La Isla Bonita

“Hans!!!!!!” Met een harde schreeuw maak ik Hans wakker. Hij zit meteen rechtop, haalt de doppen uit zijn oren en vraagt verschrikt: “Riep je mij?”. “Ja! Fok! Boom! Hij hangt los!”. Ik kom niet helemaal uit mijn woorden van de schrik. Hans springt uit bed, rent de trap op, kijkt naar voren, rent naar beneden, trekt een shirt en reddingsvest aan en klimt uit de kuip, naar de mast.

Intussen sta ik nog steeds op trillende benen achter het stuur. Het is vrijdagochtend. Na een woeste woensdag en een druistige donderdag is Hans moe. Hij heeft de meeste wachten gedraaid. De eerste dagen was ik zeeziek en weinig in staat om iets van betekenis te doen. Hoge golven en harde wind zorgden voor een wild schommelende boot. De wind zou vrijdag veel minder worden. Dat leek mij een goed moment om de wacht over te nemen van Hans, en hem zo lang mogelijk te laten slapen. Maar helaas voor hem moest hij na een uurtje slaap alweer in actie komen. In zijn onderbroek staat hij te zwieren op het voordek (dat klinkt gezelliger dan het was…). Met één hand aan de boom en de andere aan de mast en dus eigenlijk met één hand te weinig, probeerde Hans de boom van vier meter – die vrijelijk over het dek heen en weer zwiepte – naar beneden te halen. De rails waar de boom mee aan de mast vast zat, was verbogen en daardoor was de boom eruit geschoten. Over technische zaken wijd ik niet graag uit (vanwege mijn gebrek aan kennis) maar het had te maken met roestvrijstalen schroeven die losraakten uit de aluminium mast. Deze stoffen reageren met elkaar en na verloop van tijd vreet RVS aluminium op.

Intussen riep Hans dat ik de fok moest oprollen zodat deze niet zo heen en weer klapte. Oh ja, ik moet ook wat doen. Pas toen Hans de boom aan de zeereling had vastgebonden en terug in de kuip was, stopten mijn knieën met knikken. Is dit nu het echte zeezeilen…? Ik weet niet of ik het wel zo leuk vind. Het continu misselijk zijn, de spanning van ‘houdt de windvaan de boot op koers’ en ‘houd ik haar op koers als de windvaan het niet meer aankan’ en ‘wat als ik haar niet op koers houd en de zeilen klappen heen en weer’ maken dat mijn stressniveau bijna hoger is dan na een gemiddelde werkdag vroeger in het speciaal onderwijs.

Hier hadden we de boom nog…

Terwijl ik zit bij te komen, zit Hans te genieten. Voor hem is geen golf te hoog en geen wind te hard. “Geen zeezeilen zonder schade!”, roept hij grijnzend. Hij schrikt doorgaans meer van mijn reactie dan van de werkelijke gang van zaken aan boord. Fluitend lost hij problemen op (letterlijk. Dansend met de spinakerboom fluit hij ‘La isla Bonita’ van Madonna). Hij kookt, ruimt op, houdt wacht, verstelt de windvaan vele malen per dag (er zitten versnellingen op die je al naar gelang de windkracht instelt), klimt van voor naar achter over de boot om weet-ik-wat-allemaal te doen. En hij houdt de sfeer er in. “Muziekje?”, vraagt hij. En daar klinkt André, of Guus, of de Jeugd van Tegenwoordig. Lekkere meezingers waar ik vrolijk van word. Mijn favoriet is nog wel ‘Vluchten kan niet meer…’. Hoe spannend ik het ook allemaal vind, ik moet door. Afstappen is geen optie. Maar heel hard zingen helpt. En dolfijnen om de boot ook. Ze zijn er deze tocht erg weinig, maar als ze er zijn, is het meteen weer zo mooi. Het water is diepblauw en heel helder. We zien de dolfijnen meters diep onder water zwemmen. Na zes nachten zie ik dinsdagochtend in de verte steeds meer lichtjes aan de horizon. ‘Land in zicht!’, denk ik. Maar feitelijk zie ik geen land. Het is aardedonker. Ik wist niet dat het zo ontzettend donker kan zijn. De maan schijnt overdag samen met de zon, de sterren schijnen achter de wolken. Als ze tevoorschijn komen, leert Hans me de sterrenbeelden. Er zijn opvallend veel vallende sterren. Het leven op zee is soms spannend, maar meestal ontzettend mooi. Nu we er bijna zijn, en ik na zes dagen veel minder last heb van zeeziekte, krijg ik steeds meer zin om óók eens in actie te komen. Binnen iets doen is echter vragen om misselijkheid. Maar ik weet wel iets wat ik buiten kan doen. In de zon kleed ik me uit en neem een douche vanuit een emmer. Heerlijk! En zo hard nodig… Hans roept ineens dat er een speedboot aankomt. Tuurlijk, sta je net in je nakende niksie te poedelen, krijg je gluurders. Het blijft spannend, op zee!

Inmiddels liggen we in de haven van Tazacorte, La Palma. Naast de Tijd, de boot van vertrekkers met wie ik vanaf het begin via Whatsapp contact heb. Leuk om ze nu eindelijk echt te ontmoeten! Ook hier liggen veel Nederlandse boten. Op weg naar het havenkantoor spreken we de éne vertrekker (en een enkele terugkeerder) na de andere. Gisteren was ik druk met schoon schip maken, dus ik heb nog niet gezellig gedaan. Vanaf vandaag zijn we weer helemaal klaar voor borrels, praatjes, uitwisseling van ervaringen en tips, en wat het verblijf op La Palma ons verder maar brengen zal. La Palma wordt ook wel ‘La Isla Bonita’ genoemd (het mooie eiland). We gaan een auto huren om het eiland rond te kunnen rijden. We blijven hier een week, vakantie vieren en voorbereiden op de oversteek naar Kaapverdië en Suriname. Volgende week gaan we naar Tenerife om heel veel bezoek te ontvangen! Maar daarover later meer.

Hans verstelt de windvaan.

Ik geniet van de zon.

Opruimen doen we straks.

La Isla Bonita!

10 thoughts on “La Isla Bonita

  1. Wat leuk geschreven weer! En dat de boom van de mast knalt herkennen wij, hebben wij 11 jaar geleden ook gehad op de Atlantische oversteek. Is geen pretje. Geniet van La Palma!! Oh ja, ook de bende in de boot ns een oversteek is herkenbaar 😉.

  2. Leuk stukje weer. Nou maar ff zoeken naar opvreetvrije schroeven. O, en dat akkefietje met die speedboot. Heb je die zelf ook gezien, of was het Hassan humor😂. Fijne dagen op dit “volgens kenners” mooiste eiland van de Canarische eilanden groep. 😘

  3. Hier Rutger; zo ging het vandaag; eerst (natuurlijk) opstaan, lekker ontbijten met een croissantjes dan lekker met de Lego bouwen, Onee ik moet Engels leren dan alweer middageten en een spelletje doen . Toen mocht ik met mijn team(van de voetbal) bowlen en thuis even televisie kijken. Bij het eten met z’n allen jullie blog lezen en kijken. Beetje anders als bij jullie op de boot…..ik heb nu al zin in jullie volgende blog. Lieve groetjes van mij en de rest. Xxx

  4. Wat super leuk om te lezen, wordt al misselijk als ik naar het filmpje kijk. Zal de website ook nog eens aan onze puber laten zien, bijna 11 al weer (a.s. woensdag). liefs van de van lingelaan!

Geef een reactie