Bemanning

Hans van Groenigen-Jansen (15-09-1977)

In 2003 begon Hans met zeilen. Hij nam les op een valk, werd zelf instructeur, leerde zeilen op een kajuitjacht en gaf daarna ook daarop les (dit alles via Krekt Sailing). Hans heeft al een aantal grote zeilreizen achter de rug:

2008: van Sint Maarten naar Edam met Ben Roos (Nautisail).

2010: van Ayamonte (Spanje) naar Rotterdam (Nautisail).

2012: van Zeeland naar A Coruna (Spanje) (Nautisail).

2013: van Nosy Be (Madagaskar) naar Richards Bay (Zuid-Afrika) met Cor Zachariasse.

2015: van Cuxhaven (Duitsland) naar Medemblik (Nautisail).

Hans werkte tot 31 december 2016 als projectleider in de IT. Hij had graag van zeilen zijn werk gemaakt, maar het is lastig om daar echt in te verdienen. De IT dus. Hard werken en daarnaast zoveel mogelijk reizen. Hans is bijvoorbeeld in Frans-Guyana, Suriname, Nepal, Nieuw-Caledonië en Vanuatu geweest. Vanaf het moment dat hij goed kon zeilen, leek een wereldreis hem heel mooi. De tocht van Sint Maarten naar Nederland was bedoeld om te ontdekken of hij het oversteken van oceanen wel leuk zou vinden. Dit was meteen duidelijk. Bij terugkomst maakte hij het plan: voor zijn veertigste vertrekt hij. Het was nog even spannend voor hem of hij dat alleen moest gaan ondernemen, maar gelukkig kwam hij iemand tegen die wel met hem mee wilde gaan….

Carla van Groenigen-Jansen (12-03-1975)

In 1990 ging ik voor het eerst op zeilkamp. Ik vond het erg leuk (vooral gezellig) en ging daarna nog een paar keer. Op school was Nadine één van mijn vriendinnen. Zij en haar familie zeilden graag, en hadden een huisje met zeilboten op de Loosdrechtse Plassen. Bijna wekelijks fietste ik in het zeilseizoen van Hagestein naar Maarssen om met Nadine (en andere vriendinnen) verder te fietsen naar Loosdrecht.

In 1994 haalden we ons diploma. Ik ging naar Groningen, Nadine naar Rotterdam, en na een paar jaar was ons contact verwaterd en zeilde ik niet meer. Tot ik in 2012 ineens bedacht dat ik het zeilen miste. Het is zo lekker om op het water te zijn. Ik had behoefte aan een fris windje door mijn leven – letterlijk en figuurlijk. Ik nam weer les, dit keer bij Krekt, en had een heel aardige instructeur: Hans. Ik vond het zeilen weer heerlijk. Iets om veel vaker te doen. Maar ik was druk met werk en andere dingen in mijn leven. Ik werkte in het speciaal onderwijs binnen een instelling voor jeugdzorg. Een mooie, maar zware baan die niet leuker werd door alle regeltjes van bovenaf. Ik wilde minder gaan werken en pleegouder worden. Ik kocht een eigen huis, waardoor minder werken nog even geen optie werd, maar waardoor ik wel plek kreeg voor een kind in huis. Om het weekend kwam er een jongetje logeren. Dat was heel gezellig! Inmiddels was het weer zomer en ging ik nog eens zeilen. Hans was er niet, maar ik hoorde dat ik echt met hem moest gaan afspreken, want we zouden goed bij elkaar passen. Dat bleek te kloppen. Zijn droom om een wereldreis te maken vond ik heel mooi. Ik wil graag mee. Als we terug zijn, gaan we kijken of en hoe we het pleegouderschap gaan vormgeven. Hoe we na zo’n reis in het leven staan, kan ik nu nog niet bedenken!

Gijsje (03-05-2014)

Sinds Gijsje bij ons woont, wordt ze voorbereid op de wereldreis. Van jongs af aan ging ze overal mee naar toe, zodat ze eraan went dat ze bij ons hoort en niet bij ons huis. Ze is inmiddels in acht verschillende landen geweest en we zijn haar alleen in Utrecht, vlakbij huis, een keer kwijt geweest. Gijsje heeft nog niet veel gezeild. We zullen zien of het haar bevalt. Als het niet gaat, brengen we haar terug naar Nederland. Hopelijk gaat het goed, want wij zijn dol op Gijsje en zij ook op ons…