In bed in Camaret

‘Wanneer kunnen we naar Spanje zeilen?’ vraag ik Hans. Hij is de SSB-radioman en haalt dagelijks weerkaartjes op. Bij wind uit het noorden of oosten willen we gaan. En graag genoeg wind, we willen zeilen en niet op de motor varen. En liefst ook weer niet teveel wind. Ja, we weten dat we aan de late kant zijn voor zoveel wensen wat betreft de oversteek van de Golf van Biskaje.

En ook dat het weer nogal eens een verrassing in petto heeft nadat de weerkaartjes er goed uit zagen. Geeft ook niet hoor. Maar dit is dus wat we graag zouden willen en waarom we niet gewoon al gaan. ‘Zaterdag lijkt een goede dag’, zegt Hans. Het is woensdagavond dus we hebben nog twee dagen om de voorraden aan te vullen en alles klaar te maken voor de eerste ‘grote’ oversteek. Tussen haakjes, want het echte werk – de Atlantische oversteek – is toch minimaal twee weken op zee. Maar drie dagen vind ik ook al heel wat. We besluiten donderdag de omgeving te verkennen (we kijken uit op een kustlijn die er om vraagt bewandeld te worden) en vrijdag klusjes te doen.

Het gaat nu even niet om Linde, maar om de kust achter haar!

Nu eerst naar bed! Lekker slapen! Wordt dit nu weer zo’n blog vol superlatieven over hoe fantastisch het allemaal is? Waardoor zelfs mensen die het helemaal niets lijkt om te zeilen, er bijna over denken óók te gaan? Ik raad het van harte aan, hoor!! Maar ik heb ook een klein minpuntje ontdekt. Dat gaat over slapen op zee. En dat minpuntje heet deining.
Deining wordt veroorzaakt door oude golven. Golven worden veroorzaakt door de wind. Bij wind uit het zuiden, komen de golven ook uit het zuiden. Als je voor anker (letterlijk: achter je anker) ligt, dan draait de boeg (voorkant) van je boot naar de wind toe. Je boot wipt dan wat op en neer op de golven die er van voor naar achter onderdoor gaan. Die beweging is niet zo heftig (we hebben het in dit verhaal niet over huizenhoge golven…). Maar dan de oude golven! Stel, een paar dagen geleden stormde het duizend kilometer verderop in het westen. De golven werden met kracht van west naar oost geblazen. Op de oceaan stoppen die golven niet als de wind van richting verandert. Golven stoppen pas als ze aan land komen. Nou liggen wij dus aan de oostkant van de Atlantische Oceaan. Netjes met de boeg naar het zuiden. Komen daar toch ineens allemaal golven uit het westen! En daar gaat Linde, met haar buikje heen en weer. Ze rolt van de ene kant naar de andere kant. De mast zwiept er van heen en weer.

We zagen dit toen we met de bijboot aan kwamen na een rondje Camaret. Oei, we hadden niets zeevast gezet toen we weg gingen. Snel sprong ik vanuit de bijboot aan boord en opende de kajuitluiken (Hans moet vast heel hard lachen als hij dit leest. In en uit de bijboot klimmen is nog een kunst die ik niet heel erg goed beheers. Maar ik ga langzaam vooruit, hoor. Daarover misschien een andere keer meer.). De schade viel gelukkig reuze mee. Een paar losse spullen waren van de tafel gerold, maar dat was alles. Zo ziet het er binnen uit tijdens het rollen:

Goed, we gingen dus naar bed. Ik nestelde me zoals altijd lekker op mijn zij. Flop, daar lag ik bijna op mijn buik. Maar dat wil ik helemaal niet! Dus weer op mijn zij. Ineens lig ik half op Hans. Ook niet de bedoeling. Ik wil gewoon slapen. Ik kijk naar Hans en zie dat hij alle kanten op rolt terwijl hij een boek probeert te lezen. ‘Dat is de deining, schat’, zegt hij. Tja, als Linde heen en weer rolt, doen wij dat dus ook… We kregen er de slappe lach van. Pret in bed in Camaret, echt, van een minpunt wordt het gewoon een attractie.

PS Toch nog wat superlatieven. Ook hier is de kust weer ongelofelijk mooi! We hebben de wandeling inmiddels gemaakt. Over smalle paadjes tussen hoge heggen, braamstruiken en heideplantjes. Over zandstrand en kiezelstrand. Omhoog, omlaag, met vergezichten over de zee of met alleen zicht op het tunneltje onder de struiken door. Tussendoor ontmoetten we Nederlandse vertrekkers van twee boten op een strandje. Heel gezellige mensen die we morgen gaan bezoeken. Zo’n minpuntje als deining valt toch echt in het niet bij al het moois, grappigs, gezelligs en goeds dat we meemaken!

Op de achtergrond Camaret, met net daarvoor Linde.

4 thoughts on “In bed in Camaret

  1. Zo hé. Wat een gewiebel. Goed hè die houten randjes van oop. Jullie bakkies blijven netjes op hun plaats. Gezellig stukje weer. Hopen voor jullie op wind mee, de komende dagen
    👄👄👄

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.