Net als in de film

In spannende films gaat het altijd hard. Ik kijk geen spannende films. Ik houd niet van hard. Ik houd van zacht en zoet en roze en bloemetjes. Voordat ik Hans kende, heb ik alles wat ook maar enigszins eng zou kunnen zijn vakkundig vermeden.

Binnen een paar maanden na ons eerste afspraakje heb ik achterop een motor gezeten (“Nee hoor moppie, dat is een brommer, dat gaat niet zo hard.”), ging ik over de kop in de Python en reisde voor het eerst alleen met het vliegtuig om hem te kunnen zien. Spannende films kijk ik nog steeds niet.

Voor vandaag had Hans weer iets moois afgesproken. Gerben, die hier in Domburg vlakbij de ankerplaats werkt, heeft een rib (rubberboot met verharde bodem) met een 250 pk motor er achter. We gaan met een groepje zeilers en inwoners van Domburg naar Overbridge. Deze plaats ligt een eind verder aan de Surinamerivier. Gerben heeft een pinahut gereserveerd (daarin kun je je hangmat ophangen) en hij heeft samen met Hans boodschappen gedaan voor de barbecue.

Het is een zondagsuitje, dus ik trek een rokje aan en een vrolijke Surinaamse tuniek. Hans heeft Gerben geholpen de rib te water te laten, ze halen de andere zeilers op bij hun boten en dan stoppen ze bij de Linde.

Ik stap als laatste van het groepje in de boot. Dan komt er een zeilboot aan. Een solozeiler. Na zestien dagen alleen op zee arriveert hij in Domburg waar we hem helpen de mooring op te pikken. Hij krijgt de kans niet om bij te komen. Iemand springt bij hem aan boord, zorgt dat hij wat spullen in een tas doet en vertelt hem in de rib te springen. Hij kijkt wat verbouwereerd om zich heen, zet zijn zonnehoedje recht en laat vanaf dat moment alles maar over zich heen komen.

En daar gaan we. Net als in de film. De gashendel gaat naar beneden en het tempo gaat omhoog. Binnen een paar seconden vliegen we met 32 knopen (zo’n 60km p.u.) over het water.

Wat je in de film niet ziet, is dat een jurkje dus niet glamourous blijft zitten als je in een supersnelle hippe luxe boot over het water sjeest. Nee, die jurk wappert alle kanten op, tot over je hoofd – als je niet oppast, ben je hem kwijt. Daar zal een hoop tape aan te pas komen bij de actrices. Desondanks waande ik me de superster van de Surinamerivier. Het is film, dus fantasie mag. Ik weet heus wel dat ik niet het perfecte figuurtje met de strak gestylede outfit heb. Maar ik weet ook heus wel wat goed voelt. En dit – liggen op het bankje in de punt, de wind door mijn haren, grijnzende Hans naast me – voelt goed.

Ja, het ging onvoorstelbaar hard. Nee, ik vond het niet eng. Heel af en toe maar. Als ik ging nadenken. Maar dat moet ik dus niet doen. Dat is iets wat ik deze reis leer. Niet nadenken. In de film stappen en gewoon meespelen. Als het eng wordt misschien even de ogen dicht doen. Voor je het weet is het voorbij.

En ja, de dag vloog voorbij. Van Domburg waren we in tien minuten in Waterland, waar we koffie gingen drinken. De liefste barman ter wereld begroette ons hartelijk en bij naam. We zijn al meer dan een maand weg daar dus ik was onder de indruk. Maar ja, filmsterren hè 🙂 . De Incentive is vrijdag aangekomen (we zagen hen langsvaren toen we in Paramaribo zaten te lunchen!) dus ik kon Sanne een dikke knuffel geven. In Sesimbra zagen we elkaar voor het laatst – dat was halverwege Portugal, begin oktober. Het voelt als veel langer geleden.

We stappen weer in de rib en racen naar Overbridge dat, heel toepasselijk, voorbij de brug ligt. Tussen de brug en Overbridge liggen twee boten, half gezonken en overwoekerd door het regenwoud. Een vleugje Pirates of the Caribean past ook in onze film.

De scene verplaatst zich van de boot naar de pinahut. We hangen onze hangmatten naast elkaar. De solozeiler is uitgeput en mag in Angela’s hangmat slapen. Hij is figurant en hij weet zelf niet goed hoe hij dit geworden is. De anderen pakken ieder hun rol. Barbecue opzetten, vlees braden, languit hangen in de hangmat, djogo’s uitdelen, zwemmen…

Onze hut met vooraan de hangmatten.


Het bar- en barbecuegedeelte waarop we uitkijken vanuit onze hangmatten.


Het zwembad met rivierwater maar afgescheiden van de rivier – vanwege de piranha’s.

Nogmaals onze pinahut.


Wat een zwaar leven!

“En… cut!”. De scene is voorbij. Op de terugweg willen we nog wat daglicht, anders kunnen we niet meer filmen. Helaas hebben we geen crew die de zware koelboxen en tassen vol hangmatten voor ons sjouwt. De solozeiler valt bijna om als hij een kist naar beneden tilt. Wat moet die man een rare dag hebben. Wezenloos staart hij voor zich uit als hij op de bodem van de boot zit. Ook de anderen nemen hun plaats in.

We filmen de laatste scene. Hans mag achter het stuur plaatsnemen. Hij grijnst van oor tot oor. Helaas… de zon gaat onder en we moeten het filmen staken. Voor de vorm een filmpje, maar veel kun je niet zien.

Zodra de camera weg is, laten alle acteurs zich gaan. De één plast vanaf de boot, de ander laat een windje naast me. Het geeft niet. Alles is opgeslagen in mijn geheugen. Met de wind door mijn haren voel ik mij nog even de superster. Morgen zal alles weer gewoon zijn. Gewoon, leven op de Linde, in Suriname, in januari met 30 graden, terwijl in Nederland de pannen van het dak waaien.

4 thoughts on “Net als in de film

  1. Mooi verhaal weer, Carla. Fijn dat jullie zulke geweldige dagen hebben. En mooi dat wij door jouw verhalen zo mee kunnen leven. Knuf voor jou en voor Hans.

  2. We hebben weer genoten van je verhaal en belevenissen, gelachen om de eenzame zeezeiler die onverwacht meemocht met zo’n stel ………… Groetjes.

Geef een reactie