Een spetterende aankomst op Tobago

Dat ik nog steeds niet fatsoenlijk in en uit de bijboot kan klimmen, dat weten we nu wel. Niemand kijkt meer op als ik achterover in de dinghy val na het verlaten van een bevriend schip.

Op Tobago heeft ‘in en uit de bijboot klimmen’ een heel nieuwe dimensie gekregen. We hoorden van andere zeilers al allerlei spannende verhalen. Iemand was uit de boot op haar knieën op het zand beland, een ander viel uit de boot in het water met een kleuter naast zich (met zwemvest om). Ik kon me niet voorstellen dat landen op het strand zo moeilijk kon zijn. Ik was het eerlijk gezegd ook vergeten toen wij aankwamen in de ‘Man of War bay’ en in het snoezige Charlotteville aan land wilden gaan.

Dus we gingen geheel naïef in onze gepaste kleding voor het inklaren naar de wal. Superblij keken we om ons heen: de blauwe zee, vissersbootjes in mooie kleuren, palmbomen op het strand. Joehoe! Wat een geluksvogels zijn we, nog steeds, alweer, altijd. Had ik een paar jaar geleden kunnen bedenken dat ik nog eens met een zeilboot naar een tropisch paradijs zou varen? Nee, zeker niet. Maar hier zijn we! Op de steiger staan vissers. Op een stoepje op de kade zitten dorpsbewoners. Ik trek mijn slippers uit, hijs mijn broekspijpen omhoog en zit klaar om op het strand te springen. Dan de bijboot vastbinden en naar ‘customs en immigration’. Ik grijns nog eens naar alle kanten en dan… waar kwam die golf vandaan??? Waar is Hans? Ik hoor geproest en een bulderende lach ergens voor de boot. Aha… daar ligt Hans. Op zijn kont in het water. Ik kan niet anders dan ook heel hard lachen. Ik zit op mijn knieën in de boot, het water klotst om me heen en in een vlaag van verstand houd ik de tas met paspoorten en bootpapieren in de lucht. Zo klim ik uit de boot. Vanaf de steiger worden adviezen naar ons geroepen voor onze volgende landing. Een visser komt naar ons toe en vertelt precies waar we aan moeten denken in de branding.

Nat, maar vrolijk! We zijn op Tobago!

En kijk hoe mooi het is…

Inmiddels, na vele strandlandingen, zijn we echte professionals geworden. Maar het is nog een paar keer spannend geweest. Niet alleen bij ons. Na de barbecue op de dag na aankomst, met vijf boten die rond dezelfde tijd vanaf Suriname naar Tobago gingen, moesten we allemaal weer terug naar onze boten. De mensen met hun dreumes van anderhalf jaar gingen eerst. De moeder in de boot, de vader met een andere zeiler achter de boot en Sanne met Marijn in haar armen om hem op het juiste moment over te dragen. Een grote golf gooide Sanne nog bijna om, maar dit ging verder helemaal goed. Toen ging het stel van de Summerwind. Wow… hun boot stuiterde op de golf, en zij stuiterden op het bankje. Het zag er niet fijn uit. En ze zijn zeker niet droog gebleven. Sanne zei tegen me: “Ik ga niet meer. Dit doe ik niet. Ik ga niet naar de boot.” Gedecideerd keek ze me aan. Ze had besloten. Ik mompelde dat ik eigenlijk ook niet meer durfde. Maar ja, wat dan? Hans had inmiddels met de overgebleven mannen de boot naar het water gesleept. We namen de tactiek door. “We houden de boot recht op de golven. Eerst roeien, en na de branding gaat de motor aan. Na de volgende grote golf gaan we. NU!!!” We duwden de boot naar voren, ik sprong er – in mijn onderbroek, de kleren in een waterdichte tas, lesje geleerd! – elegant als altijd in. Een soort snoekduik over de rand van de bijboot. Spartelend om zo snel mogelijk overeind te komen en plaats te maken voor Hans, die er nu ook in moet. Het is namelijk na een paar meter ineens zo diep dat je niet meer kunt staan. Als Hans zit, roeien we alsof ons leven ervan afhangt. Ja! We liggen recht op de golven! De angst verdwijnt van mijn gezicht, ik begin zelfs voorzichtig te lachen. In ons leven zijn echter geen zekerheden meer. Denk je net fantastisch goed te zijn geworden in het bedwingen van de branding, komt er ineens een supermegamonstergolf aan die keihard tegen de boot, over de boot en in de boot plonst. Gelukkig zijn dit keer alleen onze onderbroeken nat.
Na de branding is het best rustig op het water. Vanaf deze veilige plek kijken we hoe Sanne naast de boot valt, met haar waterdichte tas op de rug. Die is getest en goed bevonden. Na de tweede poging zijn ook zij en Rik veilig door de branding gekomen. Als laatste komen de brandingveteranen Jacco en Jannie er aan. Zonder enige problemen en met droge shirtjes varen ze langs ons. En zo doen wij het nu ook!

Hieronder een filmpje gemaakt door Jannie. Zo moet het dus, wegvaren van het strand. Met dank aan Jacco die tot ver in de branding met ons mee ging om te helpen.

(Als je nog een keer kijkt, kijk dan ook eens naar hoe onze masten heen en weer zwaaien… Er is veel deining in de baaien aan deze kant van Tobago. Het is hier prachtig, maar niet comfortabel!!)

En een filmpje gemaakt met de Gopro, die we op de buitenboordmotor vast maakten. Niets spectaculairs want dat gebeurt alleen als er geen camera op staat!

Dinghy Tobago

Nawoord.
Gisteren zijn we naar Bloody Bay gezeild. En daar aan land gegaan. Dat ging bij ons allemaal best goed. Op de terugweg maakte Sanne een salto vanaf de boot in het water nadat een grote golf hun bootje raakte. Kopje onder, zout water ingeslikt, bah. Vanmorgen hebben Hans en ik de spectaculairste landing tot nu toe laten zien. We dachten dat we best aardig gingen. Tussen de golven door, nog even roeien maar toen… een grote golf tilde ons bootje op en smeet hem ondersteboven. Wij werden er uit geslingerd, net als het bankje. De tassen dreven onder de boot. De peddel is in al het geweld doormidden gebroken. Ik geloof dat ik nu niet meer bang ben. We hebben alles wel zo’n beetje gehad. Zo lang de spullen in waterdichte tassen zitten en wij in zwemkleding zijn, is het allemaal niet zo erg. Maar we blijven streven naar een droge aankomst of afvaart!

5 thoughts on “Een spetterende aankomst op Tobago

  1. haha, wat een leuk geschreven verhaal! Je beleeft het gewoon mee. Wij hebben een kano, vrij stevig voor dat soort landingen. Maar dan houd je het ook niet droog, alleen gaat het wat sneller door de golven.

    Mochten jullie Baudine en Rob nog tegenkomen, van de Bojangles, doe ze dan de groeten.

    Veel plezier en waterpret!

    Groet,
    Frank (voorlopig nog even een landrot maar met plannen voor een reis met de Bolero)

    • Een kano is hier heel handig, die kun je ook makkelijk op de kade tillen. Bij anderen was dat door iemand uit het dorp gedaan om de boot te redden (hoog water komt tot de kade) en daar moesten ze flink voor betalen. Maar de tip van Robert kregen we ook van anderen. Leuk dat je ook gaat, deze zomer al? Ik ken alleen de Bojangles van Jesse en Caren. Wie weet tot ziens!

  2. Mooie avonturen en dus toch uit Suriname weg weten te komen ;). Wij hadden een klein ankertje in de dinghy. Als t te ruig werd: ankeren net buiten de branding, laatste stukje zwemmen. Vaak nodig gehad. En in Pirates Bay bij de steiger ankertje erin, lijntje naar de kade, en dan zo vastzetten dat de dinghy vrij blijft maar je wel met de rek van de ankerlijn jezelf dicht genoeg bij de steiger krijgt. Scheelt een boel natte/zoute kleren ;). Al kennis gemaakt met Sonson en famlie?

    • Hoi Robert, ja het was wel tijd om eens verder te gaan… maar Suriname was wel echt heel leuk! Bedankt voor de tip, wij hebben een ankertje dus dat kunnen we zeker proberen. De mensen die je noemt, kennen we niet…

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.