Klaar voor vertrek

Vertrekstress. Dat gevoel kennen alle vertrekkers. Klussen stapelen zich op, zowel in huis als op de boot wordt de rommel steeds groter… Je maakt je zorgen of alles wel in de boot zal passen en of je de vertrekdatum wel gaat halen. Bijna twee jaar na ons vertrek uit Nederland beleven we dit gevoel opnieuw. Na bijna acht maanden heerlijk rustig leven in het pittoreske Westport komt onze vertrekdatum met rasse schreden naderbij.

Net als twee jaar geleden maken we een kluslijst die gestaag langer wordt, maar waarvan we ook dagelijks iets afstrepen. De grootste en spannendste klus is het maken en inbouwen van een nieuwe vuilwatertank. De oude is lek en we gebruiken hem daarom niet meer. In de Verenigde Staten is een vuilwatertank – en het aantoonbaar gebruiken ervan – verplicht. Hans heeft samen met Yvan en Sebastien (merci beaucoup!!) een grote polyester tank gemaakt die precies in het badkamermeubel past. Hij past alleen niet door het deurtje en dan krijg je dit:

Vuilwatertank in de maak.
Spannend moment… past het? De pijpjes moeten een beetje ingekort om de gootsteen er weer in te kunnen krijgen.
De slangen bevestigen blijkt het lastigste te zijn! Maar het lukt en dit is dus pure poeptankperfectie!
Intussen in de boot… en dan ligt het merendeel van onze spullen nog in huis…

Wat het klussen en verhuizen betreft valt de stress eigenlijk best wel mee. Een beetje spanning (vooral of het allemaal wel past – aangewakkerd door een bezorgde Wouter en Joyce, die het zich echt niet kunnen voorstellen) is er wel. De ervaring leert ons dat er veel meer mogelijk is op een boot dan je denkt. Het echt moeilijke van ons naderende vertrek is het afscheid nemen. We hebben zo’n fijne tijd hier op Brier Island! Iedereen om ons heen is aardig. Sinds we hier zijn spelen we wekelijks (of vaker) spelletjes met opa en oma en ook dat vind ik heerlijk. De verhalen van opa zijn fantastisch. Over zijn leven als kind op Brier Island en Grand Manan, de verhalen over de oorlog in Nederland, hoe hij oma in Nijmegen leerde kennen op een feestje en hoe zij samen een leven op Brier Island hebben opgebouwd. Ze kregen negen kinderen die we bijna allemaal hebben ontmoet. We wonen in het huis van Joyce, ik draag de jas van Judy, de warme truien en pyjama van Rikki en we eten groenten uit de kas van Virginia. Ruth Ellen serveerde ons een biertje in de lodge op 15 oktober, de dag van onze aankomst. Afscheid nemen van Brier Island betekent voor ons vooral afscheid nemen van de familie Robicheau.

Zondag 9 juni 2019; de avond voor vertrek nog één keer Wahoo spelen met Raymond, Riekie, Wouter (Wally) en Joyce.

Wouter en Joyce zijn een soort familie geworden. We lopen bij ze in en uit, lenen regelmatig hun auto voor een tochtje naar Halifax, doen de was bij ze en kunnen met al onze vragen bij ze terecht. We zijn heel veel gastvrijheid in Canada tegen gekomen, maar dit is de overtreffende trap van gastvrijheid. Ik hoop dat als wij ooit weer een vaste stek ergens vinden, wij ook zo omgaan met mensen die op ons pad komen. Je maakt er mensen zo gelukkig mee!

Ja, we zullen het leven op Brier Island missen. Het dagelijkse gangetje naar de winkel, de praatjes met dorpsgenoten, de verse eitjes van Eddie en Brittany, konijntjes knuffelen bij Rachel en een rondje boerderij doen bij Vicky.

We mochten hem meenemen. Hans zag het helemaal zitten…
En er waren kittens bij Vicky en Floyd! Zooo lief!

Eigenlijk doen we niets bijzonders. Maar het leven in Westport vóelt wel bijzonder. Het voelt als thuis – wat gek is, want ons thuis was een appartement in het centrum van Utrecht. Een groter contrast kan er niet zijn.

Ons huis, onze straat, ons dorp.

En dan is er nog het eiland zelf. Een piepklein eiland, maar zo mooi! De sneeuw is sinds half april verdwenen en het wordt elke dag groener. Djogo speelt lange dagen buiten en heeft het enorm naar zijn zin. Hij vangt zelfs slangen!!

Het is enorm leuk om “ons” eiland aan Sebastiaan, Rhiannon, Emma en Macsen uit Halifax te kunnen laten zien. Hun hond Skipper had het eiland al van voor tot achter ontdekt tijdens zijn logeerpartijtje en hij was dolblij dat hij nog een keer mocht komen.

The Dutchies (zeilboot Dutch) zijn ook al zo lief! Het afscheid was moeilijk. We zien elkaar ongetwijfeld ergens op de wereld weer, maar het is een verdrietig gevoel dat we nu ‘uit elkaar’ gaan na zoveel gezellige weekendjes samen. Sebastiaan wilde ook nog geen afscheid nemen en bracht ons na het laatste bezoek naar huis, naar Brier Island. Met zijn drieën hebben we Linde verplaatst naar een werf waar ze kon droogvallen. Daar hebben we haar onderkant goed schoongemaakt en daarna in de antifouling gezet. Het was een grote klus en we waren heel blij met Sebastiaans hulp!

Wachten op laag water en dan met de geleende hogedrukreiniger de boot schoonmaken. Rond 23.30 uur waren we klaar.
‘s Ochtends vroeg bij hoog water de boot naar een betere plek varen en dan weer wachten op laag water om te gaan verven.
En tadaaa! Zie haar blinken! Met dank aan Seb voor de hulp, Jim en Lisa voor de stroom, Jeff voor de heater om de boot te drogen, Harold voor de hogedrukspuit, Danny voor het gebruik van de werf en Wally voor alle andere dingen die we nodig hadden. Aardige mensen, die Westporters!!!
Wouter en Jeff staan klaar om de lijntjes los te gooien.
En dan liggen we weer op ons eigen plekje in de haven!

Net zoals bij het afscheid nemen probeer ik ook in dit blogje het einde uit te stellen. Er is nog zoveel te vertellen! Zo hadden we 1 juni een afscheidsfeestje bij Wouter en Joyce met jello shots, een kampvuur en vuurwerk.

Op de valreep leerden we deze shotjes te maken.
Feestelijk, niet?

Deze dag, 1 juni, kwamen onze zeilvrienden Jacco en Jannie aan in Halifax. Een paar dagen later leenden ze een auto en sjeesden naar Brier Island! Het was super om hen weer te zien. Zij hebben ons in Suriname enthousiast gemaakt voor Canada en daar zijn we zo blij om!

Wij zijn al gewend aan de Canadese temperaturen… tien graden is kortebroekenweer! Jannie denkt er nog wat anders over.
Waar ze al die uren en dagen over praten? Bootjes, bootjes, bootjes.

Dan is het laatste weekend aangebroken. We verhuizen van het huis naar de boot. Vrijdagavond spelletjes bij opa en oma, zaterdagochtend Firemen’s breakfast in de Fire Hall en daarna de grote jaarlijkse beach sweep, borrelen en eten met Wally en Joyce, zondag de magische truc om onze spullen in alle hoeken en gaten van de boot te proppen en dan voor de allerlaatste keer Wahoo spelen met de allerliefste mensen van het eiland… De laatste dagen vliegen voorbij en dan moeten we echt gaan. Maandagochtend 10 juni komt Djogo aan boord na een laatste logeerpartij bij Jeff. Snel daarna gooien we de lijnen los en met dikke tranen verlaten we Westport. Het was een fantastische tijd tussen fantastische mensen op een fantastisch eiland. We hopen hier nog eens een poosje te kunnen wonen. Maar eerst eens verder kijken in de wereld…

Beach sweep at Pond Cove.
BBQ na de beach sweep.
Terug naar huis in de laadbak van Wally en Joyce.
THUIS!!!!!

2 thoughts on “Klaar voor vertrek

  1. Wat een bruisend verhaal weer enne waar gaat de reis naar toe ?? we gaan het zeker horen .In ieder geval goede reis en tot horens Bart en Ria.

  2. Afscheid nemen is alleen maar verhuizen naar je hart. Je neemt het de rest van je leven mee en benut het als je het kan gebruiken of juist niet. Hoorde dat vandaag ergens anders. Vond het wel een mooie om jullie mee te geven.
    Weer benieuwd naar jullie volgend avontuur.
    Veel liefs Nicole en ook van die andere Hans ?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.