Sint Vincent, deel 1.

Het zat niet in ons plan. Nu zijn onze plannen wel bijzonder flexibel, maar dit eiland zouden we echt overslaan. Daar had ik geen andere reden voor dan dat anderen zeiden of schreven dat het beter was om er niet heen te gaan. Als zeilers informeer je elkaar en ik vertrouw andere zeilers. Toen kwam het appje van Dirma: “Je moet echt tijd maken voor St. Vincent!”. Ze stuurde foto’s van prachtige watervallen en ze schreef enthousiaste verhalen. Ik ging twijfelen. Het zag er echt mooi uit. Maar wat als er toch iets gebeurt… dan is die reis ineens niet zo leuk meer. Hans ging eens zoeken naar informatie over incidenten die hebben plaatsgevonden. Dat leek eigenlijk wel mee te vallen. Dus, we waagden het erop. En daar zijn we zo blij mee!

We kwamen aan op zondag 8 april. Zodra de neus van Linde om de hoek gezeild kwam, schoot Kenny in zijn dinghy de zee op om ons te escorteren naar een mooi plekje in de baai. Boatboys vangen de zeiljachten graag op, want ze verdienen 25 ECD (Eastern Caribbean Dollar, ongeveer delen door drie voor de prijs in euro) met hun hulp bij het uitbrengen van een lijn naar de kant. De baai is diep tot vlakbij het land. Je gooit een anker uit en vaart dan achteruit. Je geeft een lange lijn aan de boatboy die deze lijn om een boom of paaltje knoopt. Zo blijf je mooi op je plaats liggen. En dan begint het grote spel om de toerist. Van alle kanten komen de boatboys op je af om iets te verkopen: groente en fruit, sieraden, souvenirs, tours over het eiland, diensten zoals de was doen of de waterlijn van de boot schoonmaken enzovoorts. Aanvankelijk vond ik het vreselijk vervelend. We lagen nog niet goed en dat wilden we eerst in orde hebben. Het werkt niet echt lekker om met allerlei bootjes om je heen, met mensen er in die van alles van je willen, je anker te verleggen en rustig met elkaar te blijven communiceren. Ik word niet leuker van de zenuwen en daar wordt Hans dan ook weer niet leuker van. Tot zover is het nog niet echt een promotiepraatje voor St. Vincent, hè?

Eindelijk liggen we goed. We hebben iedereen verteld dat we nu niets nodig hebben en gaan eerst maar eens aan land voor het aankomstdrankje in de Mojito’s bar. Er wordt een tafel met een roze kleedje voor ons neergezet. We zitten als enige buitenlanders op het terras. We zijn ook de enige zeilboot in de baai. De mensen kijken niet erg vriendelijk naar ons. We zien kort na elkaar nog een paar zeiljachten de baai in komen. Niemand komt aan land. Wij drinken nog maar een biertje en een mojito en gaan vroeg naar bed.

Om vier uur ’s nachts worden we wakker. We liggen dan al acht uur in bed, dus dat is niet zo gek. Hans roept me dat ik in de kuip moet komen. Vlak achter onze boot schijnen twee mannen met fakkels op het water. Achter beide mannen dansen drie andere mannen met kleine pasjes. In de buurt lopen een paar mensen met een net in hun handen. Na een poosje spreiden ze het net uit. De fakkel wordt tot in het midden van het net gehouden. De dansende mannen trippelen tot vlak aan het net. Dan scheppen de mensen die het net vasthouden met een kommetje iets in een emmer. Daarna begint het opnieuw. Mysterieus! We gaan nog even slapen. Een paar uur later is er een schouwspel naast de boot. Twee boten, de ene vol mannen en de ander met één man, varen rond een snorkelaar. Na een poosje ligt een groot, rond net in het water, afgezet met een drijvende lijn. De mannen trekken langzaam het net naar zich toe, schudden talloze visjes naar het midden van het net en gaan zo zeker een uur door. Dan brengen ze het net met daarin een heleboel levende visjes naar een plek in de baai waar drie vissersbootjes aan elkaar vast voor anker liggen.

We hebben alles vol interesse gevolgd en vragen later op de kant aan iemand wat de vissers gevangen hebben. ’s Nachts vangen de vissers tritri. Dit zijn miniscule visjes die in hun geheel in viskoekjes worden verwerkt. Het is een plaatselijke delicatesse. De vissen die in het net gevangen worden, zijn sardientjes. Ze worden levend verkocht aan grote vissersschepen om als aas te dienen. Op Tobago spraken we een visser die naar Sint Vincent moest voor aas, want dat aas is het beste!

Deze dag zijn we, ondanks het nachtelijke visserijkijken, goed uitgerust en helemaal klaar voor nieuwe boatboybezoeken. Willen we vandaag wel groente en fruit? Ja hoor, laat maar zien wat je hebt. We kopen een (piepkleine maar ontzettend lekkere) ananas, zakje wortels, vijf tomaten en een Caribische abrikoos voor 30 ECD.

Al begonnen met de schil eraf halen… Je moet hem pellen. Het vruchtvlees lijkt op mango. Lekker!!

Groente en fruit is overal in de Carieb erg duur vergeleken met de Nederlandse prijzen, maar ik denk dat het eigenlijk in Nederland wel heel erg goedkoop is allemaal. We maken een praatje met iemand die niets wil verkopen, maar wel graag iets vertelt over Sint Vincent en de wegblijvende toeristen. In Wallilabou Bay, een baai voor Cumberland Bay waar wij liggen, is het heel toeristisch omdat in deze baai de film ‘Pirates of the Caribbean’ is opgenomen. Hier heeft in 2016 een incident plaatsgevonden waarvan onduidelijk is wat er is gebeurd, maar een Duitser is erbij gedood. De man die het ons vertelt woont in Wallilabou en roeit elke ochtend naar Cumberland. De boatboys in Wallilabou zijn volgens hem agressief, er wordt onderling gestreden om de toerist. In Cumberland is hiervan geen sprake. Iedereen wil graag iets verdienen, maar als je als zeiler zegt dat je geen interesse hebt, laten ze je met rust. De houding van de mensen in de bar onze eerste avond was misschien zo afwijzend omdat ze gewend zijn dat mensen niets van ze willen. Veel zeilers komen niet van hun boot af, maar gebruiken de baai alleen om te overnachten. Voor de lokale bevolking is het niet leuk om naar al die rijke zeilers te kijken die niet aan land komen en niets uitgeven. De man vertelt rustig en vriendelijk en we zijn onder de indruk van zijn verhaal.

Tot zover deel 1 van het verhaal over Sint Vincent. Het lukt niet om een langer verhaal met meer foto’s op te slaan, dus dit wordt een trilogie…

3 thoughts on “Sint Vincent, deel 1.

  1. Geweldig om te lezen dat jullie het zo naar jullie zin hebben en zo veel moois zien. Wij genieten mee. Dikke knuffel en 💋 💋 💋 en een aai voor jullie zeemonster 🐹.

Geef een reactie