Muurvast in Muros

Een wrak, twee duikers en veel biertjes. Dat zijn de ingrediënten voor dit verhaal. Het speelt zich af in de ankerbaai van Muros. Terwijl om ons heen les gegeven werd op alle boten met kinderen, wilden wij op tijd vertrekken naar de volgende plaats. Ik startte de motor en Hans zou zoals gewoonlijk het anker omhoog halen.

Hij trok en trok, maar na een uur lagen we nog op precies dezelfde plek. Het had die nacht hard gewaaid waardoor wij vele malen rondgedraaid waren. Was het anker vastgedraaid?

Dit konden we duidelijk niet met zijn tweeën. Gelukkig kenden we inmiddels de halve baai, dus we riepen hulp in. Eerst bij Martin van de Dingo, in wie we een groot vertrouwen hebben. De Dingo is al een keer de wereld rond geweest en de bemanning heeft al het één en ander meegemaakt. Martin haalde zijn duikspullen te voorschijn en constateerde na zijn duik weinig geruststellend dat wij flink de sjaak waren.

Martin vertelde dat het leek alsof onze ankerketting om een uitstekende pin van een wrakstuk of oud, roestig anker was gedraaid. Deze was vervolgens waarschijnlijk omgevallen. Het was moeilijk te zien, maar het was duidelijk dat de ketting er niet zo afgeschoven kon worden. Dit kon Martin niet alleen. Juist op dat moment kwam Edwin van de Quiset langs in zijn dinghy. Hij bleek wel te kunnen duiken, maar had geen duikspullen. Het toeval wil dat wij wel duikspullen hebben, maar we kunnen allebei niet duiken… dat leek ons nou net iets wat we op de Canarische eilanden zouden kunnen leren. Een poosje later waren ze er allebei klaar voor (Martin moest even opwarmen. Het water is hier erg koud, en op 12 meter diepte nog kouder).

Wat Martin en Edwin gedaan hebben om ons los te krijgen, was best ingewikkeld. Ik zal het inzichtelijk maken met behulp van Hans. Hij tekent en ik schrijf. De mannen lieten zich via de ketting naar beneden zakken. Ze bevestigden een lijn aan het anker met aan het eind een stootwil. Als het nodig zou zijn om de ketting op te geven, omdat hij niet los te maken was, dan zouden we in ieder geval het anker nog kunnen redden met die lijn.

Het zou natuurlijk fijn zijn als we zowel de ketting als het anker konden redden. De rode lijn aan het anker was plan B voor als het echt niet anders kon. Plan A werd eerst ingezet, het loskrijgen van de ketting van het wrak. Om dit te bereiken moest eerst de spanning en dus de Linde van de ketting af. Aan het uiteinde van de ketting werd een lijn van een meter of zes vastgemaakt met wederom een stootwil aan het eind. De paarse lijn op de foto.

De duikers gingen naar beneden. Wij lieten na een minuut of drie de ankerketting helemaal los van de boot en voeren weg (voor de veiligheid van de duikers). We vonden het spannend om Martin en Edwin daar beneden te hebben zonder dat wij iets voor ze konden doen indien nodig, dus we vroegen Rob van de Agapè om met zijn bijboot in de buurt te blijven.

Na een eeuwigheid (die spanning!!!) van ongeveer tien minuten kwamen Martin en Edwin boven met een lijn in de hand en een duim in de lucht. Onze helden hadden het voor elkaar!! Doordat de ketting los was, konden ze samen het wrakstuk optillen en de lijn eraf schuiven. Ik vind het echt knap en dapper en een vermelding hier meer dan waard. Rob hielp met de bijboot de stootwil met de lijn naar de Linde te brengen, waarna wij heel makkelijk het anker konden ophalen. Wat een geluk dat het zo goed was afgelopen! Het was inmiddels 15 uur, dus we zijn er vijf uur mee bezig geweest. Dat we niet naar Portosin zijn gegaan, was echt geen kwestie van ‘mañana, mañana…’ – dit keer niet!

Een bedankje was wel op zijn plaats. Toen de duikers waren afgespoeld, opgewarmd en aangekleed, gingen we voor de welverdiende biertjes naar de speeltuin. En veel sap en chips voor de kinderen. Het was een feestje!

Vandaag heb ik mijn tegenprestatie bij de Dingo geleverd… lesgeven aan groep 6 en groep 8. Dat was weer als vanouds een avond lessen voorbereiden 🙂 .

De jongens hebben hard gewerkt. Het is weer eens wat anders dan in een klaslokaal lesgeven… Qua omgeving kan hier niets tegenop! Maar een wiebelvrije werkruimte heeft ook zo zijn voordelen.


De Quiset heeft natuurlijk ook nog wat tegoed. Een avondje oppassen. Zij krijgen les in het Duits en daar begin ik niet aan… Bovendien is de jongste nog maar drie. Hans moet dan mee, want die krullenbollen vinden elkaar wel leuk!

6 thoughts on “Muurvast in Muros

  1. Wat een verhaal weer. Na de gestelde vijf jaar wordt het zeker wel Zeilboot Linde Trilogie of…. Waar zitten jullie nu, op koers naar de canaries?

Geef een reactie