Amerika

Een jaar of tien geleden was ik een echt stadmeisje. Ik hield van de drukte, de kroegen, winkelen, theater, alles wat bij de stad hoort. Ik woonde in het centrum van Utrecht. Ik leerde Hans kennen, die in een van de drukste straten van Amsterdam woonde. En toen gingen we op reis.

Stadsmeisje

Er ging letterlijk een wereld voor me open. Een wereld vol bossen, watervallen, natuurlijke zwembadjes, fjorden en verlaten baaitjes waar je je heel alleen op de wereld kunt voelen. Een wereld vol dolfijnen, walvissen, herten, rendieren, apen en geiten. Een wereld ook met kleine dorpjes waar iedereen elkaar kent. In zo’n dorp ben ik opgegroeid. En dat vond ik als puber niet bijzonder leuk. Na acht maanden leven in Westport op Brier Island begrijp ik de charme van een dorp ineens heel goed. Niet anoniem naast elkaar leven, maar met elkaar leven. Ik vind het heerlijk om ergens rond te lopen en iedereen te groeten. Het is vooral zo fijn om naar elkaar te lachen. Tijdens ons bezoek aan Nederland vorig jaar viel het ons op hoe chagrijnig mensen kijken op drukke plekken. Je wordt gewoon een beetje droevig als je mensen gaat kijken op Centraal Station Utrecht tijdens de spits. En het is niet gek hoor. Want iedereen loopt elkaar voor de voeten. En dat is hartstikke irritant. Maar ik ben dus langzamerhand een natuurmeisje geworden. Nou ja, vrouw. Misschien heeft leeftijd er ook iets mee te maken…

Natuurmeisje

In Nova Scotia en Newfoundland zijn we verwend geraakt met alleen maar vriendelijke mensen om ons heen. Ook in Maine, dicht tegen Canada aan, ontmoeten we aardige mensen. En dan komen we in de eerste grote stad. Portland. We horen dat dit een hartstikke leuke stad is. We varen enthousiast de grote rivier op. Als we dichtbij de stad zijn, worden we in het Nederlands toegeroepen vanaf een zeilbootje. Het lijkt een Nederlandse zeilinstructeur die les aan het geven is. Grappig! Na enige moeite vinden we de public dock om aan land te gaan. En vanaf dan gaat het een beetje mis bij mij. Ik vind de stad ontzettend deprimerend. Ik weet niet wat we er moeten doen. Misschien heb ik gewoon mijn dag niet, maar ik word vreselijk somber en wil weg. Dat heb ik nog niet eerder zo meegemaakt. We lichten het anker en gaan om het hoekje naast een eiland liggen waar alleen schapen wonen. Hier maken we een lange wandeling en gaan daarna op een bankje kijken hoe de zon in het water zakt. We praten over het grote verschil tussen het leven in een grote Amerikaanse stad en een klein dorpje in Nova Scotia. Dat is natuurlijk niet met elkaar te vergelijken, maar we trekken een heleboel conclusies en daaronder zijn:

  • Amerika is stom.
  • Canada is fantastisch.
  • Wij gaan nooit meer in een stad wonen.
  • Wij zouden best in Canada willen wonen.
  • Als de mensen om je heen vriendelijk zijn, voel je je goed en is het heel makkelijk om zelf ook vriendelijk te zijn. Als de mensen om je heen chagrijnig zijn, beïnvloedt dit op den duur je eigen humeur. En op den duur is bij mij dus binnen een uur.
  • Mensen in dunbevolkte gebieden zijn aardiger dan mensen in dichtbevolkte gebieden.

Dit zijn dus geen waarheden maar onze stevig gefundeerde conclusies na één dag in een Amerikaanse stad 🙂 .

Met de conclusie dat Amerika stom is, komt ook mijn conclusie dat ik er niet zoveel over te vertellen heb. Vandaar dat het even geleden is dat ik iets geschreven heb.

We hebben in deze periode meerdere slechte dagen in dit land. Het is niet altijd leuk, terwijl we tot nu toe eigenlijk in een soort blije trip zaten waarbij we de ene bestemming nog mooier vonden dan de andere. We hebben er ook last van dat ons geplande budget niet toereikend is hier. Enfin, we mopperen teveel en dat is niet goed. We geven onszelf en elkaar daarom een schop onder de kont, we rekken het budget een beetje op en we maken er weer wat van!

We maken van Richmond Island (het eiland met de schapen) een grote sprong naar Gloucester, Massachussets met een overnachting tussen de Isles of Shoals. Gloucester ligt in de noordhoek van de enorme baai waarin Boston ligt. Misschien heb je de film “The Perfect Storm” gezien? Die speelt zich voornamelijk af op zee, maar ook deels in Gloucester. Wij hadden hem nog niet gezien en dit feitje was ons ontgaan. We ontmoeten twee vrolijke Zweden die ons na een borrel rond middernacht hun draagbare dvd speler mét de film uitlenen, na de belofte dat wij ‘s ochtends met hen naar de kroeg uit de film gaan. Zo zitten we om 9 uur ‘s ochtends samen met vaste bezoekers aan de bar in verschillende stadia van dronkenschap…

We krijgen een berichtje van Eddie, onze buurman van Brier Island. Hij is op weg naar Massachussets. Dinsdag 30 juli gaat hij naar een honkbalwedstrijd van de Red Sox in Boston. Dat lijkt Hans ook wel wat. Er is een prima treinverbinding naar Boston vanuit Gloucester. Nu we het budget opgerekt hebben, kunnen we weer spontaan leuke dingen doen. We boeken tickets voor de stoelen precies achter Eddie, zijn zoons en ouders. En dan zijn we ruim vijf uur (*) zomaar weer samen met een stel Westporters van Brier Island! Onverwacht en superleuk!!!

(*) Ja vijf uur!!!! Er gebeurt niet zoveel bij honkbal en het is me een raadsel wat mensen er leuk aan vinden, maar ik ben dan ook niet degene die hierover zou moeten schrijven. Hans vond het fantastisch en dat vind ik dan weer superleuk voor hem.

En zo hebben we meteen een leuke ervaring in een grote Amerikaanse stad met heel veel mensen om ons heen, die allemaal enthousiast zijn, dus alles is weer goed hier in huize (bootje) Linde. En het wordt nog beter! Na een spannende tocht door het Cape Cod Canal (flinke stroom mee en harde wind tegen) komen we aan in Onset.

Blijft hij open? We leren snel alle brugseinen uit ons hoofd…

We vragen bij de dichtsbijzijnde marina of we onze bijboot daar mogen leggen om het dorp in te kunnen gaan. Hier in Amerika houden ze erg van verbodsbordjes. Een heleboel dingen mogen NIET. NO parking ANYTIME. NO public dock. NO trespassing. NO littering. NO loitering. ABSOLUTELY NO drugs here.

Nou ja, bij de steiger hangt dus ook een bordje dat er geen bijbootjes mogen liggen, maar we gaan het op ons allerliefst vragen. De mevrouw reageert verbaasd: “Waarom zou het niet mogen? Willen jullie ook douchen? Dit is de code, dan kunnen jullie vanavond terugkomen als wij er niet zijn.” Zie! We zijn weer terug in onze happy trip. Van plezier koopt Hans twee pakken bier van elk 30 blikjes bij een winkel op een paar kilometer afstand van de baai. Op de terugweg zouden we de bus nemen. Zouden, want de laatste bus was net geweest. Dat was even een iets minder happy moment. Voor Hans met 60 blikken bier in de hand en voor mij met de eerste dag op slippers (=blaren). Maar, daarna dus wel een lekkere douche!!

Nu gaan we helemaal los. We gaan naar een plaats waar je niet mag ankeren. We moeten een mooring oppakken voor 35 dollar. Dat is geheel tegen onze principes, maar het kan niet anders. We móeten naar Fairhaven. Hier is Joshua Slocum begonnen met zijn zeilreis om de wereld. Als eerste solozeiler. Hij groeide op in Westport, Brier Island. Wij voelen nu dus een hechte band met hem omdat wij daar ook een deel van ons leven hebben doorgebracht 🙂 .

Brier Island

We varen een prachtig gebied in waar we achtereenvolgens ankeren in Cuttyhunk, Block Island en Montauk. Heerlijk beschutte plekken waar we mooie wandelingen maken. Long Island is heel toeristisch en de superjachten vliegen ons om de oren. Nu mogen we best wel even mopperen want die hekgolven zijn ontzettend vervelend. Dat er allemaal vlaggen op die boten wapperen met daarop “Stem Op Trump” zegt ons genoeg. Die geven toch helemaal niet om van die zwervers als wij zijn….

Cuttyhunk. We liggen links van die zandbank.
Superjachten met wapperende vlaggen in Montauk.
Klimaatvervuiling bestaat niet volgens sommige Amerikanen. Wij vissen toch maar de tientallen ballonnen op die we op één dag in de Long Island Sound zien drijven.

Na het laatste eiland waar we voor ankeren (en zwemmen!), Cockenoe Island, komen we in de buurt van New York. In de verte zien we wolkenkrabbers opdoemen. Wij natuurmensen vinden dat toch wel heel indrukwekkend en we vinden het best tof om hier te zeilen. Vlak voor New York gaan we Manhassat Bay in. Want… hier, in Port Washington, staat de Incentive op de kant. We hebben Sanne en Rik op Sint Maarten (mei 2018) voor het laatst gezien. Zij gingen van daaruit naar Curacao en wij naar Canada, waarna we heel langzaamaan weer naar elkaar toe kwamen. Hoe leuk het ook is om van elkaar te horen over allerlei mooie plekjes op de wereld, het is toch leuker om elkaar weer eens te zien! Het is meteen weer als vanouds tussen ons.

We liggen drie weken in Manhassat Bay waar we klussen en klussen. Verstaging vervangen, watermaker installeren (zelfbouwproject), klussen aan de motor, antenne vervangen. Intussen houden we orkaan Dorian in de gaten die na de Bahama’s via de kust van de VS naar Canada gaat. Hij gaat ruim onder Long Island langs. Voor de zekerheid binden we alles buiten stevig vast, maar dat was gelukkig niet nodig. We hebben niet meer dan 27-28 knopen wind gehad.

Het plan voor de zelfbouw watermaker.
Druk met bouwen, het is nog niet af.
Djogo houdt wel van een beetje rommel.

Als alles klaar is, besluiten we na lang wikken en wegen New York in te varen. Je kunt een mooring huren in de Hudson River bij 79th Street. We horen van verschillende mensen dat het er wel rollerig is. Nou kunnen wij naar de kant en hebben er dan geen last van, maar Djogo blijft altijd aan boord en wordt af en toe zeeziek. We willen het toch proberen. We denken niet nog eens hier te komen met onze boot. En het gaat prima met Djogo! We liggen drie nachten midden in New York. We fietsen op onze eigen fietsjes de hele stad door. Na een druk toeristisch programma komen we thuis, koken wat, en slapen in ons eigen bedje.

Drie maanden zijn we nu in de Verenigde Staten. We hebben het één en ander geconcludeerd. Maar… wij staan nou niet echt bekend om onze rotsvaste meningen 🙂 . Het is hier best leuk met de juiste mensen om ons heen én de juiste eigen instelling!

We zijn weer helemaal gelukkig met zijn drietjes!

3 thoughts on “Amerika

  1. Wat fijn dat jullie zo genieten! Gezien het klusprogramma lijken jullie voorlopig nog niet terug deze kant op te komen? Benieuwd wie en wat er nog op jullie pad gaat komen. Heel veel plezier,

    Liefs sy Tijd

  2. Wat een mooi verhaal weer. Mooi cadeautje voor mijn verjaardag carla. Geniet steeds van je avonturen. Blijf schrijven. Lieve knuffels van me en Hans

  3. Grappig om de railroadbridge van Cape Cod weer te zien. Overigens gaat die bijna nooit meer dicht omdat de trein niet meer regulier rijdt. Alleen af en toe een toeristisch ritje.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.