Het roer om

Het is eind augustus en we zijn niet in Nederland. Dat is weer niet zoals ik mijn vorige verhaal eindigde. Wat is er gebeurd met onze rechtstreekse tocht van de Chesapeake Bay naar ons vertrouwde kikkerlandje?

We vertrekken 9 juni met een boot vol diesel, water, eten en drinken. We hebben 3600 mijl te gaan en hebben er zin in.

Djogo en ik in de relax-stand terwijl Hans ergens een dutje ligt te doen.

De eerste week verloopt super. We leggen 1000 mijl af en verbazen ons over hoe snel Linde kan zeilen. Een schoon onderkantje doet wonderen en de golfstroom helpt ook een handje. We hebben tot wel vier knopen stroom mee. We hebben dagelijks contact met Sebastiaan die ons helpt de golfstroom te vinden en zoveel mogelijk daarin te blijven.

Sebastiaan stuurt ons dit soort plaatjes. De golfstroom kronkelt nogal. Soms zit je er in, soms zeil je eruit. De kunst is om er optimaal gebruik van te maken en dat lukt ons vrij aardig!

In week twee gaat het ook voorspoedig. We schieten lekker op en gaan er al bijna vanuit dat we begin juli in Nederland zullen zijn. Dan worden we opgeroepen door de bemanning van een tanker: “Linde, we have had contact with sailing boat Nandi two hours ago. They lost their rudder and may need assistence. Their position is 40°06’ N and 40°54’ W. Can you go check on them?”. We zetten de positie in de kaart en gooien het roer om. Als de zon ondergaat, hebben we Nandi nog niet in zicht. We zijn inmiddels binnen marifoonbereik en praten een poosje met schipper Stuart. We spreken met hem af dat we deze zondagnacht gaan bijliggen (de zeilen zo afstellen dat je min of meer stil komt te liggen) en maandagochtend de laatste mijlen zullen afleggen. We zijn de volgende dag door de stroming weer een eind naar het noorden gedreven en het duurt tot het einde van de ochtend voor we Nandi in zicht hebben. Ze blijkt een kleine trimaran met een kapitein uit kinderboeken als schipper: lange witte baard en een wollen muts op. Hij heeft een prachtige Amerikaanse opstapster, Brianna, die net zo weinig van zeilen weet als ik van voetballen.

Ze varen al 24 uur rondjes en zouden graag willen dat wij hen naar de Azoren slepen. Dat is nog 588 mijl. We hebben nog nooit een andere boot op sleeptouw genomen en hebben geen idee hoe we dit moeten aanpakken. Als de motor aan moet vanwege de extra last, dan halen we de Azoren nooit – zoveel diesel hebben we niet. We mailen Sebastiaan met de vraag of hij het een en ander voor ons wil uitzoeken. De informatie die hij ons stuurt motiveert ons niet om direct een sleep te leggen. Er is grote kans op schade aan beide boten, lezen we. We moeten er een nachtje over slapen of we dit willen doen. De zee is op dit moment overigens ook te ruw om met sleeplijnen aan de slag te gaan. We leggen dit etmaal maar 14 mijl in de goede richting af. Het is oncomfortabel om niet in je eigen tempo te zeilen en het is niet leuk om geen mijlen te maken op zo’n lange tocht. We balen daar wel van, maar we proberen ons vooral steeds in de bemanning van de Nandi te verplaatsen. Voor hun is het lastiger dan voor ons. Ook denken we aan al die lieve mensen die tijdens onze reis aardig en behulpzaam zijn geweest. Wij kunnen nu ook iets voor een ander betekenen.

De zon komt dinsdag op boven een mooie vlakke zee. Na een nachtje nadenken hebben we besloten dat we het slepen gaan proberen. De trimaran weegt maar 1.25 ton (ter vergelijking: Linde weegt 8.5 ton) en volgens Stuart zullen we het nauwelijks merken dat we hem op sleep nemen. Wij geloven dat eigenlijk niet, maar willen het wel proberen. Het gaat supergoed! Nandi geeft inderdaad bijna geen weerstand.

Op het moment dat we beginnen met slepen, duikt er een enorme walvis naast ons op. Hij blijft twee uur naast ons zwemmen. Wat een bijzondere ervaring!

Intussen hebben we gehoord dat je in de Azoren sinds 15 juni weer aan land mag, mits je een Covid-19 test ondergaat. We weten nog niet hoe lang we de Nandi moeten slepen, maar we besluiten om sowieso de koers te verleggen naar Horta op het eiland Faial. Het eiland Flores is dichterbij maar de haven daar is in een storm verwoest vorig jaar en er zijn geen testfaciliteiten.

Begin van de middag roept Stuart ons op. Hij heeft als noodroer een plank aan de schacht van de buitenboordmotor bevestigd en wil proberen of hij weer zelfstandig kan zeilen.

Dat is een bericht om vrolijk van te worden 🙂 .

We verwijderen de sleeplijn en zien Nandi netjes op koers blijven. We spreken af nog een poosje in de buurt te blijven voor als ze toch nog hulp nodig hebben. We hopen heel hard dat het lukt met het noodroer, zodat wij weer in ons eigen tempo kunnen gaan zeilen. ‘s Avonds roepen we de Nandi op. Brianna beantwoordt onze oproep. Ze hebben te weinig wind om vooruit te komen en het sturen op de hand gaat heel zwaar. We bieden aan om terug te komen en hen door de nacht te slepen. Op de achtergrond horen we Stuart zeggen dat het wel goed komt en dat we verder kunnen zeilen. Ik vraag nog even door bij Brianna. Er klinkt wanhoop door in haar stem als ze zegt: “Please come back, please tow us through the night!!”. Meteen gooien we het roer om zodat we voor het donker wordt de sleeplijn weer op kunnen pikken. We zijn niet blij. We moeten weer 11 mijl terug. Als we hen ‘s avonds bereiken, is het nog 555 mijl naar Horta.

Sinds we zondagochtend werden opgeroepen door de tanker zijn we nu, dinsdagavond, nog geen 80 mijl dichterbij gekomen. Het overkomt ons niet vaak maar nu worden we toch chagrijnig van de hele toestand. We beloven de Nandi te slepen tot de zon opkomt. Daarna is de voorspelling dat er een mooi windje opsteekt en we verwachten dat Nandi dan kan zeilen. Ze hebben een noodroer dat weliswaar zwaar is om te bedienen, maar wel werkt.

Als woensdag de zon stralend opkomt, blijft het opvallend stil op de trimaran. Ik begrijp het wel. Zodra ze oproepen, hebben ze kans dat wij zeggen dat we de sleep willen beëindigen. Wij hebben inmiddels ieder tijdens onze nachtwacht nagedacht en besloten dat we deze mensen niet in de steek kunnen laten. Het slepen gaat eigenlijk best makkelijk – tot we stroom tegen krijgen. Voorzichtig vragen we of Stuart het ziet zitten om weer zelfstandig te zeilen. Hij antwoordt enthousiast dat hij dat wel wil doen… voor een paar uur. Daarna zal hij te moe zijn en Brianna houdt het maar een half uur vol. Of wij hen dan ‘s nachts weer willen slepen? Nee, dat is niets. We moeten ons dan weer de hele dag inhouden en ‘s avonds terug varen om de sleep te herstellen. We sukkelen vooruit met Nandi in ons kielzog. Dan bedenkt Hans dat we een spinnaker hebben. Hij tovert hem tevoorschijn en samen hijsen we de enorme lap lichtgewicht zeil. Onze snelheid loopt meteen op naar vijf knopen, waarmee we 120 mijl per dag kunnen halen. Stuart roept ons op: “Linde, this is Nandi. You look beautiful with that spinnaker. I feel like I am having a holiday. We are just relaxing. Thank you so much.”

We zeilen lekker en we zijn alle vier blij. De zee is prachtig vlak. Elke dag komen dolfijnen rondom onze boten spelen. Djogo went langzamerhand aan de nabijheid van dat gekke blauwe bootje achter ons. Aanvankelijk schrok hij elke keer opnieuw als hij de trimaran in het vizier kreeg.

Djogo met ogen op steeltjes als hij de trimaran ziet…

We zeilen drie dagen en nachten met de spinnaker op. Zaterdagmorgen heel vroeg zie ik hem ineens aan de onderkant bijna in het water hangen. Snel kijk ik om het grootzeil heen. Aan de bovenkant is de spinnaker van links naar rechts helemaal doormidden gescheurd! Ik ren naar binnen om Hans wakker te maken. Dit zeil naar beneden halen kan ik niet in mijn eentje. Het is erg jammer dat de spinnaker het begeven heeft, want we hadden er een lekker tempo mee. Gezien de leeftijd van het zeil (uit 1984) zijn we blij met de bewezen diensten. We zijn 300 mijl dichterbij Horta. We kunnen er morgen zijn!!! Nu we zo dichtbij zijn, weten we ook zeker dat we het halen met Nandi op sleeptouw. We hebben voldoende diesel om de resterende 170 mijl op de motor af te leggen als dat nodig is.

In de laatste nacht beleeft Hans nog een spannend avontuur terwijl ik lig te slapen. Hij hoort tijdens zijn wacht harde plonsen rondom de boot. Tot zijn verbazing ziet hij dolfijnen vlakbij de boot helemaal uit het water springen, en dan plat neervallen. Dit maakt veel lawaai. Hans krijgt het gevoel dat hij gewaarschuwd wordt en kijkt eens goed om zich heen. Het is donker en veel ziet hij niet. Dan schuift opeens een enorm, fluorescerend, glad vlak voor de boot weg naar links. Een slapende walvis! We denken dat de dolfijnen dit hebben gezien en zowel ons als de walvis hebben gewaarschuwd. Het kan voor een walvis en voor een zeilboot ernstige gevolgen hebben als ze met elkaar in botsing komen. Hans let nu goed op en ziet nog twee keer een walvis langzaam voor onze boot opzij zwemmen.

Zondag 28 juni komen we aan in Horta. We moeten nog tot woensdagavond wachten tot we aan land mogen na de negatieve testuitslag en ontmoeten dan eindelijk onze aanhangers. Hans en Stuart worden al snel vrienden, helemaal als Stuart erop staat om ten tijde van zijn verblijf in Horta alle biertjes te betalen :). Horta is een soort zeilersmekka waar vrijwel iedere zeiler die na een rondje Atlantische Oceaan of na een wereldomzeiling weer naar Europa zeilt langs komt.

Horta

Iedere zeiler wordt getest en mag pas aan land als hij coronavrij is. Dat betekent dat we ons in zeilerscafé Peter Sport veilig voelen en geen afstand tot elkaar houden.

Samen met Stuart en Brianna huren we een auto om het eiland te verkennen. Het is prachtig… we zijn onder de indruk van de aardige mensen, de groene en bloemrijke natuur en de schattige huisjes. De stranden zijn zwart vanwege de vulkaan. Rondom de vulkaankrater kun je wandelen – overal kun je wandelen! Ieder klein dorp heeft een supermarktje en een café waar oude mannetjes op een rijtje voor zitten.

We vinden het zó mooi, dat we hier willen blijven. Na een paar dagen zitten we al bij de makelaar. Dat is toevallig een Nederlander die ons meteen een aantal landjes laat zien.

De makelaar moet eerst even langs zijn ezeltjes. Laten wij nou dol zijn op ezeltjes!!! Onze dag is nu al goed.

We worden halsoverkop verliefd op een landje in Cedros. We dromen over het bouwen van ons eigen huis en zetten onze dromen al snel om in concrete stappen.

We vinden een sympathieke architect die net zo enthousiast is als wij. Helaas blijkt het landje van vier vrienden van wie één het land koopt nadat wij ons finale bod hebben gedaan. Terwijl ik mijn tranen weg veeg, hangt Hans alweer aan de telefoon met de makelaar. We zien nog een aantal landjes maar het is allemaal niet mooi genoeg vergeleken met ons droomplekje in Cedros. Dan krijgen we een appje van Nederlandse mensen die in Cedros wonen en die we via andere zeilers hebben leren kennen: “We weten iets wat mogelijk te koop komt. We weten niet of het iets voor jullie is, maar we kunnen jullie met de eigenaresse in contact brengen.” De eigenaresse blijkt een Belgische vrouw die terug wil naar België en haar ongelofelijk schattige huisje te koop wil zetten. Wij gaan kijken op vrijdagochtend, drinken wat bij Roelf en Margreet en hun negenjarige tweeling die in Cedros wonen, gaan samen met hen nog een keer kijken, slapen er een nachtje over en rijden zaterdag nogmaals naar Cedros… en kopen het huis.

Onze zeilreis komt hiermee ten einde. We hadden gespaard om vijf jaar rond te kunnen zeilen, maar we hebben besloten het geld voor de laatste twee jaar in een huisje op de Azoren te stoppen. We vinden het heel erg leuk om hier een nieuw leven op te bouwen. Een leven in de natuur, met een moestuin en een eigen boomgaard vol sinaasappels, mandarijnen en bananen. Een leven op een eiland zo groot als Texel. Iedere zomer kunnen we zeilers ontmoeten in de haven. Iedere winter kunnen we ons in ons huisje nestelen als de regen met bakken uit de lucht valt. We zijn in Europa en redelijk dichtbij Nederland. De Portugese taal is niet echt makkelijk maar alles valt te leren. Djogo is dolgelukkig dat we stoppen met zeilen. Wij zijn gelukkig dat we hem op deze manier bij ons kunnen houden zonder dat we het hem aandoen om iedere keer zeeziek te worden. We waren van plan een thuis voor hem te zoeken in Nederland, maar we houden hem veel liever zelf.

We weten niet of we hier voor altijd blijven, maar dat hoeft ook niet. We weten inmiddels dat plannen ieder moment kunnen veranderen. De wereld is groot en vol mogelijkheden. Nu zijn we hier en nu zijn we blij. We hebben een fantastische reis achter de rug en we gaan ongetwijfeld een fantastische tijd tegemoet in Cedros.

Onze eigen boomgaard.

Dit is het laatste verhaal op onze website. We stoppen ook met ons ‘Zeilboot Linde’ account op social media. Linde blijft voorlopig in de haven van Horta liggen. Wij verhuizen 10 september naar ons huisje.

Veel liefs van Hans en Carla

9 thoughts on “Het roer om

  1. Via via hadden we al wat gehoord maar het zo lezen is nog leuker! Ontzettend veel moois gewenst en hopelijk komen we jullie daar op eigen kiel nog eens opzoeken.

  2. Met veel plezier heb ik jullie verhalen gelezen . Een enorm compliment voor jullie, door die boot op sleep te nemen. Wij voeren vorige jaar hetzelfde stuk en weten hoe lastig dit voor jullie moest zijn.
    Veel geluk op de Azoren!

  3. Hoi
    Wat een goed einde , dus nu heb je naast tuinieren inderdaad eventueel de tijd om jullie avonturen in boekformaat te stoppen of ….. Wat een avontuur jongens geweldig enne even verblijven voorlopig op de Azoren met jullie eigen huis Top.. Groetjes Bart en Ria

  4. Wat een prachtig verhaal weer Carla met een happy end. Wees heel gelukkig in je nieuwe huisje samen met Hans.
    Veel liefs van Ties&Gerda

  5. Jullie hebben alles al gezien in de wereld, dus wordt het nu een ‘abode’ in de Azoren. Waarschijnlijk hebben de lessen van Jan Schroten meer bij je gedaan dan mijn eigen verleden. Maar ik ben dan ook een echte thuisblijver. Bedankt voor jullie bijdragen in de spannende tijd je jullie ook gehad hebben, Veel geluk in de Azoren, en, Carla, de volgende lustrum is nabij: 2022. Mail Astrid maar!
    Hartelijke groeten, Adriaan

  6. Wow wow wow Carla, wat een prachtig verhaal. Ben helemaal ontroerd. ZO inspirerend hoe jullie je hart blijven volgen in Alles wat jullie doen.
    Heel veel liefs, succes en veel plezier daar. Ik heb zo een gevoel dat wij daar jullie nog eens zullen ontmoeten.
    Xx Iris

  7. Wow weer. Dit heet echt “go with the flow”
    Ik hoop dat de wind gunstig blijft blazen voor jullie. Geniet van jullie toekomst op de Azoren. Dank voor de verhalen.
    Knuffels voor jullie drietjes
    Groetjes Nicole en Hans

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.