Het verhaal van de pannenkoek

Dus jij hebt net een superduper onwijze topprestatie geleverd door voor het eerst van je leven de Golf van Biskaje over te steken, en dan begin je over een pannenkoek?
Ja. Dat doe ik. Of nee, vooruit, ik zal het inleiden.

In Camaret liggen we samen met de Dingo en de Sun-Ra in een baaitje. We hebben het gezellig met elkaar, en besluiten met zijn allen zaterdag rond 17.00 uur te vertrekken richting Camarinas in Spanje.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is IMG_20170826_184121-1024x768.jpg

Na een poosje zien we elkaar niet meer. Ieder kiest zijn eigen route. De andere boten hebben lichtweerzeilen (dunnere, grotere voorzeilen: een spinaker of gennaker) dus zij zijn sneller dan wij met weinig wind. We hebben een SSB radionetje op een vaste tijd. Het is leuk om elke dag te horen hoe het met de anderen gaat, wat hun positie is, of ze zeilen of de motor gebruiken en wat ze hebben meegemaakt. We tekenen de posities in op de kaart. Zo zien we hun en onze voortgang. Wij komen drie uur na de Dingo aan in Camarinas, wat onder meer komt doordat ik tijdens mijn wachten op veilig speel: ik vaar met een boog om tankers heen want die vind ik eng…

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is IMG_20170828_212543-1024x768.jpg

En omdat we voor de wind zeilen met uitgeboomde fok, ben ik bang voor klappende zeilen (gijpen kan niet omdat het grootzeil vaststaat met een bulletalie). Om dit te voorkomen, loef ik regelmatig op waardoor de koers richting New York gaat in plaats van Camarinas.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is UITGEBOOMDE-ZEILEN-1024x576.jpg

Zo heeft Hans altijd weer wat te doen als hij wakker is. Vindt-ie wel leuk hoor. Iets te doen hebben, niet dat ik steeds weer zorg voor vertraging 🙂 .

Slapen valt niet mee. Er zijn veel golven, dus we slingeren weer door ons bed. We hebben er een soort nestje van gemaakt door aan beide kanten onder de matrassen een dik kussen te leggen. We slapen uiteraard niet tegelijk, dus we kunnen om de beurt in het geultje liggen.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is IMG_20170901_110400-1024x768.jpg

We laten elkaar het liefst zo lang mogelijk liggen want we gunnen elkaar zoveel mogelijk slaap. Maar ja, dan slaap je nĂ©t, en dan heeft de ander je nodig voor bijvoorbeeld het hijsen of strijken van de zeilen. Dus hop, al je lagen kleding weer aan (en dat klinkt misschien niet zo ingewikkeld. Maar de boot ligt niet stil… Ik val af en toe om en zit vol blauwe plekken.) en zo snel mogelijk naar buiten, actie, weer naar binnen, kleren uit en in bed. En dan maar hopen dat de wind niet gaat liggen of aantrekt zodat er weer actie nodig is. Er is Ă©Ă©n reden waar we heel erg graag voor wakker gemaakt worden. En zondagmiddag om vier uur (je slaapt wanneer dat kan) deed Hans dat juichend: “Carlaaaaaaaaaaaaaaaa!!!!!! Walvissen!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”. Laat die kledingdans maar zitten. In mijn onderbroek spring ik uit bed, ren de trap op en…. Wauw. Aan beide kanten van de boot zwemmen ze. Ze spuiten, ze duiken, en als ze onder water zwemmen, zien we turquoise vlekken. Het is heel erg jammer, maar foto’s hebben we niet gemaakt en de film die Hans maakte, is niet duidelijk genoeg om hier te plaatsen. Dan maar een plaatje uit de ‘Gids van alle zeezoogdieren’:

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is IMG_20170831_224221-768x1024.jpg

Wij denken dat we gewone vinvissen hebben gezien. Op het plaatje linksboven op de foto zie je het turquoise silhouet dat ik beschreef.

Het is echt ongelofelijk mooi en bijzonder. We zien ook weer dolfijnen, zowel overdag als ‘s nachts. In het donker zie je ze nauwelijks, maar ze worden verraden door de zeevonk. Deze eencellige, of alg (het is iets ingewikkelds, die zeevonk) geeft licht bij beweging. Als dolfijnen boven water komen, zie je ze oplichten door de fluorescerende algenbeestjes om hen heen. Heel mooi! En een beetje sinister. Heel dicht bij de boot lijken de dolfijnen wel witte spoken.

Na het walvissenavontuur ben ik klaarwakker en ik heb ontzettende zin in pannenkoeken! Omdat ik niet graag binnen ben tijdens het zeilen (dan word ik misselijk), geeft Hans me de ingrediĂ«nten aan zodat ik in de kuip het beslag kan maken. Vrolijk gooi ik de bloem, de eieren en de melk in de kom. Een grote kom, want ik wil niet knoeien. Hans gaat intussen in bed liggen voor een klein dutje voordat hij moet gaan bakken. Want ja, dat moet binnen dus dat is zijn werk. Ik kluts er op los tot het een mooi beslag is. Even de kom neerzetten om het laatste restje melk erbij te schenken. Hoep, deed de golf, en floep, doet het beslag. AAAAAAARGH. Over mij, over de bank, op de kuipvloer. “Haaaaaaaaaaaaaaans!”. “Grmblgrombrom wat is er?”. “Ik heb een doekje nodig….”. Hans is natuurlijk veel wijzer dan ik. Hij zet de kom op het aanrecht. Hoep, floep, verdere uitleg is niet nodig denk ik? Maar de pannenkoeken die wĂ©l gebakken zijn, zijn echt superlekker!!!

Volgende keer meer over onze tocht over de Golf van Biskaje. Groetjes uit zonnig Spanje!

5 thoughts on “Het verhaal van de pannenkoek

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.