Tussenstop: Mindelo, Kaapverdië.

“Linde, Linde, dit is de Vagebond. Waar zijn jullie? Over.” “Vagebond, dit is de Linde. We zijn een paar mijl van Mindelo.” Een uurtje later scheuren Hans en Roos in hun dinghy langs de Linde. Terwijl wij ons voorbereiden op het aanleggen (stootwillen ophangen, lijnen klaarleggen, en niet te vergeten: wat meer kleding aandoen…) worden we van alle kanten op de foto gezet en kletsen we bij met de Vagebond. Gezellig om zo binnengehaald te worden!

Zodra we liggen, beginnen we aan het schoon schip maken tot Hans en Roos met biertjes in de kuip klimmen. Zij zijn al een poosje in Mindelo en vertellen over hun ervaringen. De volgende dag gaan we het stadje in. We zijn nu echt buiten Europa en dat merken we. Bedelende kinderen, een beperkt assortiment in (kleine) supermarkten, op je spullen passen: het is nieuw voor mij. Ik houd er niet van op voorhand mensen al te wantrouwen. Hans is meer gewend en waarschuwt mij meerdere keren mijn tas dicht te houden en niet te showen wat ik bij me heb. Gelukkig heb ik na onze eerste dag een positief beeld van Mindelo. Mooie gekleurde huizen (waarom doen we dat toch niet in Nederland? De wereld is zoveel mooier met roze, gele, groene en blauwe huizen!!), het fijne Royal Café met wifi, lekkere pizza, en veel markten met groente, fruit, kleding en sieraden. Bram koopt cadeautjes voor zijn vriendin en oefent met afdingen. Ook dat is nieuw voor me en wat een sport is dat!

We hebben maar drie dagen tijd op Kaapverdië omdat we vanwege de terugvlucht van Bram op tijd in Suriname moeten zijn. We maken dus een strak plan: de eerste dag alle bootklusjes doen, de tweede dag een excursie naar een ander eiland en de derde dag boodschappen doen en alles klaarmaken voor 16-17 dagen op zee.
De excursie werd ons aangeraden door een zeilvriend van Hans en Bram die vorig jaar een rondje Atlantische Oceaan heeft gedaan met zijn gezin. Het was een toptip! ’s Ochtends vroeg de ferry op, uitstappen in Porto Novo op Santo Antao en dan in de laadbak van een 4×4 toeren over het eiland. Stadjes, bananenbomen, suikerrietplantages, een vissersdorp en een onverwacht hippe lunchtent – op het dak -, een vulkaankraterwandeling en nog veel meer hebben we deze dag gezien en gedaan.

We eindigen weer in Porto Novo waar we veel lol hebben in het aanschouwen van alle chauffeurs die graag een ritje willen verkopen. Zij moeten achter een rode lijn staan, een paar meter voor de ingang van het ferrystation. Een politieman moet ervoor zorgen dat ze achter de lijn blijven. Het blijkt een spel van voordringen, stiekem langs de agent naar binnen lopen, verraden worden en dan door de agent teruggehaald worden. Het ziet er grappig uit en het verloopt zowel vanuit de chauffeurs als de agent op een ontspannen en vrolijke manier.

Die avond ontdekken we het nachtleven. Samen met de bemanning van de Vagebond, de Anne Marie (Max en Hilmar) en de Jan Water (Gideon) gaan we op zoek naar live muziek. In een soort kooi staan plastic tafels en stoelen waar Kaapverdianen naar een bandje luisteren. Het klinkt goed, dus wij gaan naar binnen. Ik denk dat we de leukste tent van Mindelo hebben gevonden! De sfeer en de muziek zijn supergoed. Maar ja, als je maar één avondje gaat stappen, wil je toch kijken of er nog meer is. Met Max aan kop gaan we op zoek naar een disco waar we over hebben gehoord. Een Kaapverdiaan wil ons wel brengen en zegt op elke straathoek dat we er bijna zijn. Als we de moed bijna hebben opgegeven, staan we ineens voor een zware deur waar we tegen betaling van vijf euro p.p. mogen dansen. Tja, dat is niet de bedoeling voor zeilers met een beperkt budget. Met zijn allen proppen we ons in een taxi terug naar de kooi. We eindigen op de Linde waar het feest is tot het ochtendgloren – verneem ik later, want ik lig dan allang te slapen. Zo heel af en toe merk ik toch verschil tussen de twintigers en mijzelf…

En dan komt het slechte nieuws via een appje van Roos. Terwijl we een biertje aan het drinken waren, is hun boot leeg geroofd. Ze zijn alles van waarde kwijt. Wat een ontzettende domper. Volgens de havenmeester is het jaren geleden dat er gestolen werd op de ankerplaats. Onze vrolijke vrienden zijn stil en van slag. Terwijl wij ons voorbereiden op de oversteek, zitten zij bij de politie. Ik ga ervan uit dat het ons ook een keer zal gebeuren – in een arm land zijn wij toch de rijke stinkerds bij wie wat te halen valt. Maar het idee dat iemand in jouw boot, tussen jouw spullen zit – dat is heel naar.

De laatste dag breekt aan. Hans en Bram gaan boodschappen doen en ik zorg dat de boot netjes is en dat alles zeevast staat. Een bed op de bank opmaken: komende weken slapen we gescheiden. Erg ongezellig, maar ja, op elkaar rollen in een boot van 40 graden is echt niet lekker. Ik lig het liefst zo klem mogelijk, dus de bank met een slingerzeiltje ervoor is voor mij.

Al het fruit en de groente die de mannen gekocht hebben, wast Bram op de steiger. We lezen in blogs dat andere vertrekkers dit ook doen om te voorkomen dat we straks met allemaal ongedierte op de boot zitten. Tot nu toe hebben we nog geen kakkerlakken aan boord gehad, en dat wil ik graag zo houden! Voor de komende weken hebben we dit aan boord:

Wij zijn er klaar voor. We babbelen nog wat met de jongens die we hier ontmoet hebben. Max maakt vlogs voor de website van Zeilen (linkje) en filmt ons voor en tijdens ons vertrek. (Later realiseerde ik me dat ik nog ongewassen en met net-uit-bed-kapsel op de steiger stond, maar ach, ijdelheid laat je vanzelf achter je als je al maanden op een boot leeft… ) Hans en Roos komen gedag zeggen en zeeziektepleisters brengen.
En dan zijn we weg! Op de plotter staat dat we 1888 mijl af te leggen hebben naar een boei voor Suriname. Deze ligt 12 mijl uit de kust. Van daaraf is het (incl. die 12 mijl) nog 42 mijl tot Marina Waterland te Domburg. Tweeënhalve week op zee; een nieuw record. We hebben er zin in!!

4 thoughts on “Tussenstop: Mindelo, Kaapverdië.

  1. Wat heb je het weer gezellig neergepend. We leven helemaal mee met jullie. Leuk dat er overal bekenden opduiken. Dat geeft toch een heleboel extra gezelligheid. Hopelijk zijn jullie vrienden over de schrik heen. En figuren die op een anders spullen uit zijn heb je overal. Gauw doorgaan met genieten. Zijn er in Suriname ook alweer zeilende landgenoten gespot. Veel plezier daar.

  2. Weer veel leesplezier over jullie avonturen, jammer te lezen van de inbraak,. Vanmorgen 1/2 pagina in de krant over de overval op “de Liefde”ook bij Kaapdverdie, helaas gepaard met lichamelijk letsel.

  3. Nadat wij in regenachtig Boulogne naast jullie lagen kijken wij af en toe, een beetje jaloers, hoe het jullie vergaat. Mooi om te zien en lezen. Wij kijken uit naar jullie verslag over de oversteek naar Suriname.

Geef een reactie