Halifaxxx

We hebben dringend warme kleren nodig. We hebben allebei één spijkerbroek mee en daar zitten al heel wat scheuren in en lapjes op. Op naar Halifax, de hoofdstad van Nova Scotia. Drie dagen trekken we voor deze stad uit; een dag voor de toeristische hoogtepunten, een dag winkelen en een dag boodschappen doen en klaarmaken voor vertrek naar Newfoundland. Laten we maar met het winkelen beginnen. Hans is daar geen fan van en dan hebben we het maar gehad. Ik heb er eigenlijk best wel zin in. We brengen de fietsjes naar de kant en zetten koers richting centrum. Dat is weer heel Nederlands gedacht, dat we naar het stadscentrum moeten om te winkelen. We vinden welgeteld één kledingwinkel en die is een beetje te hip voor ons.

We zien voornamelijk kantoren en eettentjes. We lopen langs een Syrisch restaurantje, Baba Ghanouj, en kijken verlekkerd op de menukaart. Maar we hebben een doel en dat is nog niet bereikt, dus eerst verder de stad door. Heuvel op, heuvel af, we hebben het zwaar hoor. En dan kun je beter maar zorgen dat je goed eet, anders word je chagrijnig. Ja toch? We hebben beiden weinig aanmoediging nodig als het om lekker eten gaat, dus binnen een uur na de ‘ontdekking’ zitten we aan tafel. Er staat een broodje halloumi op de kaart!!! Ik vind halloumi zoooooo lekker! Volgens de eigenaar, een bijzonder goedgehumeurde man, is hij de enige in heel Halifax die halloumi serveert. Na het eten zijn we klaar voor het echte winkelen. We zijn er inmiddels achter dat we naar de Halifax Shopping Centre moeten. We springen op de fiets en even later er weer af, want die wegen lopen dus best wel stijl omhoog hier. Niet gek dat we weinig fietsers zien. We fietsen min of meer terug naar waar we vandaan komen:

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is 2_LI-1024x667.jpg

We gaan een winkel in en hebben in een uur tijd allebei een nieuwe, warme outfit. Oké eerlijk, Hans was in vijf minuten klaar en ik in een uur. Maar deze dag is geslaagd!

Als we de volgende dag aan land gaan om boodschappen te doen, word ik in het Frans aangesproken door een meneer in een busje. Onze vlag hangt een beetje om het achterstag heen en lijkt zo op de Franse vlag. Al snel schakelen we over op Engels want mijn Frans is niet best. De meneer, Yvan, is erg vriendelijk en vraagt van alles. Hij heeft met zijn gezin een paar jaar op een boot geleefd en is geïnteresseerd in ons verhaal. Hij wil vooral graag weten of hij ons ergens mee kan helpen. Voor we het weten ligt het kapotte onderdeel van de windgenerator in het busje. We zeiden dat we een poelietrekker nodig hebben, en hij heeft die in alle maten thuis liggen. Hij vraagt wat we voor boodschappen nodig hebben. Bloem om brood te bakken? Hoeveel? Zij halen hun bloem bij een zaak waar je een pasje voor nodig hebt. Hoeveel willen we hebben? Dan stuurt hij zijn dochter wel even. Als hij wegrijdt, staan we elkaar verbaasd aan te kijken. De mensen zijn ECHT heel erg vriendelijk en behulpzaam hier in Nova Scotia.

De derde dag is aangebroken. Dit moet dan de toeristische dag zijn. Voor we op de fiets stappen, komt Yvan bij ons met twintig kilo bloem en een kilo gist. Hij wil er niets voor hebben. We nodigen hem en zijn familie uit om bij ons op de boot langs te komen. We slaan de toeristische hoogtepunten nog even over en ik ga gauw bakken. Had ik al gezegd dat Yvan en zijn vrouw zes kinderen hebben? Zes volwassen kinderen en ze komen met zijn allen. Ik maak Hollandse kruidkoek en boterkoek. We zetten wijn, bier en fris koud en zorgen voor kannen heet water voor koffie en thee. Ik ben een beetje zenuwachtig. Past het wel, tien mensen in de kuip? Ik ben niet echt een goede gastvrouw, zet mij maar liever ergens onopvallend in een hoekje. Een paar gasten kan ik wel aan, maar acht?? Daar zijn ze. En het zijn vreselijk bescheiden, lieve mensen. Ze willen alleen maar water drinken en zitten zonder klagen met zijn allen op elkaar gedrukt op de bankjes – en de oudste zoon zit naast de kuip, want het past dus niet. We hebben een heel gezellige avond. De familie werkt met zijn allen in de renovatie van huizen. Ze maken prachtige trappen en ander houtwerk, van polyester maken ze balkons met naar wens ingebouwde ledverlichting en verder doen ze alles wat nodig is bij de renovatie van een huis. We zijn onder de indruk! Het klikt en we spreken af om elkaar nog eens te zien. De meiden (Agatha, Anne en Catherine) willen ons graag meenemen op een dagje uit. Nou ja, eigenlijk willen ze ons naar de Farmers Market brengen voor ons vertrek zodat we lekker verse groente en fruit mee kunnen nemen. Hier blijkt op dinsdag niet veel te koop te zijn. Zonder problemen nemen de meiden een dag vrij en we gaan alsnog ons toeristische tochtje doen. We gaan naar het het Maritime Museum en de Citadel van Halifax. Ze waren daar zelf nog nooit geweest en vinden het heel leuk, dus we hoeven ons niet bezwaard te voelen dat ze ons brengen.

In de Citadel lopen jongens en meisjes in kilt.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is IMG_20180703_134747-1024x768.jpg

Ik vraag aan de zusjes: “Do you know what they say about kilts?”. Nee, dat weten ze niet. Ik vertel hen tot hun grote verbazing dat je onder een kilt geen onderbroek hoort te dragen. Ze geloven me niet. Even later hoor ik een kreet achter me. “Carla!!!! You were right!!!!!!!!!!!”. Agatha en Catherine rennen giechelend naar ons toe. Een windvlaag onthulde meer dan ze hadden verwacht…

Na deze gezellige dag (met weer een lunch bij Baba Ghanoesj, om de zussen te bedanken voor het dagje uit) nemen we afscheid. Of niet? Ze vragen of we zin hebben om morgen de verjaardag van Anne te vieren in het park. Natuurlijk! Een dag later vertrekken kan best. 

Waar is dat feestje?
In het paviljoentje in het park.
Met Hollandse appeltaart en Franse gateau anniversaire.

(Ik maak eigenlijk niet zo vaak foto’s van mensen. Ik hou er zelf niet van en doe het dan ook niet bij anderen. Vandaar dat ik helemaal geen foto’s van onze nieuwe vrienden heb. Achteraf vind ik dat altijd heel jammer!)

Nu kunnen we gaan. Toch? Oh, er is geen wind… We fietsen nog een rondje. Zonder helm. Dat mag niet in Nova Scotia. We worden meerdere keren aangesproken door allerlei mensen die roepen dat we een helm op moeten. Ik neem het eerst niet serieus. Dan belanden we in een grote groep fietsers en inderdaad, iedereen draagt een helm. We kunnen maar beter gaan wandelen en doen dat in Point Pleasant Park. Het is er prachtig en we zien heel veel eekhoorntjes. Ze zijn zo leuk! En helemaal niet schuw.

We krijgen een uitnodiging voor de vrijdagavond. Eten bij de familie Tremblay. Een dag meer of minder maakt echt niet meer uit, en we gaan graag met ze mee naar huis. We bedenken dat het bijna een jaar geleden is dat we bij iemand thuis gegeten hebben. In Suriname zijn we een paar keer bij mensen thuis geweest, maar verder speelt ons leven zich af op de boot. Renée, de vrouw van Yvan, vertelde dat ze kokos zo lekker vindt dus ik bak een kokoscake. Yvan en Catherine halen ons op en we hebben een heerlijke avond. Iedereen in deze familie heeft creatief talent. In de schuur bekijken we de polyester zeilboot die Sebastien, Frederik en Normand aan het maken zijn. Binnen zien we veel schilderijen, tekeningen en allerlei (klein) beeldhouwwerk. We worden overladen met zelfgemaakte cadeautjes. Alles is prachtig.

“You’ve been in Paris, right? Did you love it? Yes? This is for you!” Thank you, Anne!
“So you said you like pink. And flowers and dots. This is for you!”. Thank you Catherine!!! It is beautiful and exactly what I like!
Normand maakt zelf pennen. Hij legt uit hoe hij dit doet en laat ons dan een pen kiezen.

Het eten is lekker, de mensen zijn lief, de cadeautjes zijn prachtig en de harde schijf wordt volgeladen met films. De meiden leren wat Nederlands. Ze zijn vooral geïnteresseerd in zinnen waarmee ze een sexy Nederlandse man kunnen versieren. Nu ze Hans kennen, weten ze waar de sexy mannen vandaan komen…. 😉 . Het wordt steeds moeilijker om afscheid te nemen. Ver na middernacht knuffelen we iedereen en worden dan thuis gebracht door Catherine en Agatha.

Zaterdag gaan we dan echt. We zijn wel een beetje moe, maar we willen verder. We zijn hier ook alweer negen dagen. Zo komen we nooit in Newfoundland…

Hieronder nog een paar foto’s:

De ankerplaats in Halifax.
Er zijn regelmatig zeilwedstrijden. Hier werd het een beetje rommelig, met zijn allen tegelijk om hetzelfde boeitje.
We vertrokken begin van de middag in het zonnetje. Het wapperende wasje was bijna droog. We kwamen terug in dikke mist en alles was weer nat. Dat is ook Halifax…
Midden in Halifax een uitje voor Djogo!
Hij bleef toch liever thuis. Het is een echte huismus.
Er is thuis ook gewoon zoveel te beleven.
Welterusten allemaal en tot de volgende keer!

5 thoughts on “Halifaxxx

  1. Wat toch weer een fantastische belevenissen en zo levendig beschreven. Knuffel voor Djogo en goede wind richting New Foundland, met hopelijk weer van die spontane ontmoetingen met meer of minder bijzondere mensen.

  2. Wat een schitterende schrijfstijl, je smult gewoon van je verhalen.
    Verder een hele mooie verdere reis toegewenst

  3. Wat een ervaren hebben jullie,en prachtige verhalen van deze reis,geniet er van.. gr. jaap

Geef een antwoord

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.