Een nieuw jaar

1 januari 2018 was een prachtige dag. We waren dolgelukkig met de komst van ons scharminkeltje Djogo. We lagen voor anker tussen vele andere zeilboten met daarop allemaal lieve mensen. Het was heerlijk zonnig en warm. Het was misschien wel een van de mooiste dagen van onze reis.


1 januari 2019 was een afschuwelijke dag. We werden wakker zonder Djogo. Nou klinkt dat wel heel triest, maar zo erg was het ook weer niet. We hadden hem uit logeren gestuurd omdat wij naar een Oud en Nieuwfeestje gingen. Het was koud en er lag sneeuw, maar we waren de hele dag binnen dus dat was ook niet zo erg.

Het lichtpuntje van de dag. Hans heeft Djogo opgehaald die vervolgens bij me kwam liggen. Niet op mijn hoofd zoals normaal gesproken… hoe zou dat komen???

Nee, het ergste was dat dit helemaal onze eigen schuld was. We wilden graag een feestje met de lokale vissers. We waren uitgenodigd bij onze buurman Eddie, met wie Hans af en toe gaat vissen, zijn vrouw Brittany en hun drie zoons. Het halve dorp was daar; Eddie’s moeder en stiefvader, zijn vader en stiefmoeder, Eddie’s oma, zijn halfbroer met vrouw en hun kind, tante en oom van Brittany (onze buren aan de andere kant) en een heleboel vrienden. Het huis zat vol en de tafel stond ook vol. Onze schaal oliebollen heb ik er tussen gepropt en de drank paste nog net in de koelkast.

Bij en met Eddie en Brittany.

Nu kan ik er een heel lang verhaal van maken, maar dat doe ik niet. Het was ontzettend gezellig. We probeerden wat van alle verschillende drankjes (roze tequila, butterschnaps…) en het werd een vrolijke boel. Na middernacht ging iedereen al snel naar huis. Eddie had het lumineuze idee om een afterparty te houden bij zijn neef verderop in onze straat. We belandden in de kelder waar de mensen zo hartelijk waren dat elk leeg glaasje meteen weer goed gevuld werd.

Feestjes op laarzen, dat zijn de beste feestjes.

Captain Morgan was ‘s nachts mijn beste vriend maar overdag was ik niet blij met hem. En zo ging 1 januari 2019 voorbij als de slechtste dag van onze reis.

Tien dagen later is het te laat om iedereen een gelukkig nieuwjaar te wensen, en misschien ook wel te laat om terug te kijken op 2018, maar dat doe ik toch 🙂 .

2017 stond in het teken van ‘het vertrek’. Cursussen volgen, klussen aan en in de boot, spullen verkopen, huis verhuren, afscheidsfeestje en op de valreep poes Gijsje wegbrengen; de eerste zeven maanden waren druk en spannend, soms vervelend en verdrietig, maar het was ook leuk om samen te werken aan het doel om 26 juni 2017 te vertrekken. Dit werd een maand later, maar inmiddels is wel gebleken dat voor ons een maandje meer of minder ergens blijven plakken niets uitmaakt. Eind 2017 hadden we ruim 5000 mijl achter de rug en met de komst van Djogo was de bemanning ook weer compleet!

2018 zou het eerste volledige zeiljaar worden. We hadden grootse plannen. Na Suriname de Carieb ontdekken en dan door het Panamakanaal, de Grote Oceaan op. Weken op zee (van Panama naar de Markiezen is ongeveer 35 dagen zeilen, 4000 mijl) en daarna nog paradijselijker eilandjes dan in de Carieb: de Tuamotu’s, Tahiti, Cook Islands, Niue, Tonga, Fiji, Vanuatu, Solomon Islands. Oud en nieuw zouden we dan vieren in Papoea-Nieuw-Guinea. Of daar ergens. Jaaaa, plánnen! Want waar zijn we? Brier Island, Nova Scotia, Canada. En we zeilen niet, nee, we wonen al drie maanden in een huis…

We wonen in het huis met het rode dak.

Hoe gaat dat? In Suriname trokken we veel op met Jacco en Jannie. We zeilden samen met hen van Domburg naar Moengo over de Commewijne en Cotticarivier en weer terug. Deze weken in de jungle, met niets dan aapjes en toekans om ons heen, praatten we veel over zeilen en alle mogelijke bestemmingen. Jacco en Jannie maakten ons enthousiast voor Canada. Waarom zouden we het niet doen? We denken vijf jaar te kunnen reizen en we hebben dus tijd genoeg voor een uitstapje naar het noorden. Het leek ons ook een leuke afwisseling van het zeilen op blauw water met alleen maar witte strandjes en palmbomen om ons heen 🙂 . Vanaf de eerste dag in Canada waren we verkocht. Wat een heerlijk land, wat een aardige mensen, wat een mooie natuur! Met veel moeite namen we in oktober na vier maanden afscheid van Canada. En met net zoveel vaart als we vertrokken, werden we het land aan de andere kant van Nova Scotia weer ingezwiept. Op het eiland waar Joshua Slocum (de eerste man die solo rond de wereld gezeild heeft) is opgegroeid, vonden wij een veilige haven voor Linde en een fijn huis voor ons.

1 januari 2018 had ik nog nooit van Brier Island gehoord. Het lag niet op de route, het lag niet in de planning, maar we zijn er beland en het is superfijn om hier te wonen. We fantaseren over leven in Canada. We kunnen hier in de zomer werken, mits we een werkvergunning hebben. Die krijgen we voor deze zomer zeker niet want we zijn hier nu op een toeristenvisum. Nou ja, die is verlopen. We hebben een verlenging aangevraagd en wachten nog op de bevestiging. Anyway… we fantaseren nu dus over terugkomen in mei 2020. Hans is daar serieuzer in dan ik. Het lijkt me heel leuk hoor! Maar ik weet inmiddels hoe het gaat. Tot nu toe was elk nieuw land waar we kwamen het mooiste land waar we ooit waren geweest. In 2018 volgde hoogtepunt na hoogtepunt. In Suriname zagen we de schattigste aapjes. Rondom Tobago was het mooiste blauwe water. Op Union Island stond het mooiste geschilderde huisje. Op Mayreau liepen de liefste geitjes. Tussen de Tobago Cays zwommen de mooiste schildpadden. En zo kan ik blijven doorgaan. In Canada vonden we enorme gastvrijheid. Dit begon in Lunenburg met de havenmeester die Hans en Jacco in zijn auto meenam naar de gewenste winkels, en het eindigde hier op Brier Island met het aanbieden van een huis voor de winter door Wouter en Joyce… En hoewel deze plek nu ons favoriete eiland is, weet ik niet of we hierna niet weer een andere mooie plek vinden waar we voor altijd willen blijven. En daarna wéér. Want zo is ons leven nu.

Suriname
Tobago
Trinidad
Union Island
Mayreau
Tobago Cays
Canouan
Bequia
Sint Vincent
Martinique
Dominica
Guadeloupe
Saint Martin
Bermuda
Nova Scotia
Newfoundland
Miquelon

2018 werd het jaar van de veranderende plannen en heel veel nieuwe ervaringen. In 2017 liep het allemaal behoorlijk strak. We vertrokken een maand later dan gepland, maar we hadden een opstapper van Tenerife naar Suriname en daardoor werden we gedwongen ons aan een tijdsplanning te houden (we zouden anders zéker nu pas in Suriname zijn. Spanje was prachtig, in Portugal was het heel gezellig, Marokko hadden we ook wel willen zien, evenals alle Canarische eilanden, en we hadden veel te weinig tijd op de Kaap Verden…). In 2018 deden we wat we wilden en wat wij willen, dat weten we eigenlijk zelf niet. Want hoe kun je weten dat je op een klein, afgelegen eiland in de winterse kou van Canada wilt wonen? Dat bedenk je toch niet?

Brier Island

2018 was een ontzettend mooi jaar voor ons. Dat was niet voor iedereen in onze omgeving zo. Natuurlijk wens ik iedereen voor 2019 veel geluk, liefde en gezondheid, maar ik weet dat het voor sommige mensen een moeilijk jaar wordt. Wat voor jaar het voor ons wordt? Geen idee. Ik laat me verrassen. Ik denk dat we eind 2019 op de Bahama’s zijn.

2019 ziet er uit als een wat ‘saai’ zeiljaar. We moeten voor 16 juni uit Canada weg. We kunnen pas 1 december de Carieb in in verband met het orkaanseizoen. We zullen dus heeeeel langzaam langs de oostkust van de Verenigde Staten naar het zuiden afzakken. Een half jaar Amerika klinkt niet heel aantrekkelijk in deze (politieke) tijd, maar het zou ook wel eens heel enerverend kunnen worden. Hans volgt het nieuws nog steeds op de voet en houdt mij op de hoogte van alle Amerikaanse ontwikkelingen. We hebben in Canada verschillende aardige mensen leren kennen die langs de Amerikaanse oostkust wonen. Met aardige mensen om je heen is het overal op de wereld fijn om te zijn. Voorlopig gaan we nergens naar toe; de komende vier maanden wonen we in Second Street in Westport. De slechtste dag van het jaar hebben we al gehad, dus kom maar op met 2019! We hebben er zin in!

3 thoughts on “Een nieuw jaar

  1. Jongens jongens ;wat een pracht verhaal Carla, wanneer komt het boek uit ? Wij Ria en ikke Bart en doggies wensen jullie een top jaar toe met veel plezier en gezondheid mooie mensen ontmoetten weer en nieuwe avonturen en uitdagingen.

    Groten uit de Beemster

  2. Geweldig jaar en leuk weergegeven. Dat 2019 maar weer zo’n leuk en onvoorspelbaar mag worden. Ben wel heel benieuwd of jullie je kunnen losweken van al die aardige mensen daar. Alhoewel het avontuur lonkt. We volgen het met veel plezier.
    Oop

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.