hier). Dat betekent dat we ons rond 11.15 uur aankleden. Op zich hoeft dat niet. Het is hier heel normaal om de hele dag in je pyjama te lopen, ook als je naar de winkel gaat. Maar wij hebben geen auto en een spijkerbroek is toch wat warmer dan een pyjamabroek. Iedereen kent ons als de ‘people on their bikes’. Als het glad is of er ligt een laag sneeuw, dan lopen we, maar verder zijn onze fietsen hier ideaal.

Ook in de Passages, het lokale nieuwsblaadje, worden we in één adem met onze fietsen genoemd..
Het postkantoor.

Na het postkantoor gaan we vaak even langs de winkel voor een boodschap en een praatje met Wouter en Joyce. Onze timing is daarmee slecht, want we komen altijd rond hun lunch en het praat toch makkelijker als je niet tegelijkertijd een boterham probeert weg te werken. Het zou handig zijn als de postbode een uurtje eerder kwam, maar ik vrees dat wij toch zelf iets in onze routine moeten veranderen 🙂 .

De general store.

En dan is er nog een lange middag over. Ik bak veel taarten en koekjes, maar dat is eigenlijk niet zo goed voor ons. We kijken voor het eerst in anderhalf jaar televisie en dat wordt een beetje verslavend. We worden er allebei niet vrolijk van. We willen iets doen! Werken mogen we niet. Als je een toeristenvisum hebt, kan dit niet worden omgezet in een werkvisum. Je moet dan eerst zes maanden weg uit Canada.

En dan dit soort films kijken. Dat is niet heel slim als je straks weer moet gaan zeilen.

We willen geen zes maanden weg, maar een weekendje weg willen we wel. We hebben de perfecte oppas voor Djogo gevonden (Jeff – de man die Djogo een krabpaal gaf).

We brengen Djogo naar Jeff.

We lenen een auto van Wouter en Joyce en rijden via Saulnierville naar Halifax. In Saulnierville zit een Hondadealer waar we heen willen met onze lekkende generator. Het klussen en de boot tiptop houden gaat altijd door! Na vijf uur rijden zijn we in Halifax. Sebastiaan en Rhiannon hebben de Tremblays samen met ons uitgenodigd en er vindt een groot kreeftendiner plaats. Hans is een dag gaan vissen om al die lieve Halifaxers, die zoveel voor ons doen en betekenen, te kunnen verwennen.

Skipper vindt het wel interessant, die krioelende kreeften.
Allemaal lieve mensen om ons heen!!!

Het is supergezellig en zo leuk dat we elkaar weer zien! Dat hadden we niet verwacht toen we in oktober afscheid namen. De familie Tremblay werkt veel met hout (renovatie van huizen) en daarnaast kunnen ze zo’n beetje alles met hun handen. In het blog ‘Halifaxxx‘ heb ik het een en ander laten zien. Nu we wat langer bij hen thuis zijn, heeft Normand tijd om Hans te laten zien hoe hij pennen kan draaien op een draaibank. Hans vindt het ontzettend leuk om dat te leren. Hij mag de draaibank lenen zodat hij thuis ook wat kan proberen. Sinds we terug zijn, is de televisie niet meer aan geweest 😉 .

Hans krijgt les.
Zijn eerste les is meteen een ontwerp voor gevorderden: de celtic knot.

We naaien en draaien dat het een lieve lust is hier op Brier Island. Hans gaat boren bij een dorpsgenoot die veel mooie apparaten heeft. Hij leent van Wouter en diverse buren lijmklemmen, verstekbakken en grote zaagmachines. De pantry is een shop geworden (een shop is hier geen winkel maar een werkplaats) en Hans brengt er lange dagen in door.

De shop van Hans.

We beginnen een online winkel, Linde Crafts. We hebben iets gevonden om al onze uren in te kunnen steken. Na anderhalf jaar blijkt het zalig nietsdoen alleen maar zalig als je aan het zeilen bent, niet als we in een huis wonen. Als werklozen werken we tegenwoordig best hard en dat bevalt prima!!

Productielijn tasjes.
De walvissenlijn is het populairst in Nova Scotia.

6 thoughts on “Landleven

  1. klinkt allemaal weer fantastisch! je levert zeker niet in Nederland van die mooie walvissentasjes?
    groetjes uit een lenteachtig Nederland.
    Rob, Conny en de meiden

    • Hoi Rob en Conny! Heerlijk, lente… hier schijnt ook de zon! Ik wil de tasjes zeker wel opsturen maar ik vrees dat de bezorgkosten vanuit Canada hoog zijn. Ik vraag het morgen op het postkantoor en dan laat ik het jullie weten!
      liefs, Hans en Carla

  2. Hey Hans! It’s Tyler, long lost buddy from Francois, NFLD. Katie and I now own a house near Twillingate NFLD and I just put a bottle of Lamb’s on the table that needs finishing. Are you bringing the screech? 🙂 You know what tradition says!

    • Hi Tyler, congratulations on the house. I would love to help with the Lamb’s, not sure I can get my hands on some screech here in Nova Scotia though…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.