Uitje/uit

Soms gaan we een dagje uit. Dat klinkt misschien een beetje gek, want we zijn elke dag ‘uit’. We zijn immers op reis! De reis is een grote uit en daarbinnen doen we uitjes. Tot nu toe waren onze uitjes wandelingen in de natuur. Een paar hoogtepunten waren de wandelingen op Sark, het lopen langs de kust van Camaret en de survivaltocht naar de Piscinas Naturales.

Dit natuurlijke bassin in de buurt van A Pobra do Caramiñal hebben we afgelopen maandag bezocht. We kregen de tip van Roos en de bemanning van de Dingo en de Agapè was er de dag voor ons ook geweest. De weg er naartoe begon een beetje saai. We liepen langs de autoweg. We houden meer van smalle paadjes door struiken en bossen. Ik houd erg van dwalen en we-zien-wel-waar-we-komen. Hans heeft graag een wandel-app bij de hand, want dat gedwaal van mij leidt zelden tot een doel. Echte Liefde is dus dat ik mag dwalen, en af en toe subtiel word bijgestuurd door Hans zodat we komen waar we willen. Halverwege de route konden we de weg te verlaten en een prachtig paadje inslaan. Het ging allemaal goed, tot we bij een T-splitsing kwamen. Ik koos rechts want dat zag er wat makkelijker uit (niet zo steil). Nou, dat heb ik geweten. Niet veel later zag het er zo uit:

Supermooi hoor! Maar we moesten eroverheen. Soms leek het ergens nog wel op een pad. En soms leek het alsof we gek waren dat we hier nou per se langs wilden lopen. Geoefende lopers zouden me ongetwijfeld uitlachen. Dat deed Hans ook. Maar geloof me maar dat het spannend was. En nogmaals: oogverblindend mooi.

Terwijl ik me afvroeg of we nog wel op weg waren naar de Piscinas, liep Hans doelbewust verder. En na een uurtje klimmen en klauteren waren we er. Ons eigen paradijs. Er was niemand, alleen wij en een rond, groen, in de rotsen uitgesleten bad met een waterval(letje) op de achtergrond. Wauwwwwwww!

Hoewel ik heel graag schrijf dat alles mooi en fantastisch is (wat het ook is!!), wil ik toch ook even kwijt dat ik het zo ontzettend jammer vind dat mensen niet iets meer respect hebben voor de natuur. Het viel mee, maar ook die paar peuken en dat kauwgummetje detoneren ernstig op de rotsen. En het haalt de illusie weg dat we alleen op de wereld zijn 🙂 .

Op de terugweg zagen we dat het pad dat we bij de T-splitsing níet gekozen hadden, heel makkelijk en begaanbaar was. Ach, dwalen… wat is het toch heerlijk!

Sinds Muros probeerden we een uitje naar Santiago de Compostela te ondernemen. Vanuit elke Ria (zo heten de inhammen in de kust hier) is het mogelijk om daar te komen. Gisteren was het dan zover. Vanuit Vilagarcia de Arousa namen we de trein. Fons zei terecht dat het de bedoeling is dat je naar Santiago loopt, maar zeilen en een klein stukje met de trein is ook best een onderneming hoor…

We hadden van andere zeilers verschillende berichten gehoord en gelezen over dit bedevaartsoord. Het is natuurlijk vreselijk toeristisch, maar dat maakt de plaats niet minder mooi. Wij dwaalden al snel het centrum uit en kwamen in Parque De Bonaval. Hiervandaan heb je een mooi overzicht over de stad:

Het park zelf vonden we ook erg mooi. Bloemen, bomen, ruïnes, oude gebouwen en weinig mensen.

Daarna vonden we het dan weer erg leuk om op een terrasje te zitten en mensen te kijken. We deden ons best de echte pelgrims te ontdekken, maar dat was best lastig. We hebben te weinig versleten schoenen en afgepeigerde gezichten gezien 😉 . Maar misschien wilde iedereen op zijn mooist aankomen, dat snap ik best met al dat publiek om je heen.

Het was een mooi uitje binnen onze uit. Inmiddels hebben we Ria de Arousa verlaten en liggen in Ria de Pontevedra. Niet volgens planning, maar we hebben al zeilend lekker gedwaald. Hierover een andere keer meer!

2 thoughts on “Uitje/uit

Geef een reactie