Afscheid van het land van Djogo en djogo’s

“We hebben een mail gekregen van de dierenarts. We moeten volgende week langskomen voor de tweede vaccinatie van Djogo.” We zijn nog op de Cottica, net vertrokken uit Tamarin. Ons visum verloopt binnenkort. “Dus… nog een keer verlengen?”.

De andere optie is als de wiedeweerga naar Domburg varen, Djogo naar de dierenarts brengen en meteen uitklaren om op tijd weg te zijn. Oh ja, en onderweg ook alle boodschappen doen, de kluslijst afwerken, afscheid nemen van alle lieve mensen hier, en…. nee. Dat is dus geen optie. We blijven nog wat langer!

De expeditie op de Commewijne en Cottica, en meer nog op de kleinere zijriviertjes, was het hoogtepunt van onze reis tot nu toe. Hij komt met stip op 1 en verslaat daarmee Sark. We zijn uiteindelijk tweeënhalve week in de jungle geweest. We waren precies op tijd terug om meteen naar Paramaribo te rijden voor de tweede verlenging van onze toeristenkaart. We mogen blijven tot 12 maart.

Ik overdenk de afgelopen maanden. Bijna 11 weken zijn we in Suriname. Ongelofelijk dat we hier al zo lang zijn. Een vriendin schrijft: “Het lijkt wel alsof jullie gewoon een nieuw thuis hebben gevonden! Met clubjes en vrienden en een stamkroeg en natuurlijk Djogo… Thuis, maar dan met mooi weer en zonder te werken. Ideaal!”. Ja, we hebben het heerlijk hier. Sinds we terug zijn in Domburg na onze expeditietocht kriebelt het echter om te gaan. We zijn niet op reis gegaan om hier in een sleur te belanden, hoe prettig die sleur ook is. Elke dag naar de kroeg gaat ook vervelen 🙂 . We hebben veel zeilvrienden ontmoet in Suriname. We hebben ook alweer veel afscheid moeten nemen van mensen die verder gaan. Afscheid nemen is soms best lastig. Je weet niet of en wanneer je elkaar weer ziet. Reizen is een soort onthechten. En dat is niet mijn sterke kant. Ik heb maanden gehuild vanwege het gemis van Gijsje. Ik mis mijn vriendinnen best wel vaak. Het is fijn om onderweg mensen tegen te komen die ik heel aardig vind en bij wie ik me prettig voel. De keerzijde is dat ik hen ook weer ga missen. Tot nu toe volgden veel zeilers een beetje hetzelfde pad. Frankrijk, Spanje en Portugal heeft iedereen gezien. Daarna hebben de meeste mensen ook de Canarische en Kaapverdische eilanden bezocht. Suriname ligt vol Nederlanders en hier ontmoetten we oude bekenden, mensen die we alleen uit de verhalen of via Facebook kenden en ook nieuwe mensen. Het is supergezellig en afscheid nemen is niet leuk, maar we gaan!

Inmiddels is het zaterdag 24 februari. We hebben net het anker opgehaald. Gisteravond hebben we afscheid genomen van onze Domburgse vrienden. Zoals het hoort: met veel djogo’s en een paar glaasjes Baileys. Gerben was zoals vaker de DJ en ik zijn sidekick. Samen staan we garant voor een avond vol met de foutste hits. We hebben iedereen geknuffeld en vol van emoties – of drank – afscheid van elkaar genomen. En nu… Op weg naar nieuwe avonturen. Op weg naar Tobago. Op weg naar een eiland in de helderblauwe oceaan waar we vanaf de boot zo in kunnen springen, tussen de schildpadden en gekleurde vissen… Laat ik niet te dramatisch doen over het afscheid van Suriname. We gaan nog zoveel meer mooie plekken op de wereld bezoeken!

De laatste weken in Suriname in beeld:

De Incentive, met onze vrienden Sanne en Rik, waren ook aangekomen in Suriname. Ze wilden de verjaardag van Rik op 7 februari met ons vieren op de Commewijne. We spraken af elkaar te ontmoeten bij de Koopmanskreek. Daar lagen ze precies in de gevarenzone voor het grote schip dat eraan kwam! Wij hielden het schip vol spanning in de gaten op de plotter:

Linksboven zie je de Industrial More aankomen. De Maaike Saadet vaart helemaal rechtsonder, daarvoor zijn wij het zwarte bootje en een stukje voor ons ligt de Incentive. Die willen wij bereiken vóór het grote schip bij hen is!

Gelukkig waren we op tijd om te waarschuwen. Maar zeilers zijn eigenwijs en Rik dacht dat het schip er wel langs zou kunnen 🙂 . Voor het schip uit bleek een pilot te varen die ook waarschuwde, en rond de Incentive bleef varen tot deze een veilig heenkomen had gezocht.

En daar was het schip. 116 meter lang, 18 meter breed en hij kwam met een vaart de bocht door. Recht op de ankerplaats van de Incentive af. Hoewel Rik nog steeds denkt dat het wel goed was gegaan 🙂 .

In de Koopmanskreek hebben we met een biertje de verjaardag van Rik gevierd.

Sanne spotte een luiaard toen we al bijna terug op de boot waren. Joehoe! Die hadden we nog niet gezien! Ik heb geen foto, maar op Sannes blog kun je hem bekijken.

Het was supergezellig om met drie boten aan elkaar te liggen. Wij lagen tussen de andere twee boten in. De Maaike Saadet heeft een anker van 50 kilo, daar konden we allemaal aan hangen.

We hebben elke avond samen gegeten en de heerlijkste maaltijden samengesteld. Favoriet was de roti met massala-aardappels en kousenband. We hebben in Moengo groente gekocht die ik nog nooit had gezien, maar het was heerlijk: tayerblad. Lekker in de bami.

Sanne leerde me vriendschapsbandjes knopen, wat zij weer van een andere zeilster had geleerd. Djogo vond het ook erg leuk!

Djogo vermaakte zich sowieso heel goed. Zijn leefoppervlak verdriedubbelde en hij was helemaal thuis op de Maaike Saadet en de Incentive. Zodra we de Maaike Saadet naderden en ik klaar ging staan met de landvast, ging Djogo tussen mijn benen staan. Zijn staart zwiepte enthousiast heen en weer. We lagen nog niet vast of hij sprong over naar de buren. Hij sloopte hun klamboe net zo erg als de onze, maar daar maakten zij zich gelukkig net zo weinig druk om als wij.

Hans is met Jacco en Willem uit vissen geweest. Jacco had een worstje aan de haak gedaan en ving per ongeluk Djogo, die wel van een worstje houdt, toen de hengel nog aan dek lag… Djogo kan dus echt heel zielig miauwen… maar hij was niet gewond. Hans ving een vis en schrok daar zo van, dat hij begon te gillen: “Wat moet ik doen??? Wat moet ik doen???” Gelukkig was hij met ervaren mannen mee. De vis bleek niet eetbaar, maar Djogo vond het heerlijk om hem helemaal af te likken.

Ach, ik zou nog zoveel kunnen schrijven over ons verblijf in Suriname. We zijn nu bijna bij de Wijdenboschbrug. Zodra we langs Paramaribo zijn, zal de internetverbinding wegvallen. Ik moet dus een beetje opschieten met mijn verhaal. Je denkt een paar uur de tijd te hebben op de rivier, maar ja, het blijkt een gunstig windje dus er kan gezeild worden. Nog een paar laatste foto’s dan. Met Jacco, Jannie en Willem ben ik naar de Vlindertuin in Lelydorp geweest terwijl Hans met Rik en Sanne naar Holsu, het vissersbedrijf van Gerben, is gegaan voor een rondleiding.

Morpho vlinder in de vlindertuin.

Hans, Sanne en Rik in Holsu.

We hebben alle boodschappen gedaan, zijn vele keren op en neer gegaan met de bijboot om water te tanken met behulp van onze achtliterkannen, ik heb kilo’s handwas gedaan – de wasmachine was stuk – maar ook hulp gehad van Jannie, die een wasmachine aan boord heeft. We hebben gezwommen, karaoke gedaan, een nieuwe cocktail bedacht (gin-lemmetje) en natuurlijk een heleboel bootklussen gedaan. We zijn nog een keer met onze favoriete bootmensen uit eten gegaan bij een nét geopende warung, waar ik – toch nog! Op zo’n beetje mijn laatste dag! – de vergissing maakte dat zo’n rood stukje groente geen paprika is maar een HELE hete peper!!! Au!!!

En nu zijn we dan vertrokken. Sanne en Rik varen voor ons. Vannacht ankeren we in de riviermonding. Morgenochtend heel vroeg gaan we de oceaan op. Voor het eerst echt zeilen met Djogo, die zijn moederland gaat verlaten. Ons mooiste souvenirtje!

Ieder hoekje en gaatje van de boot is weer gevuld.

Liters water getankt; 400 om precies te zijn.

Grappig als je was op andermans boot hangt te wapperen.

Met Sanne zingen en dansen. Een feestje!

Djogo is geen scharminkeltje meer. Hij is nu een superstoere stuurman!

2 thoughts on “Afscheid van het land van Djogo en djogo’s

  1. Mooi verslag weer. Ik hoop dat jullie met die nieuwe stuurman wel op de goede bestemming uitkomen. Fijne tijd op de oceaan en we kijken uit naar jullie nieuwe verhalen vanuit Tobago. 😘

Geef een reactie