Boeienbende

In Maine wonen, net als in Nova Scotia, veel kreeftenvissers. In Westport brengen de vissers trawls uit (17 kooien worden aan elkaar gekoppeld in de zee gegooid, met ankers en boeien aan beide kanten van de trawl). In Maine liggen de kooien individueel aan een boeitje. Dit maakt zeilen in Maine een uitdaging.

Tot nu toe hebben we nog geen lijnen in de schroef gehad en dat willen we graag zo houden. Van andere zeilers horen we hoe vervelend het is als dat gebeurt. In warme gebieden kun je onder je boot duiken om lijnen uit de schroef te halen, maar hier is het water veel te koud (10 graden). We houden dus samen uitkijk. Ik begin met: “Heb je die groene boei gezien?” of: “Er ligt een witte boei recht voor je”, maar dit werkt niet. Als er een boei in de gevarenzone ligt, roep je: “Stuur naar rechts, NU!”. (Jaja, ik ken bakboord en stuurboord, maar dat gebruik ik alleen als het nodig is.) Meestal zien we de boeien vanuit de verte, maar door de mist en regen ontglipt er wel eens eentje waardoor we ineens het roer volledig moeten omgooien en we een mooie zwieper maken. Na die zwieper gaat dan meteen de motor in zijn vrij voor het geval we tóch over de lijn varen. Soms gaat een van ons naar achteren om te zien of we een boeitje meeslepen. Maar dat gebeurt dus niet. We zijn óf heel erg goed in het ontwijken van boeien óf we hebben veel geluk!

Ook de mist maakt het zeilen weer uitdagend. Eerder schreef ik over mist in ‘Toeters en bellen’. Onze toeter maakt in Maine overuren, dit tot grote schrik van Djogo. Het ding maakt echt een afschuwelijk geluid. Lawaai is echter het enige waarmee we ons in dichte mist kenbaar kunnen maken. AIS (Automatic Identification System – op een schermpje zie je de boten die AIS hebben en zij zien ons ook) werkt fantastisch, maar dan moeten andere boten dat wel hebben. Vissers gebruiken over het algemeen geen AIS dus zij kunnen ons niet op een schermpje zien. Een radar werkt goed, de meeste vissers gebruiken dit ook, maar we kunnen hier niet voor de volle 100% op vertrouwen. De radar van de visser met wie Hans in Westport wel eens ging vissen was kapot. Wij zien alle betonningsboeien (grote rode en groene boeien die de vaargeul markeren) heel goed op de radar. De vissersboten zien we ook allemaal. Sommige zeilboten zien we niet. Als je geen goede radarreflector hebt, ben je echt onzichtbaar.

Op de route van Vinalhaven Island naar Rockland hangt er een heel dikke mist om ons heen. Op zowel de AIS als op de radar zien we de ferry van achteren naderen. Hij toetert regelmatig. Ferry’s doen dit standaard. Wij zijn op de AIS en radar duidelijk te zien, dus we toeteren niet (vanwege Djogo doen we dat alleen als we bang zijn niet gezien te worden). De ferry wijzigt duidelijk zijn koers voor ons. Op de radar passeert hij ons op 0,3 mijl. Dit is wat we in werkelijkheid zien:

Op de radar zien we de ferry aan stuurboord passeren. Elke ring is 0,125 mijl. Hij is dus echt dichtbij. En echt niet te zien.
De ferry naast ons zoals te zien op de AIS.

In Rockland varen we op de plotter richting de ankerplaats. We zien op de AIS een bootje liggen. Een zeilboot voor anker, neem ik zomaar aan. We kiezen op het scherm een plek waar we willen liggen en naderen het einde van de baai. In een opwelling klik ik op het bootje in het scherm. Het blijkt een enorm cruiseschip! Pas als we er bijna tegenaan varen, doemt het schip op uit de mist.

Soms overdrijf ik een klein beetje. We hadden nog wat ruimte om uit te wijken.

Na al die spanning en het zeer geconcentreerde zeilen willen we in Rockland even van de boot af. Boodschappen doen, wifi vinden om familie en vrienden berichtjes te sturen, de benen strekken. Maar net als we de ankerplaats naderen begint het te regenen. Het gaat zo hard dat we na enig wikken en wegen besluiten maar aan boord te blijven. We zijn beiden onrustig en als de bui overgaat in zachte druppels, trekken we snel ons zeilpak aan en springen in de bijboot. Hoe het ons aan land in Rockland vergaat, lezen jullie volgende keer!

4 thoughts on “Boeienbende

  1. Wow best spannend, interessant om de verschillen van het kreeftvissen te lezen.
    En ja mist dat is vertrouwen op jullie radar, kijken al weer uit naar nieuwe belevenissen.

  2. Hoi Hans en Carla,
    We volgen nog steeds jullie verhalen, erg leuk. Ook wij zijn lang geleden in Main geweest met de Tarpan. We kwamen destijds van de Azoren naar Main gevaren (was slecht idee en zware oversteek) maar de oostkust maakte veel goed, het is prachtig daar. Aanraders zijn: de wooden boatschool, Mystic Seaport museum (waarschijnlijk kan je nog steeds een nacht gratis in het museum liggen met de boot) zeer de moeite waard. En vaar de Patomic river op en anker midden in Washington op loopafstand van het witte huis en alle gratis musea.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.