Dominica

“Dominica is het mooiste eiland van de Carieb. Zorg dat je daar genoeg tijd voor hebt”, zeiden Coen en José van de Wildeman. We lagen in Tazacorte (La Palma) bij hen aan de steiger. Het was eind oktober en inmiddels ruim een maand geleden dat orkaan Maria over Dominica was geraasd. Een orkaan valt ver buiten mijn belevingswereld. Ik begrijp natuurlijk wel dat het verschrikkelijk is als je huis (deels) wordt weggeblazen. Op televisie of internet zijn veel beelden te zien van landen die getroffen zijn door een orkaan. Maar me echt voorstellen hoe het zou zijn om rond te lopen door een gebied waar zoveel ellende had plaatsgevonden, dat kon ik niet.

Dus niet gehinderd door al te veel voorstellingsvermogen dachten wij een maand op Dominica door te gaan brengen. We kochten een gastenvlaggetje, naast die van Suriname de enige die we van tevoren kochten.

In Suriname wilden we drie weken blijven. Dat werden er elf. We hebben Djogo als excuus; veel dierenartsbezoeken in verband met de benodigde vaccinaties om andere landen in te mogen komen, hielden ons op in Suriname. Maar eerlijk gezegd past het tropische tempo ons ook bijzonder goed. Toen we eind februari vertrokken richting de Carieb, dacht ik dat we zeeën van tijd hadden tot het orkaanseizoen zou beginnen (juni). Die tijd is echt omgevlogen. Voor we het wisten moesten we ons gaan haasten om op tijd de Carieb te verlaten.

We hadden dus geen tijd meer voor een maand Dominica. Op dit moment zou denk ik ook niemand zeggen dat Dominica het mooiste eiland is. Dat betekent niet dat het een slechte tip was. Het betekent wel dat er heel veel kan veranderen in korte tijd. In één nacht maar, eigenlijk. Maar we wilden het land graag bezoeken. We zijn nieuwsgierig gemaakt op La Palma en we hebben van andere zeilers indrukwekkende verhalen gehoord en gelezen.

We arriveren 25 april aan het eind van de middag in Portsmouth. Vanuit de verte zien we kale bergen. Veel bomen missen hun top, waardoor de bergen er bruin en dor uitzien. Als we dichter bij land komen, zien we veel huizen zonder daken. Nog dichterbij blijkt dat er muren ontbreken, ramen, en soms hele huizen.

Alexis komt ons tegemoet in zijn fleurige houten boot. Hij is ‘onze’ boatboy. Wie het eerst een zeiljacht ziet aankomen, gaat erop af om de bemanning te claimen. We willen geen mooring, maar een tourtje doen lijkt ons erg leuk. Alexis is vrij opdringerig. Het liefst wil hij dat we zo snel mogelijk met hem de Indian River op gaan. Dat staat niet op ons wensenlijstje, en we willen even met de bemanning van de Maaike Saadet bespreken wat graag willen bekijken op Dominica. Alexis blijft terugkomen tot we een deal met hem hebben. Daarna laat hij ons met rust.

We verkennen Portsmouth en zijn erg onder de indruk van de ravage. Het is zeven maanden nadat de orkaan over Dominica is geraasd. Overal ligt rommel; vuilnis wordt niet opgehaald. Veel huizen hebben plastic doeken als dak. Electriciteitskabels hangen los. Je zou er moedeloos van worden, maar de mensen zijn vriendelijk en groeten ons vrolijk.

Na een dag rondkijken in Portsmouth en wat rommelen op de boot, gaan we de tweede dag op tour. We stappen in het busje van Alexis. We rijden richting de hoofdstad Roseau. Daar in de buurt kunnen we onze gasflessen vullen, dus dat doen we eerst. We rijden over wegen vol gaten en zien weggeslagen bruggen.

Daarna rijden we naar de Trafalgar Falls. Ik ben dol op watervallen, en hier zijn het er twee naast elkaar!

Samen met een Brits-Dominicaanse vrouw, die Alexis vanaf de Trafalgar Falls meenam in ons busje – het was een man met vele foute versiertrucs en vunzige grapjes en hij kon deze vrouw niet weerstaan – gaan we naar de Hot Springs. Hier mogen we voor vijf dollar in het naar zwavel stinkende hete badje stappen. Het ruikt niet heel aantrekkelijk, maar het is vast heel goed voor onze gezondheid. We maken een praatje met de eigenaar en horen dat het terrein heel mooi was voor de orkaan; vol bloemen, bomen en struiken. Er waren meerdere baden en fijne douches. Helaas zijn die douches er niet meer zodat we stinkend verder moeten… Voor de eigenaar is het echter veel vervelender, want er komen veel minder toeristen.

Alexis biedt graag en galant ondersteuning aan het vrouwtje…

Toerisme is een belangrijk deel van de economie in Dominica. Net nu de mensen het hardste geld nodig hebben, blijven veel toeristen weg. Dit seizoen (december t/m mei) hebben maar weinig cruiseschepen Dominica bezocht. Veel zeilers hebben Dominica ook overgeslagen (met name de Amerikaanse zeilers). Ik hoop dat dit jaar de orkanen netjes tussen de eilanden door zullen gaan, zodat de natuur zich kan herstellen, de mensen de kans hebben hun huizen en de infrastructuur weer op te bouwen en de toeristen weer massaal naar Dominica gaan!

Het lastige van zo’n grote ramp is dat het de samenleving ontwricht. Veel mannen zijn naar naburige eilanden geëmigreerd om daar werk te vinden. Er zijn vier vrouwen op elke man. De bouwvakkers konden goede banen elders vinden. Juist de mannen met het juiste ambacht zijn er niet. Op zaterdag zien we veel mannen en vrouwen klussen. Er is ongetwijfeld al heel veel hersteld sinds september, maar er is ook nog een lange weg te gaan.

Niet alleen veel mannen zijn weg gegaan; ook gezinnen met kinderen zijn massaal geëmigreerd omdat veel scholen zijn beschadigd waardoor er geen les gegeven kan worden.

Dakloze school… Zo zonde! Ik had in zo’n kleurig gebouw graag lesgegeven!

Volgens Alexis waren er voor de orkaan 70.000 inwoners en nu nog 45.000. Veel huizen staan leeg en worden waarschijnlijk niet opgeknapt. Dat geeft een troosteloze aanblik.

Alexis legt uit dat de meeste schade niet ontstaat door de wind, maar door de overstromende rivier. Veel mensen bouwen hun huizen langs de rivier vanwege het gemak van schoon water voor de was en de afwas. De orkaan zorgt ervoor dat zand en rotsen vanuit de bergen in de rivier terecht komen, waardoor de rivierbedding omhoog komt. Dit zorgt voor overstromingen. De rotsen die met donderend geweld door de rivier worden meegenomen, beschadigen de huizen ernstig. Staat je huis op de berg, dan is het wel de wind die schade aanricht. Eerst worden de ramen uit je huis geblazen, dan de deur en ten slotte alle huisraad. Overal langs de weg zien we kapotte koelkasten, fornuizen en andere spullen.

Het klinkt nu misschien alsof het één groot drama is op Dominica. Dat is het natuurlijk ook. Het lijkt me afschuwelijk om mee te maken hoe je land in een nacht verwoest wordt. Het effect is veel groter dan zo even in een blogje beschreven kan worden. Groente en fruit is bijvoorbeeld heel duur geworden. Bomen zonder toppen betekent ook: geen bananen, mango’s, kokosnoten en ander fruit. Moestuinen zijn door de rivier overhoop gehaald. Maar de zon schijnt, de mensen gaan verder met hun leven en ‘Dominica strong’ is de leus die we overal lezen. Je hoeft Dominica zeker niet te mijden. Sterker nog, je bent meer dan welkom als toerist.

Een paar dagen na het tourtje met Alexis hebben Hans en ik onze eigen tour georganiseerd. Met een lokale bus (vergelijkbaar met die in Sint Vincent) gingen we naar een dorpje aan de oostkant van het eiland. We hebben uren gewandeld langs kleine dorpjes met piepkleine supermarktjes en verder niets. In elk winkeltje hebben we iets gekocht en een babbeltje gemaakt. Iedereen was superaardig. De natuur is zich aan het herstellen en ziet er veelbelovend uit. Veel wandelpaden zijn nog niet (volledig) begaanbaar, maar er wordt aan gewerkt.

Gat in de weg.

We wandelen naar een huisje.

Dat huisje zal niet meer hersteld worden vermoed ik.

Helaas was dit cafeetje dicht! Zo mooi kom je ze niet vaak tegen!

Vanuit de verte leek het een bruin en dor eiland, maar het is toch behoorlijk groen!!!

Daarom moeten we in het orkaanseizoen weg uit de Carieb…

Tot slot dit paradijselijke plaatje van onze ankerbaai. We hebben hier heerlijk gezwommen en gesnorkeld. Tot ik een waterslang onder me zag…!!

Hopelijk komen de papegaaien nog terug… zij zijn na de orkaan naar Guadeloupe gevlogen omdat er te weinig eten op Dominica was. En dat kan natuurlijk niet als je zo’n mooie vlag hebt!

 

2 thoughts on “Dominica

  1. Indrukwekkend en boeiend verslag. Schitterende foto’s erbij. Wat een fantastische belevenis is het voor jullie en voor ons om mee te leven. Gaaf hoor Carla en ook groetjes aan Hans

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.