Djogo

“Hoe heet hij?”, vraagt de dierenartsassistente. “Djogo”, zeggen wij tegelijk. “Hoe spel je dat?”. Ik spel de letters. Verbaasd kijkt ze op. “Zoals bier?!?!”, vraagt ze.

Een djogo is een literfles bier in Suriname…

30 december 2017. De zeilers hebben een barbecue georganiseerd bij de bar naast de ankerplaats. Terwijl we eten en kletsen, scharrelt een klein katje tussen ons door. De kinderen pakken hem op, spelen met hem en geven hem hapjes. Navraag leert dat hij bij het politiebureau vandaan komt. Ik breng hem terug samen met een aantal kinderen.

31 december 2017. Het is Owru Yari! Oudjaarsdag is in Paramaribo een groots feest. Vanuit Domburg gaan we met de watertaxi samen met de andere zeilers en een aantal andere mensen naar de stad.

Om 13.00 uur zal het gaan knallen. Letterlijk. Lange matten duizendklappers worden door de straten uitgerold en om de beurt aangestoken. Ik heb getwijfeld of ik wel mee zou gaan. Ik hou niet van vuurwerk en zeker niet van klappers. Met knikkende kniën stap ik in Paramaribo van boord. Op de hoek van de straat geeft een meisje me oordoppen. Fijn!! Hans stopt ze diep in mijn oren en ik hoor geen klap meer. Niet letterlijk, maar het scheelt enorm! De auto met een kist vol vuurwerk stopt voor onze neus en de mat wordt uitgerold.

Drones cirkelen boven ons hoofd. Ondanks de oordoppen doe ik het nu toch bijna in mijn broek. Als je je opmaakt voor het ergste, kan het alleen maar meevallen. En dat was ook zo. Het knalde, rode stukjes verpakking vlogen de lucht in, ze dwarrelden weer neer en toen was het voorbij.

Tijd voor feest! In de straten klinkt muziek, er staan overal barretjes en het is ongelofelijk druk. We persen ons tussen de mensen door (kleine paniekaanval, maar ook dat heb ik overleefd) en zingen mee met Marco Borsato. Het regent, het plenst, het zeikt en na een paar uur heb ik geen droge draad meer aan mijn lijf. De muziek is opzwepend, testosteron en feromonen zwermen om ons heen en ik sta met grote ogen te kijken naar het schouwspel voor me. We staan net achter een grote regenplas waardoor we wat ruimte hebben en ik goed zicht heb op het bubbelen, twerken en ander knap billenwerk. De mannen zijn breedgeschouderd en de vrouwen kortgerokt. Hans staat inmiddels vrolijk in de regenplas te dansen en ons gezelschap vanuit de watertaxi danst mee. Ik ben blij dat ik meegegaan ben. Wat een belevenis!!

Als we terug zijn bij de taxi, zien we dat de andere zeilers nog hartstikke droog zijn. Zij hebben in een café gezeten. Best slim eigenlijk… daar hebben wij niet aan gedacht… Het duurt een paar uur voor we weer thuis zijn. De koude douche voelt heerlijk en voor het eerst trek ik een vest aan. Oudjaarsavond! In Nederland is het al 1 januari. Mijn telefoon is leeg, dus ik kan niemand een gelukkig nieuwjaar wensen. Iemand zegt hoe heerlijk het eigenlijk is om zonder telefoon de avond door te brengen, en hij heeft gelijk. We zitten in de bar met elkaar te praten als het katje van de vorige avond weer langskomt. Hij rent de keuken in, op zoek naar hapjes. Hij wordt op steeds minder vriendelijke manier van het terrein af gezet. We horen dat hij eerder die avond over de kademuur is gegooid. Roos zag hem op de stenen zitten (het was laag water, bij hoog water staan die stenen onder water) en stuurde haar Hans erop af om hem te redden. Maar ja, toen liep hij weer naar het restaurant. Ik kon het niet aanzien hoe er met hem werd omgegaan. Ik begrijp heel goed de overlast van de zwerfkatten hier hoor. Er zijn om de paar maanden weer nestjes en allemaal willen ze in de keuken eten halen. Maar als je het voor je neus ziet gebeuren, en je houdt van katten, dan is het wel heel moeilijk. Ik vroeg (mijn) Hans of hij de kat voortaan weg wilde brengen omdat het dan wat liefdevoller zou gebeuren. Dat deed hij. Zinloos natuurlijk. Als je honger hebt, ga je voor eten, wat er verder ook met je gebeurt. Ik heb steeds gezegd dat ik geen kat meer aan boord wilde. Het is niet handig. Je moet oppas regelen als je ergens heen wilt, je zit met een stinkende kattenbak, je mag niet elk land in, enzovoort. Ook wil ik nooit meer het verdriet voelen wat ik had toen we Gijsje weg brachten. Maar… had ik nu een keus? Hans zat inmiddels met het beestje op schoot terwijl de mensen van het restaurant wat geïrriteerd naar ons keken. Zij doen hun best om hem weg te houden en dan wordt hij door gasten aangehaald; dat is vervelend. Ik hoefde Hans niet aan te kijken om te weten wat hij wilde. Ook de kat was duidelijk. Hij kroop dicht tegen Hans aan. Alle zeilers om ons heen keken hoopvol onze kant op. Iedereen vond het zielig en gunde het katje het beste, maar iedereen was ook praktisch – een kat aan boord doe je niet zomaar.

En toen dacht ik: dit is het moment. We zijn op reis. We hebben een ander leven. Niets is meer praktisch en niets is meer handig of makkelijk. Kom los van je verstand, hou op met alles overdenken, en doe wat je gewoon wilt doen. Dit katje leeft morgen niet meer als we hem niet meenemen. Vier het nieuwe jaar, drink je bubbels, zoen iedereen en neem de kat mee aan boord. Geen goede voornemens, maar gewoon iets goeds doen. Nu.

En zo startte 2018 voor ons. Iedereen was dolgelukkig toen ik ‘ja’ zei. “Noem hem Parbo! Djogo! Stumpertje! Yari, of Yara als het een meisje is!”. De namen vlogen over de tafel. Wij wisten het nog niet. Ik was overrompeld door mijn eigen beslissing hem mee te nemen. Na middernacht gingen we al snel naar de boot. Ik zat op de stoel, Hans op de bank en de kat huppelde tussen ons heen en weer. Kroelen, knuffelen, spinnen – hij wist van geluk niet wat hij moest doen.

Ik moest er een beetje van huilen. Kijk nou wat een klein hoopje poes!

Hij kreeg wat cracottes in water omdat we niets in huis hadden (je kunt ook niet AL het geluk hebben als poesje. Word je gered, kom je in een vegetarisch huishouden terecht…..). Hij sliep bij ons in bed, wisselend onder mijn kin of die van Hans.

We hadden besloten dat het een jongetje was en dat hij Djogo zou heten. De dierenartsassistente bevestigde het geslacht. We kregen een ontwormingskuur mee en vitaminen en antibiotica (vanwege diarree). Hoewel hij zindelijk was, hij poepte op de kartonnen doos met zand die we meegenomen hadden, lag hier en daar wat poep in de boot wat eigenlijk gewoon uit hem lekte. Bij de dierenarts had hij zo’n stress dat onze kleding ook onder de poep zat. Vies, maar dat – en het feit dat hij een vlooienbaaltje is – maakt dus allemaal niet uit. Djogo is het allerliefste katertje van de hele wereld en hij hoort bij ons!!!

PS We hebben van andere zeilers kraamcadeautjes gekregen… in ruil voor een knuffel van Djogo… Zo lief!!!

Kraamvisite: de Dutch en de Liefde.

4 thoughts on “Djogo

  1. Wat een schat van een kater. Wel op tijd je weet wel uitvoeren anders krijg je overal extra water aan boord😉. Hopenlijk knapt hij gauw op.

  2. Hoi Carla en Hans, Oud en nieuw in Paramaribo is voor mij nog steeds de mooiste oud en nieuw ooit! Super leuk dat jullie dit ook hebben meegemaakt! Heel veel plezier in Sranan! Furu odi!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.