De Hollandse fietser

Zweetdruppels vliegen in de rondte. Mijn knalrode hoofd barst bijna uit elkaar. Maar ik ben er bijna. Ja… ja… jaaaaaaaaaaaaaaaaa!!!! Trots sta ik bovenop de berg. Nou ja, heuvel. Bermuda heeft niet echt bergen. Maar toch! Het is 35 graden en de zon schijnt genadeloos.

(Dit was een matig heuveltje, de film van de enorme heuvel is mislukt!)

Wat is Holland toch een heerlijk fietsland. Zo vlak tref je het nergens. Ik ben een echte Hollandse fietser. Ik rijd geen auto maar dat is in Nederland geen probleem. Op ‘t fietsje kom ik overal. Tijdens mijn middelbare schooltijd heb ik zo’n 50.000 km in de benen zitten tussen Hagestein en Utrecht. Het enige wat ik echt, maar dan ook ECHT, vervelend vond, waren de bruggen. Ik ben geen klimmer. Geef mij een vlak stuk land (en wind mee), en ik fiets iedereen eruit. Nou ja, er zijn wel een paar mensen sneller dan ik. Maar goed. We gingen op reis en de fietsen gingen niet mee. Dat was een gemis, dus in Portugal kochten we vouwfietsjes. Die we na Portugal nooit meer gebruikt hebben. Al die bergen op de Canarische en Caribische eilanden; ik werd al moe als ik er naar keek! Het idee daar te gaan fietsen!

Maar hier zijn we dan. Op Bermuda, een eiland midden in de Atlantische Oceaan. Halverwege de oversteek naar Canada willen we even de benen strekken, en waarom zouden we dat niet fietsend doen?

Eerste blik op Bermuda.

Bermuda is een rijk land. Grote pastelkleurige huizen, gladde wegen, aangeharkte bermen. We gaan heuvel op, heuvel af en zien zo het halve eiland. We worden overal enthousiast begroet, toegezwaaid en nageroepen: “Nice bikes! You go girl! Wow, they look great!”. De wegen zijn niet zo breed, dus soms creëren we een file doordat auto’s ons niet in durven halen. De mensen zijn relaxt en roepen aardige dingen naar ons vanuit de auto: “Enjoy your ride!”. Wat is het hier mooi en wat is iedereen lief! Ondanks de afschuwelijke zadelpijn (dat krijg je na meer dan een half jaar niet fietsen…) blijven we lachen.

Het lachen vergaat ons wel een beetje als we boodschappen gaan doen. Het is vreselijk duur allemaal.

Wáááát! 7,75 dollar voor een brood?!?!?

Gelukkig bakt Hans de heerlijkste broodjes zelf! Bloem en gist hebben we genoeg aan boord. En verder ligt de boot vol blikvoer dus we verhongeren niet 🙂 .

Niet alleen eten is duur. We fietsen langs de Crystal Cave, en keren bij de kassa om omdat dit niet binnen ons budget past. Het geeft niet, wandelen en fietsen is ook leuk en we zien onderweg van alles.

Op één van onze fietstochtjes ontdekken we het mooiste strandje dat ik ooit heb gezien. Heel klein en beschut en er is niemand. De zee is prachtig blauwgroen. Wat een geluk om op zulke mooie plekjes op de wereld te zijn!!

Heppiedepeppie!!!!!!!

Een paar dagen later nemen we Jacco en Jannie mee om te picknicken op dit strandje. Kleedje mee, flesje wijn, pastasalade… het is een feestje! En het feestje is compleet als de plaatselijke kinderopvang met de kleintjes komt zwemmen.

Het idyllische beeld verandert als er een enorm cruiseschip voorbij vaart. De hekgolven maken spannende golven in het baaitje, wat de kinderen erg leuk vinden.

Het is een heerlijke middag met onze lieve vrienden. Als de kinderen weg zijn, zwemmen en snorkelen we. Hans en ik snorkelen bij de rotsen en zien mooie visjes in allerlei kleuren. Dan zwemt er een wit klein monster op ons af. Een monster ja: we herkennen hem van een bloederig badderavontuur bij de boot. Hans ging douchen (dat wil zeggen: in de zee duiken, aan boord klimmen, inzepen, in zee duiken om af te spoelen, aan boord klimmen, afspoelen met zoet water), maar kwam plotseling schreeuwend aan boord omdat er een vis aan zijn teen hing. Die vis bleef om het zwemtrappetje heen zwemmen dus douchen werd een gevaarlijke aangelegenheid. We hebben de vis gegoogeld en hij zag er zo uit:

Wat een engerd, hè!

En hier zwemt weer zo’n trekkersvis, recht op onze voeten af. Daar zitten weliswaar flippers aan, maar toch. We flipperen ons suf richting de vis, maar hij laat zich niet wegjagen. Aanval na aanval slaan we af. Ik doe het bijna in mijn broek van angst en Hans gromt door zijn snorkel dat ik naar het strand moet gaan. Ik spuit er vandoor. Vanaf het strand zie ik Hans als een dolle door het water schieten. Er bleek nog een tweede trekkersvis te zijn en met zijn tweeën hadden ze het op Hans voorzien. Tot zover het idyllische strandje… Niets is wat het lijkt, dat blijkt maar weer…

Maar wat wel precies zo is als de naam doet vermoeden, is de nationale klederdracht van Bermuda. Juist, de bermuda. En dan in combinatie met kniekousen, een overhemd en stropdas. Het is het uniform voor schoolkinderen en buschauffeurs en we zien mensen in deze kleding naar kantoor gaan.

Jannie in de bus.

De bus rijdt van Sint Georges, waar onze boot ligt, naar de dockyard aan de andere kant van het langgerekte eiland.

Met de fiets is dit te ver dus we kopen busmuntjes en stappen in bij de halte, die herkenbaar is aan de roze paal.

De dockyard is heel toeristisch (veel cruiseschepen). We zetten al gauw de terugweg weer in, dit keer lopend. Een van de toeristische hoogtepunten is de oude railway trail. Het is mooi, en weer heel anders dan de wandelingen die we op de Caribische eilanden maakten. Alles is zo netjes en overal staan bordjes. Wat opvalt, is dat op alle hekken langs tuinen bordjes hangen met “No trespassing”. Ook hangen overal videocamera’s. In een rijk land valt veel te beveiligen. Na een poosje pakken we de bus terug en we zijn net op tijd terug voor een enorme regenbui losbarst. Hans neemt zijn kans waar: in de zee douchen durft hij niet meer, dus dan maar zo!

Elke dag kijken Hans en Jacco naar verschillende weerprogramma’s. Na eindeloos beraadslagen, besluiten we zaterdag of zondag naar Canada te vertrekken. Vrijdag gaan we aan de slag met de voor-vertrek-klussen. Ik zit weer een ochtend in de wasserette terwijl Hans de boot vertrekklaar maakt.

We stappen nog één keer op de fiets om boodschappen te doen in de dichtstbijzijnde grote supermarkt, acht kilometer van de ankerplaats. Bij de supermarkt wordt Hans in het Nederlands aangesproken door een man. Hans draagt een tas met de Surinaamse vlag, en Floyd komt uit Suriname. Hij is opgegroeid in Amsterdam en zijn stiefmoeder komt uit Bermuda, waar hij zijn vrouw ontmoet heeft. Floyd vraagt of we naar de Crystal Caves zijn geweest. Tja, we zijn er geweest, maar het was te duur voor ons. Floyd vindt dat we de grotten echt moeten zien, ze zijn te mooi om te missen. Hij kan wel iets voor ons regelen. We wisselen telefoonnummers uit en maken een afspraak voor de volgende ochtend.
Op de laatste dag voor vertrek doen we meestal niet veel meer op de kant. Dit keer hebben we echter alles op vrijdag al afgemaakt, dus we kunnen naar de grotten! Dachten we gisteren voor het laatst op de fiets te stappen, vandaag mogen we nog een keer de billen op het zadel hijsen. Floyd is veel te lief. Hij staat erop dat we naar beide grotten gaan en hij regelt de tickets. We geven hem een pakketje met Surinaamse bami en pinda sambel, en nodigen hem en zijn gezin uit op de boot. Zijn gezin kan niet, maar Floyd komt ‘s avonds langs en het is leuk om zijn verhaal te horen.

Hans en Floyd!

En dan is het tijd om te gaan. De fietsen verdwijnen in het schuurtje.

De tocht van Bermuda naar Nova Scotia is korter dan van Sint Maarten naar Bermuda. We hopen er vrijdag te zijn. Hoe de reis verloopt, lees je in het volgende blog!

5 thoughts on “De Hollandse fietser

  1. Spannende dingen weer allemaal. Leuk al die foto’s erbij. We hebben weer genoten van je verhaal. Dikke knuffel en 💋 💋 en een aaitje voor Djogo.

  2. De trekker is heel territoriaal en wordt echt link als die een nest met nageslacht heeft. Bijt door vinnen en duikpak heen en valt alles aan ongeacht hoe groot het is. Vingers bij je houden. Gewoon lekker uit de buurt blijven. Leuk om te lezen wat jullie allemaal beleven.

  3. Joehoe! Wij hebben ook vakantie… dus mijn eerste vrije dag in nl ook op de fiets gestapt. Met 36 graden plus verkeerd rijden geen aanrader. Voel met je mee!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.