Limoncello en lange vingers

Tijdens de borrel op de Dingo toverde Dirma ineens een fles limoncello tevoorschijn. Dit ontlokte mij de uitroep: ‘Oooooh, weet je wat lekker is? Limoncello tiramisu!!!’. Helaas ging de Dingo al snel weer verder, naar de Algarve. Wij twijfelden nog of we na Lissabon meteen naar de Canarische eilanden zouden zeilen. We moesten echter eerst een haven in voor water en een wasserette, en we besloten daarvoor naar Sesimbra te gaan (de haven van Cascais was te duur). Na wat overleg en vooral na enthousiaste verhalen van de Dingo over EINDELIJK een warmere zee, vertrokken de Agapè en wij tegelijk naar Alvor.

Het was een hobbeldebobbeltochtje over hoge golven (deining) en zeer weinig wind. Na een paar uur zeilen en 22 uur op de motor arriveerden we in het Portugese waddengebied. Onder telefonische begeleiding van Dirma hebben we de ankerplek bereikt: tussen zandplaten door via een smalle geul. Ik had inmiddels mijn kasten doorzocht omdat ik zeker wist dat ik ergens nog Franse lange vingers had. Die zijn zachter dan de Nederlandse en niets aan om zo te eten, maar voor tiramisu leken ze me uitermate geschikt. Terwijl Hans de snubber aan de ankerketting bevestigde (tegen het snokken, weet je wel), stuurde ik een berichtje in de groepsapp van de Dingo, Agapè, Quiset en de Linde. “Heeft iemand toevallig mascarpone of een citroen op de boot?”. Conny van de Agapè kwam aan met een verrimpelde citroen die nog ergens lag. Jippie! Inge van de Quiset appte vanuit de supermarkt dat ze mascarpone zou meenemen. Ik hou van het zeilersleven!! Iedereen is zo gezellig en behulpzaam! En iedereen heeft zin in tiramisu denk ik 🙂 . Hieronder een fotoverslag van deze ochtend in Alvor.

Goedemorgen! Wat een rustige nacht op spiegelglad water. We kijken deze kant uit op de Quiset en Agapè. De Dingo ligt achter ons.

Snel de takel bevestigen aan de bijboot.

Het echte takelwerk mag Hans doen.

Op naar de Dingo!

Niemand thuis… het trappetje staat omhoog.

Ik klauter aan boord en vind de limoncello bij de kajuitingang.

Met de limoncello roei ik naar de Quiset.

Hopelijk zijn ze thuis!

Twee bakken! Mmmm.

Quinn mag ook mee! Gezellig!

Waar lag ook alweer de slagroom? In de bak, achter de bank, in de bilge..?

Ja, alle ingrediënten zijn aan boord! Quinn is superlief aan het spelen.

Het is intussen lekker warm en ik klop de slagroom met de garde. Gelukkig hebben we een ventilator in de kombuis…

Quinn kan niet wachten om uit te delen. Hij is al met de tiramisu van de bank gestuiterd. Toch maar even een zakje erom.

Quinn maakt wel even het hekje voor me open. Bijna. En zegt dan: “Ik wou dat ik zo groot als jij was.”

De Agapè is blij! We drijven nogal snel weg door de stroom. Nu mag Quinn zelf roeien. Dan lijkt hij lekker snel…

Inmiddels staat bij iedereen een bakje in de koelkast. Wij duiken zo het water in en mogen suppen met het board van de kinderen van de Dingo, die een dagje uit zijn. Ik denk dat Twan, Senne, Quinn, Valerie en Rosalie wel mee willen spelen. Het leven is goed 🙂 !!!

9 thoughts on “Limoncello en lange vingers

  1. Dag Hans &Carla! Wij kwamen vanmiddag de baai van Alvor binnen en zagen jullie liggen. Nu kan ik niet slapen en dacht ik google ze even haha. Leuk, jullie blog! Ik roei morgen wel even bij jullie langs, als jullie er nog zijn. Groetjes Iris (van de Immaqa)

Geef een reactie